Zaczął się nowy rok szkolny, a wraz z nim wędrówki na onkologię. Tym razem tylko USG, ponieważ moja pani dr. chce mi zaoszczędzić zbędnych kontrastów. Po USG… brak nowych przerzutów!:) Pamiętam jak pierwszy raz szłam na onkologię. Zwieszona głowa, z oczu łzy, wszyscy jacyś tacy obcy, wrodzy. Patrzyłam na te tłumy ludzi w korytarzach siedzących i się zastanawiałam co on robią! Piją kawę, jedzą kanapki, śmieją się, rozmawiają. Przecież to onkologia! Tu wszyscy powinni być smutni, płakać, bać się, czekać na koniec. Długą drogę musiałam pokonać żeby zrozumieć w jak wielkim byłam błędzie. Rak to nie wyrok. Na choroby serca umiera więcej osób niż na raka, takie są statystyki. To co mi się przytrafiło rozważałam już na wiele sposobów. Natomiast to co mi niedawno przyszło do głowy to to, że ja i inne osoby zmagające się z rakiem niosą pewne przesłanie żeby się nim dzielić. Na tym też polega moje pisanie. Jeśli pomogę tym choć jednej osobie, choć jedna osoba się nie podda, zawalczy, choć jedna osoba spojży ze spokojem w przyszłość, ja będę najszczęśliwszym człowiekiem. Być może my niesiemy sobą przesłanie, którym mamy się podzielić z innymi. Być może myślisz teraz, że nie masz się czym dzielić. Nie prawda masz tak wiele doświadczeń, którymi możesz się, a właściwie powinieneś podzielić. Ta diagnoza zmienia nasze życie. Nikt nie przeżył tego samego co ty, dlatego tak ważne jest żebyś dzielił się swoją wiedzą i doświadczeniem. Każda osobista historia jest bardziej wartościowsza niż to co piszą w gazetach. To co mówimy przyciąga uwagę innych i łatwiej jest wszystko zapamiętać. Dzielenie się swoimi przeżyciami buduje most między nami, a tymi, którzy słuchają. Tu nie ma czasu, by uczyć się na własnych błędach. Lepiej jest uczyć się od siebie na wzajem, bazować na wypróbowanych doświadczeniach. Nie krępuj się mówić o tym co robisz, może tym podniesiesz kogoś na duchu, może nawet uratujesz! Nie wiem ile mamy na to czasu trochę czy trochę więcej. Nie zaprzepaśćmy tego, i wypełnijmy naszą kolejną życiową misję.
Napisz komentarz