Zachęcam do przeczytania książki Dr Jelisejowej szczególnie tomu „Leczenie chorób przewlekłych i onkologicznych” Moim zdaniem biblia dla wszystkich z rakiem. To jest czwarty tom w którym dr pisze o zastosowaniu ziół leczniczych w leczeniu nowotworów piersi i żeńskich narządów płciowych, gruczolaka i raka prostaty, chorób nowotworowych układu pokarmowego, guzów narządów oddechowych, złośliwych procesów w tkankach miękkich i kostnych oraz w innych chorobach onkologicznych.
DODATKOWE ZIOŁA PRZECIWZAPALNE
Istnieje duża liczba roślin, które za pomocą swego unikalnego składu zwiększają odporność organizmu, dzięki czemu mogą z powodzeniem być stosowane w leczeniu chorych onkologicznie.
Wśród nich jedną grupę stanowią rośliny dysponujące zdolnością zwiększania w płynach biologicznych (łzy i ślina) ilość enzymu lizozymu dysponującego działaniem antybakteryjnym i pełniącego funkcję i ochronną. Z reguły efekt ten zależy od zawartości w tych roślinach olejów eterycznych. Oleje te wyciągają z roślin tłuszcze i dlatego często są stosowane w postaci wyciągów oleistych. Najlepiej zbadane są geranium, goździk, lawenda, eukaliptus i anyżek.
Druga grupa roślin zawiera substancje podobne do lizozymu – fiton-ncydy. Należą do nich cebula, czosnek, rzodkiewka i inne. Fitoncydy to antybiotyki roślinne. Stymulują wytwarzanie interferonu i wywierają
pływ na inne ogniwa odporności.
Podbiał pospolity
Podbiał pospolity od dawna stosuje się z powodzeniem w medycynie Indowej. Ponieważ rośnie on praktycznie wszędzie, łatwo można przygotować go samodzielnie. Istnieją określone zasady obróbki tej rośliny.
Zasady obróbki:
Kwiaty i liście podbiału zbiera się, kiedy jest sucho, od godziny dziewiątej do szesnastej. Jeśli rano była rosa, to należy poczekać, aż roślina wyschnie. Zbieranie zanieczyszczonych kwiatów i liści, na przykład w pobliżu dróg, jest niedopuszczalne. Nie trzymajcie surowca dłużej niż trzy godziny w koszyku, gdyż zwiędnie, zacznie gnić i pojawią się mikroorganizmy, co pogorszy jakość ziela, a nawet może uczynić je nieprzydatnym do użycia. W miarę możliwości jak najszybciej przetwarzajcie zioło, usuńcie przypadkowe domieszki, chore i gnijące rośliny i rozłóżcie na gazie albo płótnie surowiec do suszenia. Wysuszcie kwiaty i liście podbiału (przebarwione liście wyrzućcie), zbierzcie do torebek papierowych. Przechowujcie w suchym i przewiewnym pomieszczeniu. Prawidłowo przechowywany surowiec może być wykorzystywany przez trzy lata.
Podbiał stosuje się jako środek zmiękczający, wykrztuśny, przeciwzapalny, immunostymulujący, lekko napotny i moczopędny. Stosuje się go przy chorobach dróg oddechowych (zapalenie gardła, ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozstrzenie oskrzeli, gruźlica płuc, ropnie i zapalenia płuc), stenokardii, torbielach, zapaleniu sutka, schorzeniach onkologicznych.
Roślina wchodzi też w skład zestawów napotnych i leczących choroby piersi, dysponuje działaniem spazmolitycznym, w związku z czym w medycynie ludowej liście i kwiaty podbiału wykorzystuje się w leczeniu astmy oskrzelowej.
Poza tym podbiał znajduje zastosowanie jako środek pobudzający apetyt.
Świeżo wyciśnięty sok z jego liści zakrapia się do nosa podczas kataru, a stosowany zewnętrznie leczy nowotwory skóry. Świeżo starte liście rośliny układa się na wrzodach i ropniach w celu przyspieszenia ich dojrzewania. Sok i liście goją rany i przewlekłe wrzody. Mocnym wywarem z podbiału warto myć głowę przy wypadaniu włosów i łupieżu z towarzyszącym świądem.
Przygotowanie wyciągu:
Wziąć jedną łyżkę stołową liści, zalać jedną szklanką wrzącej wody, odstawić na 30 minut i przecedzić. Przyjmować po 1/3-1/2 szklanki trzy razy dziennie.
Przygotowanie wywaru:
Do garnka wlać 200 ml wody, doprowadzić do wrzenia, wrzucić tam 15 g liści i gotować 10 minut na słabym ogniu. Zażywać po 1/3-1/2 szklanki trzy razy dziennie.
Grążel żółty
Grążel żółty dysponuje działaniem immunomodulacyjnym dzięki biologicznemu efektowi alkaloidów (nufarydyny, dezoksynufarydyny, nufaryny), sitosterolów i mikroelementów (miedzi, cynku i manganu).
W celach leczniczych stosuje się kłącza, z których przygotowuje się wywar i nalewkę spirytusową.
Roślina ta dysponuje działaniem moczopędnym, bakteriostatycznym i antyrzęsistkowym. Przy zastosowaniu w postaci tamponów ma działanie antykoncepcyjne – osłabia plemniki.
Przygotowanie wywaru:
Wziąć 10 g suszonych kłączy, zalać 200 ml wrzątku, trzymać na słabym ogniu 15 minut, odstawić na dwie godziny, a następnie przecedzić. Zażywać po 20-30 kropel trzy razy dziennie. Jest to bardzo skuteczny środek przy zapaleniu nerek i pęcherza moczowego, a także przy gruźlicy płuc. Wywar stosuje się też w charakterze środka obniżającego gorączkę.
Bodziszek (geranium)
Korzenie bodziszka dysponują ściągającym, dezynfekującym, przeciwzapalnym, antybakteryjnym i antytoksycznym działaniem. Preparaty z bodziszka sprzyjają gojeniu się ran, powstrzymują krwawienie, wykazują efekt uspakajający.
Do leczenia nowotworów złośliwych stosuje się wyciąg z korzeni bodziszka. Przygotowuje się go tak samo jak wyciąg z korzeni różeńca górskiego. Zażywa się po pięć, dziesięć kropel przed jedzeniem trzy razy dziennie.
Bodziszek (geranium)
Korzenie bodziszka dysponują ściągającym, dezynfekującym, przeciwzapalnym, antybakteryjnym i antytoksycznym działaniem. Preparaty z bodziszka sprzyjają gojeniu się ran, powstrzymują krwawienie, wykazują efekt uspakajający.
Do leczenia nowotworów złośliwych stosuje się wyciąg z korzeni bodziszka. Przygotowuje się go tak samo jak wyciąg z korzeni różeńca górskiego. Zażywa się po pięć, dziesięć kropel przed jedzeniem trzy razy dziennie.
Biedrzeniec anyż
Biedrzeniec dysponuje działaniem przeciwzapalnym i moczopędnym, normuje funkcję wydzielniczą układu pokarmowego. Poza tym, jak już wspominałam, należy do roślin zdolnych zwiększać ilość lizozymu we łzach i ślinie.
Biedrzeniec wchodzi w skład wielu nalewek, kropel, herbat przeczyszczających stosowanych w medycynie oficjalnej.
Cebula
Cebula dysponuje właściwościami antyoksydacyjnymi, antyseptycznymi i przeciwzapalnymi. Poprawia trawienie, zwiększa rześkość organizmu, goi rany, zapobiega rozwojowi procesu sklerotycznego. Cebula wykazuje też działanie antynowotworowe, przeciwalergiczne, przeciwbólowe, przeciwdłabetyczne i przeczyszczające. Poza tym stymuluje układ nerwowy, przemianę materii i zwiększa apetyt.
Świeża cebula spożywana wraz z śledziem wywiera dobry wpływ antyhelmintyczny. W tym celu 30 minut po posiłku przyjmuje się słony środek przeczyszczający. Aby wydalić obleńce (glisty, owsiki), należy też jeść cebulę na czczo lub wypijać po szklanki wyciągu z cebuli przez trzy, cztery dni.
Świeży sok cebulowy zaleca się przy zaparciach, hemoroidach, rozstrojach jelit, a także w charakterze środka ogólnie wzmacniającego. Zażywa się go po jednej łyżeczce od herbaty trzy, cztery razy dziennie.
Przy przewlekłym zapaleniu oskrzeli, zapaleniu tchawicy i podobnych schorzeniach sok cebulowy przyjmuje się po jednej łyżeczce od herbaty cztery, pięć razy dziennie. Jeśli zmiesza się go z miodem w równych proporcjach, to przeciwzapalny i wykrztuśny efekt zostaje nasilony. Taką mieszankę medycyna ludowa zaleca przyjmować przy chorobach płuc – po jednej łyżce stołowej pięć, sześć razy dziennie. Sok cebulowy z miodem wykazuje też działanie antysklerotyczne i antydiabetyczne.
Łupiny cebuli mają silny efekt antyalergiczny przy katarze siennym. Rozdrabnia się je, następnie lekko zwęgla nad ogniem i wdycha dym na przemian jedną i drugą dziurką nosa.
Moczopędne właściwości cebuli wykorzystuje się przy wodobrzuszu.
Świeży sok i papka z cebuli dzięki swym właściwościom antybiotycznym mogą zabijać różne mikroorganizmy i grzyby chorobotwórcze. Dlatego stosuje się je przy zapaleniu ucha i katarze – umieszczając waciki zwilżone sokiem z cebuli, w postaci inhalacji używa się przy anginach i zapaleniu płuc. Sokiem i papką z cebuli leczy się niewielkie wrzody na skórze i błonach śluzowych, choroby rzęsistkowe. W praktyce ginekologicznej wykorzystuje się zazwyczaj zagęszczony wyciąg z cebuli zmieszany w równych proporcjach z gliceryną.
Nadmienię, że po rozdrobnieniu cebuli fitoncydy intensywnie wydzielają się jedynie przez pierwsze 10-15 minut, po czym efekt leczniczy gwałtownie się zmniejsza.
Przygotowanie wyciągu:
Wziąć średniej wielkości cebulę (około 40-50 g), obrać, rozdrobnić, zalać jedną szklanką wrzącej wody, odstawić na 12 godzin, a następnie przecedzić. Pić po1/2i szklanki dwa razy dziennie przez trzy, cztery dni. Taki wyciąg sprawdza się jako dobry środek antyhelmintyczny.
Inhalacja sokiem z cebuli:
Świeżo wyciśnięty sok z cebuli zmieszać z wodą destylowaną w stosunku 1:3 i stosować jako inhalację przy anginach, chorobach oskrzeli i pluć.
Stałe spożywanie cebuli w posiłkach sprzyja zmniejszeniu się poziomu cholesterolu we krwi i istotnie zmniejsza ryzyko miażdżycy tętnic.
Zupa z cebuli jest bardzo pożyteczna dla chorych na cukrzycę. Cebula gotowana w mleku lub smażona na maśle przynosi ulgę przy suchym kaszlu. Uważa się, że jeśli mężczyzna będzie codziennie zjadać jedną cebulę, to zapobiegnie gruczolakowi prostaty. W pewnym stopniu może to sprzyjać również zapobieganiu rakowi, grypie i innym schorzeniom.
Szczypiorek jest szczególnie bogaty w witaminy i może być stosowany w profilaktyce awitaminozy.
Czosnek
W medycynie czosnek i preparaty z czosnku stosuje się do leczenia miażdżycy, nadciśnienia, grypy, przewlekłych zapaleń oskrzeli, zapalenia płuc, astmy oskrzelowej, cukrzycy, chorób zakaźnych i onkologicznych. Przy ostrych chorobach układu oddechowego stosuje się inhalacje ze świeżo startego czosnku trwające 10-12 minut (potem fitoncydy zaczynają parować i skuteczność zabiegu gwałtownie się zmniejsza).
Aby wydalić robaki płaskie (tasiemce), należy obrać jedną główkę czosnku, rozetrzeć ząbki, mieszając z surowym żółtkiem świeżego jaja i garścią surowego prosa, wszystko rozetrzeć, rozcieńczyć mlekiem do stanu płynnego i wypić duszkiem.
Przy owsikach stosuje się lewatywę oczyszczającą przygotowaną z dwóch, trzech ząbków czosnku roztartych w 0,5 1 ciepłego mleka lub z ciepłego wywaru z czosnku przygotowanego na bazie pięciu, ośmiu dużych ząbków.
Wyciąg z czosnku stosuje się przy kamieniach nerkowych, kamieniach w pęcherzu moczowym, dnie moczanowej, reumatyzmie, miażdżycy, nadciśnieniu (ustępują bóle głowy, zawroty głowy, poprawia się sen, pamięć i zdolności umysłowe), atonii jelit i do stłumienia procesów gnilnych w samym jelicie.
Dobry efekt przy nadciśnieniu, miażdżycy, zapaleniu oskrzeli, schorzeniach jelit daje spożywanie dwóch, trzech ząbków czosnku dziennie wraz z posiłkami.
Suchy ekstrakt czosnku wchodzi w skład preparatu Allochol stosowanego przy ostrych i przewlekłych zapaleniach wątroby i pęcherzyka żółciowego oraz przy przewlekłych zaparciach.
Czosnek nierzadko wchodzi w skład złożonych zestawów ziół leczniczych. Przytoczę jeden z nich zalecany do leczenia miażdżycy, nadciśnienia i nowotworów:
czosnek (główka) – 15 g,
głóg syberyjski (owoce) – 15 g,
głóg syberyjski (kwiaty) – 15 g,
skrzyp polny (ziele) — 15 g,
jemioła pospolita (ziele) – 15 g,