Rak – moja walka.

Za jakiś miesiąc kolejne TK…. Być z chorobą nie jest łatwe, to fakt, ale możliwe. Jeśli przyjmiemy odpowiednią postawę w tym wszystkim, ułatwimy sobie życie i tym, którzy trwają przy nas. Właściwie żeby to należycie wykonać trzeba dorosnąć do choroby. Nie ważne ile to zajmie czasu. Ważne żeby udało nam się jakoś tak wszystko przeszeregować i tak przemeblować, by mogło powstać na nowo. W obliczu zaistniałych okoliczności nie da się żyć po staremu, jest to niemożliwe. U wielu osób, podobnie jak i u mnie na początku diagnoza rak to po prostu KONIEC. Wielki strach jak się w tym odnaleźć, co robić. Z mojej perspektywy mogę zapewnić wszystkich, że można się odnaleźć. To taki nowy etap. Jeden się kończy zaczyna się nowy. Ktoś pomyśli co ona wypisuje jaki nowy. Wiem nie ma w tym nic fajnego, ale są dwa wyjścia albo się załamiemy i będziemy rwać na sobie ubranie i wyć po nocach, albo zmobilizujemy wszystkie siły do walki. Jest takie powiedzenie, że “Bóg nigdy nie daje nam więcej, niż potrafimy udźwignąć. Niektórzy z nas potrafią znieść więcej, inni mniej. Nawet jeśli dostaniemy do dźwigania część nieba, nie będzie to ciężar. Będzie to dar. Dlatego postarajmy się przyjąć chorobę jako ….dar. Jak nową sytuację, aby możliwe było poznanie wroga i ustalenie strategii, by zdobyć przewagę. Trzeba tak walczyć, by poznać słabe strony przeciwnika i tak nad nim zapanować, żeby nie udało się mu przewrócić naszego życia do góry nogami. Musimy wyszukać wszelkie sposoby ,aby go znokautować. Trudno jest czytać takie teksty. Tak jestem tego świadoma. Ja też zaraz po diagnozie nie potrafiłam nic czytać, ani nad niczym się skupić. Nic do mnie nie docierało. To trwa powoli, ale im szybciej uda się nam uspokoić i zapanować nad sytuacją, tym krótsza będzie droga do zwycięstwa. Nie może być tak, że choroba przekreśla nasze plany, ambicje. Pomimo tego, że mamy pewne ograniczenia, niekiedy zmianę trybu życia, mamy kontynuować swoje życie i nadal realizować cele. Trzeba próbować i nie poddawać się. I najważniejsze- spełniać swoje marzenia.  

Czasami jak idę na onkologię ze wsparciem dla osób, które znalazły się na początku drogi przez raka prawie za każdym razem pada pytanie: Dlaczego Bóg mi to robi ? Za jakie grzechy ja muszę pokutować ? Co takiego złego zrobiłam zrobiłem ? Wiadomo, każdy z nas chciałby być szczęśliwy. Mieć cudowną rodzinę, zdrowie przyjaciół, kochanego człowieka u swojego boku. Natomiast jak nam czegoś brakuje prosimy Boga, by nam to dał. Ufamy mu, wierzymy, wiemy, że nas kocha i pragnie naszego szczęścia. Może nawet zrobić to co nam wydaje się niemożliwe. W Ewangeliach znajdujemy przypowieści w których Jezus zapewnia o skuteczności modlitwy. Jednak nie zawsze otrzymujemy to, czego tak pragniemy. Tu właśnie zaczyna się niezwykle trudna sytuacja, w której nasza wiara w dobroć i miłość Boga zaczyna się walić. Rodzi się bunt i podejrzenie, że On nas omija, zapomina lub specjalnie utrzymuje nas w nieszczęściu. Następuje wielkie rozczarowanie które jest prawdziwym rozstajem dróg. Jedna droga u niektórych prowadzi do rozstania z Bogiem i wiarą, a druga jest nieustannym pytaniem czemu Pan nie wysłuchał mojej modlitwy…….W Nowym Testamencie w pierwszym liście św Jana rozdział 5 werset 14 czytamy : „Ufność, którą w Nim pokładamy, polega na przekonaniu, że wysłuchuje On wszystkich naszych próśb zgodnych z Jego wolą. A jeśli wiemy, że wysłuchuje wszystkich naszych próśb, pewni jesteśmy również posiadania tego, o cośmy Go prosili”. Tutaj myślę znajduje się odpowiedź na zadane pytanie chociaż wiem, że też i trudne do zrozumienia….Bóg jest miłością i jest wszechwiedzący wie co jest dla nas dobre, ale bywa i tak, że chce się np. posłużyć chorobą dla czyjegoś nawrócenia.( bądź inną trudną dla nas sytuacją ) I znowu Nowy Testament Ewangelia wg św Jana rozdział 15 werset 7 „Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami. Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej” Z tymi przemyśleniami Was kochani zostawiam życząc wytrwałości, miłości,ufności i wiary nawet w najtrudniejszych chwilach.

Każdy z nas ma w życiu lepsze i gorsze okresy. W zasadzie każdego dnia podejmujemy jakieś decyzje często coś ryzykując. Jeśli postawimy na małżeństwo to prawdopodobnie ograniczy się nasze życie towarzyskie, jeśli podejmiemy decyzję o wyjeździe do pracy za granicę możemy tęsknić za krajem, rodziną, jeśli poświęcimy się pracy ucierpi na tym realizacja własnych pasji. Nie zawsze da się wszystko ze sobą dobrze pogodzić. Czasami próbujemy to jakoś pospinać, ale musimy się liczyć z tym, że prędzej czy później ucierpi na tym nasze zdrowie, bo zabraknie nam czasu na sen czy odpoczynek. Pozytywne nastawienie do życia wcale nie oznacza wypełniania z uśmiechem na ustach wszystkich zadań z naszej długiej listy. To ważna umiejętność odpuszczania, kiedy potrzeba. To wsłuchanie się w potrzeby naszego organizmu. To umiejętność zaakceptowania tego, że nasze życie też jest dobre nawet wtedy, gdy spodziewamy się czegoś więcej. Czasem warto zrezygnować z jakichś planów lub odłożyć je na później. Musisz zrozumieć, że to nie koniec świata. To część tego cudownego daru jakim jest życie, a który tak ochoczo często marnujemy. Marnujemy je doszukując się przysłowiowej dziury w całym. Skupiając się na tym co nam nie wyszło, co jest negatywne. Myśląc o tym czego nie mamy. Często patrząc na to co chcemy zobaczyć, a nie widzimy. Pozwalamy codziennym małym szczęściom przelatywać nam przed nosem. Czasami obserwuję jak ludzie grzebią w przeszłości, szukają winnych, kurczowo trzymają się tego co już było, stawiają się w roli ofiary. Nie zdają sobie sprawy z tego, że takie postępowanie nigdy nie pozwoli im cieszyć się codziennością, chyba, że uda się im zaakceptować to co w danej chwili pozwala na czerpanie radości z życia. Skupiając się na tym co było tracimy to co jest teraz. Warto jednak docenić to co mamy. Wiem, akceptacja nie jest łatwą sztuką, wymaga odwagi, zrozumienia i potrzebuje trochę czasu. Jednak dzięki temu będziemy mogli dostrzec szczęście wokół siebie. Bardzo długo pracowałam nad tym, żeby to zrozumieć, myślę, że mi się udało również Tobie życzę tego samego 🙂