jakie tabletki na cellulit undefined

Kategorie

 oczyścić organizm z ołowiu
zielona kawa forum
 jak stosowac acai berry 900
 szybkie odchudzanie dla mężczyzn
 cykl 2 miesieczny sterydy
afilliate program

dr n.med.Olga l.Jelisejowa zioła w nowotworach

Zachęcam do przeczytania książki Dr Jelisejowej szczególnie tomu „Leczenie chorób przewlekłych i onkologicznych” Moim zdaniem biblia dla wszystkich z rakiem. To jest czwarty tom w którym dr pisze o zastosowaniu ziół leczniczych w leczeniu nowotworów piersi i żeńskich narządów płciowych, gruczolaka i raka prostaty, chorób nowotworowych układu pokarmowego, guzów narządów oddechowych, złośliwych procesów w tkankach miękkich i kostnych oraz w innych chorobach onkologicznych.

DODATKOWE ZIOŁA PRZECIWZAPALNE

Istnieje duża liczba roślin, które za pomocą swego unikalnego składu zwiększają odporność organizmu, dzięki czemu mogą z powodzeniem być stosowane w leczeniu chorych onkologicznie.

Wśród nich jedną grupę stanowią rośliny dysponujące zdolnością zwiększania w płynach biologicznych (łzy i ślina) ilość enzymu lizozymu dysponującego działaniem antybakteryjnym i pełniącego funkcję i ochronną. Z reguły efekt ten zależy od zawartości w tych roślinach olejów eterycznych. Oleje te wyciągają z roślin tłuszcze i dlatego często są sto­sowane w postaci wyciągów oleistych. Najlepiej zbadane są geranium, goździk, lawenda, eukaliptus i anyżek.

Druga grupa roślin zawiera substancje podobne do lizozymu – fiton-ncydy. Należą do nich cebula, czosnek, rzodkiewka i inne. Fitoncydy to antybiotyki roślinne. Stymulują wytwarzanie interferonu i wywierają

pływ na inne ogniwa odporności.

Podbiał pospolity

Podbiał pospolity od dawna stosuje się z powodzeniem w medycynie Indowej. Ponieważ rośnie on praktycznie wszędzie, łatwo można przygotować go samodzielnie. Istnieją określone zasady obróbki tej rośliny.

Zasady obróbki:

Kwiaty i liście podbiału zbiera się, kiedy jest sucho, od godziny dziewiątej­ do szesnastej. Jeśli rano była rosa, to należy poczekać, aż roślina wyschnie. Zbieranie zanieczyszczonych kwiatów i liści, na przykład w pobliżu dróg, jest niedopuszczalne. Nie trzymajcie surowca dłużej niż trzy godziny w koszyku, gdyż zwiędnie, zacznie gnić i pojawią się mikroorganizmy, co pogorszy jakość ziela, a nawet może uczynić je nieprzydatnym do użycia. W miarę możliwości jak najszybciej przetwarzajcie zioło, usuńcie przypadkowe domieszki, chore i gnijące rośliny i rozłóżcie na gazie albo płótnie surowiec do suszenia. Wysuszcie kwiaty i liście podbiału (przebarwione liście wyrzućcie), zbierzcie do torebek papierowych. Przechowujcie w suchym i przewiewnym pomieszczeniu. Prawidłowo przechowywany surowiec może być wykorzystywany przez trzy lata.

Podbiał stosuje się jako środek zmiękczający, wykrztuśny, przeciwza­palny, immunostymulujący, lekko napotny i moczopędny. Stosuje się go przy chorobach dróg oddechowych (zapalenie gardła, ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozstrzenie oskrzeli, gruźlica płuc, ropnie i zapalenia płuc), stenokardii, torbielach, zapaleniu sutka, schorzeniach onkolo­gicznych.

Roślina wchodzi też w skład zestawów napotnych i leczących choro­by piersi, dysponuje działaniem spazmolitycznym, w związku z czym w medycynie ludowej liście i kwiaty podbiału wykorzystuje się w leczeniu astmy oskrzelowej.

Poza tym podbiał znajduje zastosowanie jako środek pobudzający apetyt.

Świeżo wyciśnięty sok z jego liści zakrapia się do nosa podczas kataru, a stosowany zewnętrznie leczy nowotwory skóry. Świeżo starte liście rośliny układa się na wrzodach i ropniach w celu przyspieszenia ich dojrzewania. Sok i liście goją rany i przewlekłe wrzody. Mocnym wy­warem z podbiału warto myć głowę przy wypadaniu włosów i łupieżu z towarzyszącym świądem.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć jedną łyżkę stołową liści, zalać jedną szklanką wrzącej wody, odstawić na 30 minut i przecedzić. Przyjmować po 1/3-1/2 szklanki trzy razy dziennie.

Przygotowanie wywaru:

Do garnka wlać 200 ml wody, doprowadzić do wrzenia, wrzucić tam 15 g liści i gotować 10 minut na słabym ogniu. Zażywać po 1/3-1/2 szklanki trzy razy dziennie.

Grążel żółty

Grążel żółty dysponuje działaniem immunomodulacyjnym dzięki biologicznemu efektowi alkaloidów (nufarydyny, dezoksynufarydyny, nufaryny), sitosterolów i mikroelementów (miedzi, cynku i manganu).

W celach leczniczych stosuje się kłącza, z których przygotowuje się wywar i nalewkę spirytusową.

Roślina ta dysponuje działaniem moczopędnym, bakteriostatycznym i antyrzęsistkowym. Przy zastosowaniu w postaci tamponów ma dzia­łanie antykoncepcyjne – osłabia plemniki.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć 10 g suszonych kłączy, zalać 200 ml wrzątku, trzymać na sła­bym ogniu 15 minut, odstawić na dwie godziny, a następnie przecedzić. Zażywać po 20-30 kropel trzy razy dziennie. Jest to bardzo skuteczny środek przy zapaleniu nerek i pęcherza moczowego, a także przy gruźlicy płuc. Wywar stosuje się też w charakterze środka obniżającego gorączkę.

Bodziszek (geranium)

Korzenie bodziszka dysponują ściągającym, dezynfekującym, prze­ciwzapalnym, antybakteryjnym i antytoksycznym działaniem. Prepa­raty z bodziszka sprzyjają gojeniu się ran, powstrzymują krwawienie, wykazują efekt uspakajający.

Do leczenia nowotworów złośliwych stosuje się wyciąg z korzeni bo­dziszka. Przygotowuje się go tak samo jak wyciąg z korzeni różeńca górskiego. Zażywa się po pięć, dziesięć kropel przed jedzeniem trzy razy dziennie.

Bodziszek (geranium)

Korzenie bodziszka dysponują ściągającym, dezynfekującym, prze­ciwzapalnym, antybakteryjnym i antytoksycznym działaniem. Prepa­raty z bodziszka sprzyjają gojeniu się ran, powstrzymują krwawienie, wykazują efekt uspakajający.

Do leczenia nowotworów złośliwych stosuje się wyciąg z korzeni bo­dziszka. Przygotowuje się go tak samo jak wyciąg z korzeni różeńca górskiego. Zażywa się po pięć, dziesięć kropel przed jedzeniem trzy razy dziennie.

Biedrzeniec anyż

Biedrzeniec dysponuje działaniem przeciwzapalnym i moczopędnym, normuje funkcję wydzielniczą układu pokarmowego. Poza tym, jak już wspominałam, należy do roślin zdolnych zwiększać ilość lizozymu we łzach i ślinie.

Biedrzeniec wchodzi w skład wielu nalewek, kropel, herbat przeczysz­czających stosowanych w medycynie oficjalnej.

Cebula

Cebula dysponuje właściwościami antyoksydacyjnymi, antyseptycznymi i przeciwzapalnymi. Poprawia trawienie, zwiększa rześkość orga­nizmu, goi rany, zapobiega rozwojowi procesu sklerotycznego. Cebula wykazuje też działanie antynowotworowe, przeciwalergiczne, przeciwbólowe, przeciwdłabetyczne i przeczyszczające. Poza tym stymuluje układ nerwowy, przemianę materii i zwiększa apetyt.

Świeża cebula spożywana wraz z śledziem wywiera dobry wpływ antyhelmintyczny. W tym celu 30 minut po posiłku przyjmuje się słony środek przeczyszczający. Aby wydalić obleńce (glisty, owsiki), należy też jeść cebulę na czczo lub wypijać po szklanki wyciągu z cebuli przez trzy, cztery dni.

Świeży sok cebulowy zaleca się przy zaparciach, hemoroidach, roz­strojach jelit, a także w charakterze środka ogólnie wzmacniającego. Zażywa się go po jednej łyżeczce od herbaty trzy, cztery razy dziennie.

Przy przewlekłym zapaleniu oskrzeli, zapaleniu tchawicy i podobnych schorzeniach sok cebulowy przyjmuje się po jednej łyżeczce od herbaty cztery, pięć razy dziennie. Jeśli zmiesza się go z miodem w równych proporcjach, to przeciwzapalny i wykrztuśny efekt zostaje nasilony. Taką mieszankę medycyna ludowa zaleca przyjmować przy chorobach płuc – po jednej łyżce stołowej pięć, sześć razy dziennie. Sok cebulowy z miodem wykazuje też działanie antysklerotyczne i antydiabetyczne.

Łupiny cebuli mają silny efekt antyalergiczny przy katarze siennym. Rozdrabnia się je, następnie lekko zwęgla nad ogniem i wdycha dym na przemian jedną i drugą dziurką nosa.

Moczopędne właściwości cebuli wykorzystuje się przy wodobrzuszu.

Świeży sok i papka z cebuli dzięki swym właściwościom antybiotycznym mogą zabijać różne mikroorganizmy i grzyby chorobotwórcze. Dla­tego stosuje się je przy zapaleniu ucha i katarze – umieszczając waciki zwilżone sokiem z cebuli, w postaci inhalacji używa się przy anginach i zapaleniu płuc. Sokiem i papką z cebuli leczy się niewielkie wrzody na skórze i błonach śluzowych, choroby rzęsistkowe. W praktyce gi­nekologicznej wykorzystuje się zazwyczaj zagęszczony wyciąg z cebuli zmieszany w równych proporcjach z gliceryną.

Nadmienię, że po rozdrobnieniu cebuli fitoncydy intensywnie wy­dzielają się jedynie przez pierwsze 10-15 minut, po czym efekt leczniczy gwałtownie się zmniejsza.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć średniej wielkości cebulę (około 40-50 g), obrać, rozdrobnić, zalać jedną szklanką wrzącej wody, odstawić na 12 godzin, a następnie przecedzić. Pić po1/2i szklanki dwa razy dziennie przez trzy, cztery dni. Taki wyciąg sprawdza się jako dobry środek antyhelmintyczny.

Inhalacja sokiem z cebuli:

Świeżo wyciśnięty sok z cebuli zmieszać z wodą destylowaną w stosun­ku 1:3 i stosować jako inhalację przy anginach, chorobach oskrzeli i pluć.

Stałe spożywanie cebuli w posiłkach sprzyja zmniejszeniu się pozio­mu cholesterolu we krwi i istotnie zmniejsza ryzyko miażdżycy tętnic.

Zupa z cebuli jest bardzo pożyteczna dla chorych na cukrzycę. Cebula gotowana w mleku lub smażona na maśle przynosi ulgę przy suchym kaszlu. Uważa się, że jeśli mężczyzna będzie codziennie zjadać jedną cebulę, to zapobiegnie gruczolakowi prostaty. W pewnym stopniu może to sprzyjać również zapobieganiu rakowi, grypie i innym schorzeniom.

Szczypiorek jest szczególnie bogaty w witaminy i może być stosowany w profilaktyce awitaminozy.

Czosnek

W medycynie czosnek i preparaty z czosnku stosuje się do leczenia miażdżycy, nadciśnienia, grypy, przewlekłych zapaleń oskrzeli, zapalenia płuc, astmy oskrzelowej, cukrzycy, chorób zakaźnych i onkologicznych. Przy ostrych chorobach układu oddechowego stosuje się inhalacje ze świeżo startego czosnku trwające 10-12 minut (potem fitoncydy zaczy­nają parować i skuteczność zabiegu gwałtownie się zmniejsza).

Aby wydalić robaki płaskie (tasiemce), należy obrać jedną główkę czosnku, rozetrzeć ząbki, mieszając z surowym żółtkiem świeżego jaja i garścią surowego prosa, wszystko rozetrzeć, rozcieńczyć mlekiem do stanu płynnego i wypić duszkiem.

Przy owsikach stosuje się lewatywę oczyszczającą przygotowaną z dwóch, trzech ząbków czosnku roztartych w 0,5 1 ciepłego mleka lub z ciepłego wywaru z czosnku przygotowanego na bazie pięciu, ośmiu dużych ząbków.

Wyciąg z czosnku stosuje się przy kamieniach nerkowych, kamieniach w pęcherzu moczowym, dnie moczanowej, reumatyzmie, miażdżycy, nadciśnieniu (ustępują bóle głowy, zawroty głowy, poprawia się sen, pamięć i zdolności umysłowe), atonii jelit i do stłumienia procesów gnilnych w samym jelicie.

Dobry efekt przy nadciśnieniu, miażdżycy, zapaleniu oskrzeli, scho­rzeniach jelit daje spożywanie dwóch, trzech ząbków czosnku dziennie wraz z posiłkami.

Suchy ekstrakt czosnku wchodzi w skład preparatu Allochol stoso­wanego przy ostrych i przewlekłych zapaleniach wątroby i pęcherzyka żółciowego oraz przy przewlekłych zaparciach.

Czosnek nierzadko wchodzi w skład złożonych zestawów ziół leczni­czych. Przytoczę jeden z nich zalecany do leczenia miażdżycy, nadci­śnienia i nowotworów:

czosnek (główka) – 15 g,

głóg syberyjski (owoce) – 15 g,

głóg syberyjski (kwiaty) – 15 g,

skrzyp polny (ziele) — 15 g,

jemioła pospolita (ziele) – 15 g,

siedmiopalecznik (ziele) – 20 g,

arnika (kwiaty) – 5 g.

Zalać jedną łyżkę stołową mieszanki jedną szklanką wrzątku, trzy­mać w kąpieli wodnej 15 minut, odstawić na siedem, osiem godzin, a następnie przecedzić. Pić po l/2 szklanki pół godziny przed jedzeniem cztery razy dziennie.

Niektóre postaci stanu przedrakowego wargi z powodzeniem są le­czone ośmioma, dwunastoma godzinnymi aplikacjami papki z czosnku. Układa się ją warstwą 0,2-0,3 cm, obejmując 0,5 cm zdrowej tkanki dookoła. Aplikacje te świetnie pomagają przy trudno gojących się wrzo­dach, ranach ropnych i rzęsistkowych zapaleniach pochwy. W ostatnim przypadku tampony z papką z czosnku wprowadza się do waginy na trzy, cztery godziny.

Przytoczę przepisy kilku preparatów z czosnku, które z łatwością można przygotować w warunkach domowych.

Przygotowanie maści czosnkowej:

Rozbity w moździerzu czosnek miesza się w równych proporcjach ze stopioną słoniną wieprzową (smalec). Przechowuje się w słoiczku szklanym z zakręcaną pokrywką w chłodnym miejscu. Maść pomaga pozbyć się brodawek i odcisków.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

Wziąć pięć główek czosnku, obrać, wypłukać i rozdrobnić. Następnie zalać 0,5 1 wódki, odstawić na siedem, osiem dni w ciemne ciepłe miej­sce. Zażywać po Vi łyżeczki od herbaty przy miażdżycy, nadciśnieniu i chorobach układu pokarmowego.

Efekt antynowotworowy czosnku spowodowany jest wchodzącymi w jego skład związkami zawierającymi dwusiarczki i german.

Analiza historii chorób ludzi codziennie spożywających 20 g czosnku, szczypiorku z czosnku i cebuli wykazała, że częstotliwość występowania nowotworów żołądka wśród nich zmniejszyła się z 40 przypadków do 1/4 na 100 tysięcy.

Czarna rzodkiew

Rzodkiew to roślina jadalna powszechnie stosowana do przygotowy­wania sałatek i dodatków. Niemniej znana jest w charakterze środka leczniczego.

Rzodkiew wykazuje działanie antyseptyczne, żółciopędne i moczo­pędne. Pobudza apetyt, zmniejsza bóle wątroby, rozpuszcza kamienie i piasek, nasila czynność trzustki. Jej olej eteryczny podrażnia żołądek, stymulując wydzielanie kwasu żołądkowego, uaktywnia krążenie krwi w ściankach żołądka i jelit, poprawia odżywienie tkanek układu po­karmowego. Wszystko to wykazuje niezwykle korzystne działanie na czynność trawienną (co jest skrajnie konieczne przy atonii jelit, niedokwaśności żołądka i zapaleniu pęcherzyka żółciowego).

Błonnik rzodkwi wzmaga perystaltykę jelit, przyspiesza przemiesz­czanie się pokarmu, wiąże i wyprowadza z organizmu toksyczne pro­dukty przemiany materii, nadmiar cholesterolu, sole metali ciężkich, co w sumie korzystnie odbija się na stanie organizmu człowieka, zapobiega miażdżycy i zaparciom.

Do leczenia nowotworów złośliwych stosuje się nasiona rzodkwi. Na­siona zawierają olej o wysokiej zawartości kwasu oleinowego, linolowego i linolenowego.

W medycynie ludowej rzodkiew stosowana jest jako skuteczny śro­dek moczopędny przy kamieniach nerkowych, kamieniach w pęcherzu moczowym i przy dnie moczanowej. Uważa się też, że tłumi ona wzrost nowotworów złośliwych.

Przy ostrych schorzeniach dróg oddechowych, zapaleniu oskrzeli, krztuścu od dawna stosuje się mieszankę z soku rzodkwi z miodem lub cukrem w równych proporcjach – taka mieszanka dysponuje wła­ściwościami wykrztuśnymi i przeciwzapalnymi. Zażywa się ją po 1/4, a następnie po 1/2 szklanki cztery, sześć razy dziennie. Środek ten sto­suje się też przy wodobrzuszu, niedokrwistości, kamieniach w nerkach i pęcherzu moczowym, dnie moczanowej, chorobach wątroby, gazach, jako środek antyhelmintyczny i zwiększający laktację. Można zażywać sok z rzodkwi w postaci czystej po jednej łyżce stołowej dziennie przed posiłkiem. Sok powinien być świeżo przygotowany, gdyż szybko traci swe właściwości lecznicze. Można go też rozcieńczyć wodą (1:3) i zażywać po 100-150 ml pół godziny przed jedzeniem.

Zewnętrznie tarta rzodkiew stosowana jest do gojenia ropiejących wrzodów i ran, a także w charakterze miejscowego środka podrażniają­cego – umieszcza się ją na bolesnych miejscach przy bólach reumatycz­nych w stawach, dnie moczanowej, nerwobólach, zapaleniach mięśni i rwie kulszowej.

Przygotowanie środka do kompresów. Wziąć trzy części soku z rzod­kwi, dwie części miodu i jedną część wódki. Wszystko porządnie zmie­szać. Uzyskaną mieszankę przechowywać w lodówce. Istnieje też inny przepis. Roztarte nasiona rzodkwi zmieszać z niewielką ilością wody. Ten prosty do przygotowania środek dysponuje bardzo silnymi wła­ściwościami przeciwgrzybiczymi i antyseptycznymi. Okłady z tych preparatów umieszcza się na trudno gojących wrzodach, ropiejących ranach, egzemach.

Przygotowanie wyciągu.

Rozdrobnioną bulwę zmieszać z wodą w rów­nych proporcjach i przyjmować po 50 ml pół godziny przed posiłkiem. Taki wyciąg od dawna znany jest jako środek na piegi. Dysponuje on też efektem przeciwrakowym.

Przy niedokrwistości można przygotować mieszankę z soku z rzodkwi, soku z marchwi i soku z buraka w równych proporcjach. Przyjmować po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie przed jedzeniem. Kuracja trwa dwa, trzy miesiące.

Przy kamieniach w wątrobie i w nerkach świeży sok z rzodkwi moż­na pić po dwie, trzy łyżki stołowe dziennie jako środek uzupełniający podstawowe leczenie.

Uwaga! Zażywanie rzodkwi jest przeciwwskazane przy dnie moczano­wej, chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, a także przy zapaleniach błony śluzowej żołądka z nadkwaśnością. Przy zapaleniu jelita cienkiego, chorobach wątroby i nerek należy spożywać rzodkiew ostrożnie, gdyż oleje eteryczne rzodkwi mogą sprowokować zaostrzenie choroby.

ROŚLINY LECZNICZE STYMULUJĄCE FAGOCYTOZĘ

W tym rozdziale będzie mowa o roślinach leczniczych zwiększających aktywność fagocytozy – jeszcze jednego ogniwa naszej odporności – dzięki reakcjom redoks.

Fagocytoza to ukierunkowany ruch szczególnych komórek krwi – leukocy­tów i makrofagów ku obcemu czynnikowi, skupianie się na nim i trawienie go.

Spośród roślin stymulujących fagocytozę w medycynie ludowej do leczenia nowotworów złośliwych wykorzystuje się koniczynę, rdest, berberys, kwiecie czarnego bzu, dziurawiec, owoce jałowca, pokrzywę. Należy do nich też siedmiopalecznik, o którym pisałam wyżej.

Koniczyna

Fagocytozę stymuluje naziemna część rośliny. W składzie rośliny występują flawonoidy i chinony – właśnie te substancje wpływają na fagocytozę, poprawiając jej funkcję.

Wywar z korzeni koniczyny stosuje się przy zapaleniach jajników i jako środek antynowotworowy.

Do celów medycznych wykorzystuje się kwiatostan koniczyny białej i czerwonej – główki wraz z otoczką. Dysponują działaniem antyseptycznym, wykrztuśnym, moczopędnym, napotnym i immunostymulującym, sprzyjając wydalaniu z organizmu substancji toksycznych. Kwiatostany zbiera się w czasie masowego kwitnienia – w czerwcu, lipcu.

W medycynie ludowej wywar, herbata z koniczyny wykorzystywane są przy przeziębieniu, kaszlu, chorobach płuc, krztuścu, niedokrwistości, stenokardii, reumatyzmie, miażdżycy i nadciśnieniu. Poza tym koniczyna skuteczna jest przy bezsenności, zawrotach głowy, chorobach kobiecych, ogólnym osłabieniu i nowotworach złośliwych. Roślina wykorzystywana jest również do wzmocnienia żołądka i odchudzania.

Okłady z liści stosuje się na słabo gojące się rany, wrzody, guzy. Sok ze świeżej koniczyny, a także wywar z rośliny stosuje się do przemywania przy chorobach oczu, do płukania przy chorobach jamy ustnej i krtani.

Wywarem z zioła wykonuje się irygację podczas chorób zapalnych waginy i jelita prostego.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć cztery łyżki stołowe suchego rozdrobnionego surowca z ko­niczyny, zalać 0,5 1 wrzątku, gotować na małym ogniu 10-12 minut

i odstawić na od pół do jednej godziny. Pić po pół szklanki trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Wyciąg i herbatkę przyrządza się na bazie takich samych proporcji.

Rdest ptasi

Rdest ptasi poprawia trawienie obcej komórki podczas fagocytozy dzięki występowaniu w nim kwasów krzemowych, cynku i związków polifcnolowych. Takie substancje jak awikularyna, witamina C i K po­prawiają chemotaksję (ukierunkowany ruch) fagocytu i jego zdolność do skupiania się na szkodliwym elemencie – obiekcie fagocytozy.

Preparaty z rdestu ptasiego dysponują działaniem ściągającym, po­wstrzymującym krwawienie, antyseptycznym, antyhelmintycznym i moczopędnym. Poza tym umiarkowanie obniżają ciśnienie krwi, przyspieszają gojenie się ran, zwiększają wydalanie z organizmu sodu i chloru, zmniejszają krwawienie błon śluzowych i krystalizację soli mineralnych w drogach moczowych.

W Rosji rdest ptasi występuje powszechnie. Rośnie jako chwast na polach i w ogrodach, przy drogach, na podwórkach, wokół domów, na peryferiach miast i wsi, w parkach, sadach, na brzegach rzek i stawów. Niekiedy można go spotkać w postaci gęstego szmaragdowego dywanu, szczególnie podczas deszczowego lata.

W charakterze surowca leczniczego wykorzystuje się ziele rośliny. Zbiera się w okresie kwitnienia, kiedy łodygi nie zdążyły jeszcze stward­nieć, ścinając nożem lub sierpem. Rdest ptasi często mylony jest z inną podobną rośliną, która jednak ma kwiaty trójpłatkowe, podczas gdy rdest ma kwiaty pięciopłatkowe.

Wywar lub wyciąg z ziela rdestu ptasiego stosuje się przy zapaleniach żołądka i jelit, zapaleniu jelita grubego, krwawieniach z macicy, jelit i hemoroidów, przy krztuścu, gruźlicy płuc, guzach nowotworowych, chorobach przewlekłych dróg moczowych, przy osłabionej czynności filtracyjnej nerek i pojawieniu się w moczu dużej ilości soli mineralnych (szczególnie soli kwasu szczawiowego), przy kamicy moczowej, a tak­że w okresie pooperacyjnym po usunięciu kamieni nerkowych. Jednak podczas ostrych zapaleń nerek i pęcherza moczowego stosowanie rdestu ptasiego jest przeciwwskazane, ponieważ zawarte w nim związki kwasu krzemowego wywierają drażniący wpływ na nerki.

Dzięki silnemu działaniu antytoksycznemu ziele rdestu ptasiego do­brze pomaga przy chorobach związanych z zatrzymaniem w organizmie toksycznych produktów przemiany materii. Zewnętrznie preparaty z tej rośliny zaleca się przy krostach, wrzodach, zapaleniu mieszków włoso­wych i innych chorobach skórnych.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć trzy łyżki stołowe suchego rozdrobnionego ziela, zalać 200 ml wrzą­cej wody, ogrzać w kąpieli wodnej (pod pokrywką) przez 15 minut, odsta­wić na pół godziny lub godzinę, przecedzić i objętość uzyskanego wyciągu uzupełnić przegotowaną wodą do 200 ml. Zażywajcie po 1/2 szklanki dwa, trzy razy dziennie 20-30 minut przed posiłkiem.

Przygotowanie wywaru:

Suchy surowiec zalać wodą w tych samych proporcjach co w przypad­ku wyciągu, gotować przez 10 minut pod przykryciem, po ostygnięciu przecedzić. Pić po 1/2 szklanki trzy razy dziennie przed posiłkiem.

W okresie letnim lepiej stosować świeże ziele rdestu, gdyż działa ono bardziej skutecznie.

Rdest ptasi stosowany jest powszechnie do wytwarzania różnych ze­stawów ziół.

Berberys

Korzeń berberysu zawiera alkaloidy – aktywne substancje stymulu­jące ruchliwość fagocytów i funkcję przechwytywania obcego obiektu.

Dysponuje właściwościami immunotropowymi, żółciopędnymi, antyseptycznymi, ściągającymi, powstrzymującymi krwawienie, prze- ciwmikrobowymi.

W leczeniu kompleksowym nowotworów stosuje się wywar z korzenia, wyciąg i nalewkę z liści berberysu.

Przygotowanie wyciągu z liści:

Wziąć jedną łyżkę stołową suszonych kwiatów, zalać 100 ml 40-pro- centowego spirytusu i odstawić na 14 dni w ciepłe miejsce. Zażywać po 25-30 kropel trzy razy dziennie przez dwa, trzy tygodnie. Ponowne kuracje prowadzić po pięcio-, dziesięciodniowej przerwie. Nalewkę tę zaleca się jako środek regenerujący krew przy krwotokach o charakterze

Dzięki silnemu działaniu antytoksycznemu ziele rdestu ptasiego do­brze pomaga przy chorobach związanych z zatrzymaniem w organizmie toksycznych produktów przemiany materii. Zewnętrznie preparaty z tej rośliny zaleca się przy krostach, wrzodach, zapaleniu mieszków włoso­wych i innych chorobach skórnych.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć trzy łyżki stołowe suchego rozdrobnionego ziela, zalać 200 ml wrzą­cej wody, ogrzać w kąpieli wodnej (pod pokrywką) przez 15 minut, odsta­wić na pół godziny lub godzinę, przecedzić i objętość uzyskanego wyciągu uzupełnić przegotowaną wodą do 200 ml. Zażywajcie po 1/2 szklanki dwa, trzy razy dziennie 20-30 minut przed posiłkiem.

Przygotowanie wywaru:

Suchy surowiec zalać wodą w tych samych proporcjach co w przypad­ku wyciągu, gotować przez 10 minut pod przykryciem, po ostygnięciu przecedzić. Pić po l/2 szklanki trzy razy dziennie przed posiłkiem.

W okresie letnim lepiej stosować świeże ziele rdestu, gdyż działa ono bardziej skutecznie.

Rdest ptasi stosowany jest powszechnie do wytwarzania różnych ze­stawów ziół.

Berberys

Korzeń berberysu zawiera alkaloidy – aktywne substancje stymulu­jące ruchliwość fagocytów i funkcję przechwytywania obcego obiektu.

Dysponuje właściwościami immunotropowymi, żółciopędnymi, antyseptycznymi, ściągającymi, powstrzymującymi krwawienie, przeciwmikrobowymi.

W leczeniu kompleksowym nowotworów stosuje się wywar z korzenia, wyciąg i nalewkę z liści berberysu.

Przygotowanie wyciągu z liści:

Wziąć jedną łyżkę stołową suszonych kwiatów, zalać 100 ml 40-pro- centowego spirytusu i odstawić na 14 dni w ciepłe miejsce. Zażywać po 25-30 kropel trzy razy dziennie przez dwa, trzy tygodnie. Ponowne kuracje prowadzić po pięcio-, dziesięciodniowej przerwie. Nalewkę tę zaleca się jako środek regenerujący krew przy krwotokach o charakterze atonicznym i w okresie poporodowym, a także w charakterze środka żółciopędnego przy zapaleniu wątroby, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej i dyskinezie dróg żółciowych.

Przygotowanie wywaru z korzenia:

Wziąć 25 g suchego rozdrobnionego korzenia, zalać 300 ml chłodnej wody, trzymać w kąpieli wodnej 30 minut, ostudzić, przecedzić i uzu­pełnić przegotowaną wodą do pierwotnej objętości. Pić po 50 ml trzy razy dziennie. Stosuje się jako skuteczny środek przeciwzapalny.

Bez czarny

Kwiaty bzu czarnego mają w swym składzie sambunigrynę – substancję aktywną nasilającą reakcje fagocytarne podczas osłabienia odporności komórkowej.

Przygotowanie wyciągu:

Kwiaty zaparzyć jak herbatę – jedna łyżka stołowa na jedną szklankę wrzątku – odstawić na 15-20 minut i pić w postaci gorącej.

Owoce bzu dysponują działaniem przeczyszczającym.

Dziurawiec

Dziurawiec zawiera flawonoidy stymulujące funkcję fagocytów.

Dziurawiec od dawien dawna stosowany jest w charakterze rośliny leczniczej. Na Rusi uważano go za środek na 99 chorób. Nic dziwne­go. Dziurawiec dysponuje działaniem antymikrobowym, ściągającym, przeciwzapalnym, przeciwwrzodowym, gojącym, przeciwsklerotycznym, regenerującym krew, żółciopędnym, spazmolitycznym, uspakajającym i tonizującym. Oprócz tego pobudza czynność serca, krótkotrwale pod­nosi ciśnienie tętnicze, poprawia skład krwi, uaktywnia siły obronne organizmu.

W oficjalnej medycynie preparaty z dziurawca zaleca się wewnętrznie jako środek regenerujący krew przy schorzeniach żołądkowo-jelitowych, kamicy żółciowej, w charakterze antyhelmintyka przy glistnicy i ta­siemcu karłowatym. Zewnętrznie stosuje się go przy leczeniu zapaleń jamy ustnej, zapaleń dziąseł, anginy, ostrego kataru, oparzeń i wrzodów.

W medycynie ludowej wykorzystuje się go szerzej. Wyciąg z dziurawca zaleca się przyjmować wewnętrznie przy chorobach układu pokarmo­wego (zapalenie błony śluzowej żołądka, wrzód żołądka, zapalenie jelita cienkiego i grubego), chorobach wątroby, nerek, pęcherza moczowego, nocnym nietrzymaniu moczu, a także przy osłabionym sercu, obrzękach i gruźlicy płuc. Oprócz tego zauważono, że dziurawiec wywiera pozytyw­ny wpływ przy przeziębieniach i grypie, przy chorobach onkologicznych, a także podczas krwawienia macicy, hemoroidów i inwazji robaków obłych. Roślina usuwa ból głowy, pomaga przy chorobach nerwowych, wywiera trzeźwiący wpływ podczas upojenia alkoholowego. Zewnętrz­nie wyciąg stosuje się do irygacji przy upławach, do płukania przy za­paleniach jamy ustnej, dziąseł i gardła. Okłady z maści z dziurawca są szeroko stosowane do leczenia ropnych zapaleń skóry, diatezy, bielactwa nabytego, trudno gojących się wrzodów i ran, a także przy reumatyzmie.

Z dziurawca uzyskuje się preparat Nowoimanin będący czerwono-żółtą smolistą masą o zapachu miodu. Działa ona znacznie skuteczniej niż wiele syntetycznych antybiotyków. Stosuje się zewnętrznie. Podstawową postacią leczniczą preparatu jest jednoprocentowy roztwór nowoimaninu w 95-procentowym spirytusie. Jest to przezroczysty płyn żółtej barwy. Stosuje się go do leczenia zainfekowanych ran, ropnych porażeń skóry, zapaleń gruczołu piersiowego, pęknięć sutków, przy chorobach ucha, gardła i nosa. Środek wstępnie rozpuszcza się w wodzie w stosunku 1:10, gotowy do użycia roztwór można przechowywać najwyżej przez dobę.

Wyciąg z dziurawca wchodzi w skład preparatu Kapsitrin zalecanego do wcierania przy bólach mięśni, stawów, przy rwie kulszowej.

Szczególnie szeroko stosuje się dziurawiec w połączeniu z innymi ziołami leczniczymi.

Z dziurawca uzyskuje się bardzo cenny olej, który w postaci kompresów leczy oparzenia, rany, wrzody, ropnie i rakowe porażenia skóry oraz błon śluzowych. Rany i wrzody można leczyć przy pomocy aplikacji ze świeżo utłuczonych liści i kwiecia dziurawca.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć łyżkę stołową suchego rozdrobnionego ziela, zalać jedną szklan­ką wrzątku, odstawić na dwie godziny i przecedzić. Pić po 1/2 szklanki trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Przygotowanie wywaru:

Tak samo jak w poprzednim przepisie, jedną łyżkę stołową suchego rozdrobnionego ziela zalać jedną szklanką wrzątku, gotować 10-15 mi­nut. Uzyskany wywar wypić w ciągu dnia w trzech porcjach, 30 minut przed posiłkiem lub półtorej godziny po posiłku.

Ziele dziurawca można parzyć i pić jak herbatę, taki napój ma lecznicze i ton i żujące działanie.

Dziurawiec jest bardzo popularny w homeopatii.

Przygotowanie oleju:

Wziąć 500 g świeżego ziela (lub samego kwiecia), zalać 0,5 1 białego wina i 1 1 migdałowego, lnianego lub słonecznikowego oleju, odstawić na trzy dni. Następnie trzymać dwie, trzy godziny na słabym ogniu, aby wino wyparowało. Odstawić na dwa, trzy tygodnie w ciemne miejsce, a potem przefiltrować.

Olej można przygotować z suchego roztłuczonego na proszek ziela. W tym celu miesza się je w stosunku 1:2 z podgrzanym olejem, najlepiej migdałowym, i odstawia się na trzy tygodnie, okresowo wstrząsając.

Jest jeszcze jedna prosta metoda: 100 g rozdrobnionego zioła z kwiatami zalać 600 ml oliwy, oleju słonecznikowego lub innego oleju roślinnego, gotować przez 30 minut, odstawić na trzy, cztery godziny i przefiltro­wać. Olej z dziurawca stosuje się nie tylko zewnętrznie, lecz również wewnętrznie, na przykład przy chorobie wrzodowej żołądka – po jednej łyżce stołowej na czczo przez jeden, dwa miesiące.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

Suche rozdrobnione ziele zalewa się wódką w proporcji 1:5 i odstawia na dwa tygodnie. Zażywać po 40-50 kropel w niewielkiej ilości wody trzy, cztery razy dziennie. Jest to skuteczny środek leczniczy przy bólach głowy, schorzeniach układu pokarmowego, kamicy żółciowej, chorobach onkologicznych, zapaleniu pęcherza, reumatyzmie i hemoroidach.

Można stosować do płukania przy chorobach jamy nosowej, jamy ustnej, w celu wzmocnienia dziąseł i usunięcia nieprzyjemnego zapachu z ust, a także do kompresów przy guzach piersi i innych części ciała. Do zastosowania zewnętrznego jedną łyżeczkę od herbaty nalewki rozpusz­cza się w jednej szklance przegotowanej wody.

Jałowiec

W owocach jałowca znajduje się cały kompleks substancji chemicznych stymulujących fagocytozę, lecz najaktywniejsza z nich to olej eteryczny. Podrażnia on błony śluzowe, dzięki czemu pobudzone zostaje wydzielanie gruczołów oskrzelowych i perystaltyka jelit. Umiarkowane podrażnienie nerek i dróg moczowych wywołuje zwiększone wydalanie moczu.

Olej eteryczny jałowca dysponuje również właściwościami antymikrobowymi, stymuluje regenerację nabłonka, wywiera działanie cytosta­tyczne i dezodorujące. Antynowotworowe właściwości oleju z jałowca pozwalają stosować go przy leczeniu chorych na nowotwory oraz w celu zapobiegania przerzutom. Istnieją dane o skutecznym zastosowania opatrunków z olejem eterycznym przy nowotworach złośliwych skóry. W razie nowotworów można wykorzystać też wyciąg lub wywar z igliwia i owoców jałowca (zewnętrznie i wewnętrznie) oraz jałowca sabińskiego (wyłącznie zewnętrznie).

Owoce jałowca najczęściej zaleca się w połączeniu z różnymi herbatami leczniczymi, a także samodzielnie jako środek moczopędny i dezynfeku­jący drogi moczowe przy chorobach nerek, pęcherza moczowego, dróg moczowych i wątroby. Wykorzystuje się je przy schorzeniach układu pokarmowego w celu poprawy trawienia. Owoce jałowca sprzyjają wy­dalaniu nadmiaru soli mineralnych, normalizacji procesów przemiany materii i poprawy składu krwi, dlatego też preparaty z nich zalecane są przy dnie moczanowej, reumatyzmie i zapaleniach stawów. W cha­rakterze środka wykrztuśnego stosuje się je przy zapaleniach oskrzeli.

Okłady z wywaru z jagód i igliwia stosuje się przy wysypkach, świerz­bie, wrzodach, raku skóry i innych chorobach skóry, a także przy dnie moczanowej, reumatyzmie i zapaleniu stawów.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć 15 g suszonych owoców, zalać 400 ml ostudzonej przegotowa­nej wody, odstawić na dwie godziny i przecedzić. Można też rozdrobnić 10-12 świeżych owoców, zalać jedną szklanką wrzątku i odstawić na cztery godziny. W obu przypadkach zażywać po jednej łyżce stołowej trzy, cztery razy dziennie przed posiłkiem.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć 15 g suszonych owoców, zalać 200 ml wrzątku, trzymać na słabym ogniu 10 minut, odstawić na 30 minut i przecedzić. Pić po 50 ml trzy, cztery razy dziennie.

Do zewnętrznego zastosowania, w szczególności do kąpieli, 50 g owo­ców i gałązek zalewa się 101 wrzątku, odstawia się na 20 minut na słaby ogień i przecedza.

Jeszcze skuteczniejszym środkiem niż wywar jest rzucie świeżych owoców na czczo. Zaczyna się od dwóch, trzech owoców jednorazo­wo i codziennie dodaje po jednym owocu, doprowadzając ich ilość do

13-15, po czym tak samo stopniowo zmniejsza się jednorazową dawkę do pięciu owoców.

Uwaga! Owoce jałowca są przeciwwskazane przy ostrych procesach zapalnych nerek – zapaleniu kłębuszków i odmiedniczkowego zapale­nia nerek. W celu uniknięcia podrażnienia nerek preparaty zawierają­ce owoce jałowca zażywa się krótkotrwale. Przeciwwskazane są także podczas ciąży.

Równoczesne zażycie 50 owoców jałowca wywołuje ciężkie zatrucie, a nawet grozi śmiercią. Bardziej niebezpieczne dla zdrowia są szyszki jałowca sabińskiego.

Pokrzywa

Pokrzywa posiada wyjątkowo wysokie wartości odżywcze, w jej świe­żych liściach jest dwa razy więcej witaminy C niż w czarnej porzeczce i znacznie więcej karotenu niż w marchwi.

Wyciąg z liści pokrzywy normalizuje proces krwiotwórczy – zwiększa poziom hemoglobiny, ilość białych i czerwonych ciałek krwi.

Pokrzywa wchodzi w skład zestawu zapobiegającego chorobom no­wotworowym:

pokrzywa (liście) – 5 g,

babka (liście) – 5 g,

wiązówka błotna (kwiaty) – 10 g,

brzoza brodawkowata (kwiaty) – 10 g,

lukrecja gładka (korzeń) – 3 g.

Wszystkie składniki dokładnie rozdrobnić i zmieszać. Wziąć 10 g mieszanki, zalać 200 ml wrzątku i trzymać w kąpieli wodnej przez 20 minut. Wywar odcedzić i dolać przegotowanej wody do objętości 200 ml. Zażywać po 1/2 szklanki 30 minut przed posiłkiem trzy razy dziennie. Kuracja trwa jeden, dwa miesiące.

Skuteczność antynowotworowa wszystkich roślin leczniczych wcho­dzących w skład tego zestawu została zbadana doświadczalnie na zwie­rzętach laboratoryjnych. Równocześnie dokonano eksperymentów usta­lających toksyczność tych roślin. Badania wykazały, że rośliny wzięte w określonych dawkach są nietoksyczne i skutecznie zapobiegają powsta­waniu nowotworów złośliwych u zwierząt. Dane te stały się podstawą do zalecania zestawu w postaci naparu chorym na nowotwory.

ROŚLINY WZMACNIAJĄCE ODPORNOŚĆ KOMÓRKOWĄ

Bardzo obiecujące do zastosowania w onkologii są rośliny lecznicze zdolne do wzmocnienia odporności, a szczególnie limfocytów B. Do takich roślin należy lukrecja gładka, tarczyca bajkalska, trzmielina po­spolita i kilka innych.

Jasnota

W celach leczniczych wykorzystuje się kwiecie i liście jasnoty. W skład rośliny wchodzą takie znane nam już czynne komponenty jak olej ete­ryczny i flawonoidy.

W leczeniu chorób onkologicznych preparaty z jasnoty są o tyle cenne, że dysponują zdolnością nasilania odpowiedzi immunologicznej.

Kwiaty i liście jasnoty parzy się jak herbatę – jedna łyżka stołowa na jedną szklankę wrzątku. Napar pije się w ciepłej postaci.

Majeranek

Majeranek zawiera flawonoidy embininę i mangiferynę, które przyspie­szają dojrzewanie limfocytów T uczestniczących w ochronie organizmu.Kwiaty i liście parzy się jak herbatę – jedna łyżka stołowa na jedną szklankę wrzątku.

Lukrecja gładka

Korzeń lukrecji gładkiej zawiera flawonioidy, oleje eteryczne i inne wysokoaktywne substancje, 8-24% stanowi substancja hormonopodobna przypominająca swym działaniem kortykosteroidowe hormony nadnerczy – kwas glicyryzynowy. Roślina ta dysponuje działaniem antyzapalnym, moczopędnym, przeczyszczającym, zmniejszającym wydzielanie kwasu żołądkowego, wykrztuśnym, napotnym, przeciwmikrobowym, antyalergicznym. Unieszkodliwia substancje toksyczne w organizmie, rozluźnia mięśnie gładkie, wywierając wpływ ogólnie wzmacniający i przeciwbólowy.

Ustalono, że lukrecja przyspiesza dojrzewanie komórek krwi w szpi­ku kostnym, uaktywnia powstawanie w śledzionie antyciał obronnych i reguluje równowagę kwasowo-zasadową.

W celach leczniczych powszechnie stosuje się wywar z korzenia lu­krecji.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć 10 g korzenia (jedna łyżka stołowa), zalać 200 ml wrzątku, ogrzać w kąpieli wodnej pod przykryciem przez 30 minut i odstawić na jedną, dwie godziny. Następnie przecedzić, pozostały surowiec odcisnąć i dolać przegotowanej wody do uzyskania pierwotnej objętości. Pić po V4-Vi szklanki cztery, pięć razy dziennie.

Wywar zaleca się jako środek wykrztuśny i zmiękczający, a także w charakterze lekkiego środka przeczyszczającego przy przewlekłych zaparciach. Zaleca się go przy zapaleniach stawów, chorobie wrzodo­wej żołądka i dwunastnicy (po 1/ 4 szklanki trzy razy dziennie), przy zatruciach.

O tym, że wywar z korzeni lukrecji przyjmowany wewnętrznie uniesz­kodliwia wiele trujących substancji, wiedziano już w starożytnych Chi­nach. Jednak dopiero w naszych czasach znalazło to naukowe potwierdze­nie. Przy pomocy specjalnych eksperymentów udowodniono, że trujące związki chemiczne i toksyny bakteryjne są szybciej unieszkodliwiane pod wpływem glicyryzyny, która wchodzi w skład lukrecji.

Proszek z lukrecji gładkiej żuje się przy mdłościach, zgadze, suchości i skurczach w gardle.

Tarczyca bajkalska

W skład tarczycy bajkalskiej obok innych komponentów wchodzą l lawonoidy, cały kompleks kumaryn stanowiących o antynowotworowej aktywności rośliny, a także skutelaryna obniżająca pobudzenie układu nerwowego.

Preparaty z korzeni rośliny nasilają produkcję antyciał – białek obron­nych.

Doświadczenia przeprowadzone z 20-procentową nalewką spirytusową z kłącza tarczycy bajkalskiej wykazały, że działa ona rozszerzająco na naczynia przy podwyższonym napięciu naczyń krwionośnych i obniża ciśnienie tętnicze. Poza tym roślina dysponuje wyraźnym działaniem uspokajającym. Nalewka z tarczycy bajkalskiej zwiększa siłę i spowal­nia częstotliwość skurczów serca, zmniejsza napięcie i usuwa spazmy mięśniówki gładkiej jelit.

Preparaty z tarczycy bajkalskiej w praktyce klinicznej sprawdziły się jako cenne środki uspokajające i obniżające ciśnienie. Dużą ich zaletą jest niska toksyczność.

Podstawowymi kryteriami do zastosowania tarczycy bajkalskiej są początkowe postaci choroby nadciśnieniowej, zaburzenia czynnościowe układu nerwowego przebiegające z objawami zwiększonej pobudliwo­ści i bezsenności. Podczas zażywania u chorych zmniejsza się ciśnienie tętnicze, zanikają bóle głowy, szum w uszach, nieprzyjemne doznania w okolicy serca, powraca sen.

Tarczyca bajkalska zalecana jest w postaci nalewki.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

Rozdrobnione kłącza zalać 70-procentowym spirytusem w stosunku 1:5 i odstawić. Przechowywać w zaciemniony miejscu. Zażywać po 20-30 kropel dwa, trzy razy dziennie. Nalewkę dobrze znoszą chorzy, również przy długotrwałym stosowaniu, bez efektów ubocznych.

W medycynie krajów wschodnich, w szczególności w medycynie chiń­skiej, kłącze tarczycy zaleca się również przy zaburzeniach czynnościo­wych centralnego układu nerwowego, epilepsji, bezsenności, pląsawicy, chorobach serca (zapalenie mięśnia sercowego, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego). Oprócz tego roślinę stosuje się w charakterze środka przeciwgorączkowego i przeciwkaszlowego (przy zapaleniu płuc, zapa­leniu oskrzeli, krztuścu). Tarczyca bajkalska znana jest w Chinach jako środek antyhelmintyczny. Stosuje się go do leczenia czerwonki.

Złoty wąs (kallisia wonna)

Złoty wąs świetnie stymuluje układ immunologiczny i przywraca siły życiowe organizmu.

Złoty wąs przybiera właściwości lecznicze wyłącznie, jeśli na jego po­ziomych odrostach – wąsach – powstaje co najmniej dziewięć pełno­wartościowych „stawów” i kiedy stawy te przybierają brązowo-fioletową barwę. Jeśli wąsy pozostały zielone, nawet po osiągnięciu dojrzałości (dziewięć stawów), to znaczy, że roślinie zabrakło promieni słonecznych koniecznych do wytworzenia w liściach leczniczego enzymu.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

Wąsy lub „stawy” kallisii wonnej umieścić w torbie foliowej i przez dwa dni trzymać w lodówce w pobliżu zamrażalnika w temperaturze 2-4°C. Następnie umieścić w słoiku i zalać 70-procentowym spirytu­sem lub wódką, tak aby poziom płynu był o 2 cm wyżej od poziomu wąsów. Odstawić w ciemne chłodne miejsce (lecz nie do lodówki) na dwa tygodnie, a następnie odcisnąć. Przyjmować po jednej łyżeczce od herbaty dwa razy dziennie 30 minut przed posiłkiem, nie dłużej niż trzy tygodnie. Po dziesięciodniowej przerwie kurację powtórzyć. Zaleca się, by przejść dwa, trzy cykle leczenia. Fitoterapeuci podkreślają pozytywny efekt przy polipach jelit i raku żołądka, nawet z przerzutami. Można przygotować nalewkę o niższym stężeniu. W tym celu odcina się 15 lub 17 „stawów” – koniecznie liczbę nieparzystą, umieszcza się na dwa tygodnie w lodówce w pobliżu zamrażalnika, wkłada do słoika, zalewa 0,5 1 wódki i odstawia się na 10 dni w ciemne miejsce. Przyjmuje się po jednej łyżce deserowej 30-40 minut przed jedzeniem dwa razy dziennie. Nalewkę tę można zażywać długotrwale, nawet przez lata. Pomaga ona przy gruźlicy, cukrzycy, urazach, zapaleniach stawów, osteochondrozie, astmie oskrzelowej.

Wszystkie wymienione rośliny mogą być pożyteczne przy zaburze­niach odporności u chorych na nowotwory w różnych stadiach leczenia antynowotworowego. Oczywiście zanim się je zastosuje, należy określić stopień i charakter zaburzeń, wykonując analizę stanu immunologicz­nego organizmu.

Znam mnóstwo przypadków, w których chorzy zamiast przepowie­dzianych im przez lekarzy kilku miesięcy życia żyją długie lata, i do tego całkiem pełnowartościowo. Nowotwór nie rozpuszcza się, lecz niejako ulega „zamrożeniu”, zatrzymuje się jego rozwój.

Dlaczego to piszę? Chorzy tacy otrzymują drugie życie: czują się świet­nie i nawet wracają do pracy. Lecz po roku lub dwóch robią zdjęcia – płuc, żołądka lub innych narządów, w których przebiegał proces onkologiczny – i doznają rozczarowania, wykrywając ten sam obraz: guz nie zniknął.

Jeśli znany jest Wam taki obraz z własnego doświadczenia, to apeluję: nie rozczarowujcie się, pamiętajcie, że nie to jest najważniejsze. Zioła czynią cuda, przedłużają życie, lecz całkowicie wyleczyć, usunąć sam „trzon” nowotworu najczęściej nie są w stanie. Lecz nowotwory przy tym stają się na wpół martwe, nie są niebezpieczne. Dla jasności porównam z niedźwiedziem, który w odpowiednich warunkach pogodowych zapada w sen zimowy i nie stanowi dla nikogo żadnego niebezpieczeństwa. Żyje, lecz nie jest niebezpieczny dla otoczenia.

Jak „nie budzić” nowotworu? Należy utrzymywać w organizmie okre­śloną przemianę, określone warunki. Oznacza to niestwarzanie sytuacji stresowych przez operacje, punkcje, naświetlania, chemioterapię, urazy i silne wstrząsy emocjonalne. Niech nowotwór śpi nadal i nie niepokoi pacjenta. Zioła mogą w tym pomóc.

Podczas zalecania ziół o silnym działaniu należy przestrzegać okre­ślonych zasad.

Zasada 1 – absolutna dobrowolność.

Ostateczna decyzja zawsze należy do Was, drodzy Pacjenci. Nikt nie będzie zmuszać do leczenia ziołami o silnym działaniu szczególnie pacjentów, którzy wątpią. Jeśli boicie się, wahacie, nie ufacie ziołom, to fitoterapeuta ograniczy się do zalecenia indywidualnego zestawu ziół leczniczych, jedynie podtrzymujących stan organizmu na danym etapie.

Zasada 2 – ciągłość

Leczenie ziołami prowadzi się do końca życia jako ciągłą kurację z niewielkimi przerwami trwającymi od tygodnia do miesiąca. Uzależnienie od tych ziół nie powoduje uzależnień.Doświadczenie wskazuje, że zaprzestanie zażywania ziół przy braku innego leczenia pogarsza efekty.

Zasada 3 – nietoksyczność dawek.

Efekt leczniczy osiąga się poprzez przyjmowanie roztworu trujących ziół w dawce nie wyższej niż 40 kropli. Przy pojawieniu się nieprzyjem­nych doznań ilość zażywanego lekarstwa należy zmniejszyć. W czasie kolejnego cyklu możliwe jest kolejne zwiększenie dawki. Działa tu me­chanizm stopniowego przystosowania mikroorganizmów chorobotwór­czych do dawki ziół. Próg ich wrażliwości toksycznej z czasem ulega podwyższeniu.

Zasada 4 – wzajemna ekwiwalencja ziół trujących.

Prowadzenie leczenia preparatem leczniczym z jednej rośliny trującej może odbywać się najwyżej w postaci trzech cykli z rzędu. Zioła można zastępować lub zażywać na zmianę. Pomoże to uniknąć pełnego przy­stosowania mikroorganizmów do określonej rośliny.

Zasada 5 – konieczne połączenie kompleksu ziół trujących z nietrującymi.

Zestawy nietrujące dobiera się indywidualnie. Wspierają one zaatako­wane narządy, działają na organizm wzmacniająco, stymulując odporność i przeciwdziałając mikroorganizmom chorobotwórczym.

Zasada 6 – możliwość łączenia ze środkami farmakologicznymi.

Środki przeciwbólowe, nasercowe, moczopędne, wykrztuśne i inne konieczne medykamenty zalecane przez lekarza koniecznie muszą dawać się łączyć z zalecanymi trującymi preparatami ziołowymi.

Zasada 7 – niespecyficzność oddziaływania roślin trujących.

Dobór rośliny trującej nie zależy od umiejscowienia i rodzaju nowo­tworu, gdyż mechanizm działania ziół polega na stymulacji sił obronnych organizmu. W każdym konkretnym przypadku trującą roślinę należy jednak dobierać indywidualnie. Jeśli brak dużego wyboru, to zaczynajcie od tego, co macie pod ręką. Jeśli po dwóch tygodniach nie pojawi się poprawa, szukajcie innej rośliny.

Do leczenia chorób onkologicznych stosuje się następujące rośliny: szczwół plamisty, szalej jadowity, Feruła soongarica, tojad, alokazja ol­brzymia, sofora japońska, glistnik jaskółcze ziele, zielone orzechy włoskie, muchomor, huba brzozowa.

Schemat zażywania:

Najbardziej rozpowszechniony jest narastający schemat leczenia: stopniowe zwiększanie liczby kropel, a następnie ich zmniejszanie. Na przykład pierwszą czterdziestodniową kurację zaczyna się od jednej kropli, codziennie jednorazowa dawka zwiększa się o jedną kroplę. Dwudziestego dnia osiąga się maksimum, a potem stopniowo zmniej­sza się do jednej kropli. Powtórne cykle mogą dochodzić do 40 kropel. Krople rozpuszcza się w ciepłej przegotowanej wodzie: do 20 kropel pół szklanki wody, ponad 20 kropel – szklanka wody. Rozpuszczenie zapo­biega uszkodzeniom układu pokarmowego i jego podrażnieniu. Wyciąg z muchomora najlepiej rozcieńczyć w 1/2 szklanki mleka.

JAKIMI ROŚLINAMI TRUJĄCYMI LECZY MEDYCYNA LUDOWA?

Szczwół plamisty

Zachowały się doniesienia o zastosowaniu na Rusi szczwołu plami­stego przy raku. Środek ten „jest bardzo silny, gojący raka, przynosi ulgę w bólu i rozbijający guza” – tak donoszą stare dzienniki rosyjskie.

Znany swego czasu wiedeński lekarz Schtreck w 1760 roku napisał: „Najlepszy ze wszystkich lekarstw przy raku to szczwół plamisty. Jest to skuteczne lekarstwo na raka niezależnie od tego, jaki by on był. Stoso­wałem kilkaset funtów szczwołu i żadnej szkody nie przyniósł, a często korzyść widoczna gołym okiem”.

Jako środek przeciwbólowy i spazmolityczny szczwół plamisty znaj­dował się na liście państwowej rosyjskiej farmakopei od pierwszego do czwartego wydania (od 1866 do 1902 roku).

Nowa fala masowego zastosowania tej rośliny w medycynie ludowej naszego kraju przypadła na początek lat dziewięćdziesiątych, po popu­larnych publikacjach uzdrowiciela z Symferopolu, W. Tiszczenki.

Szczwół plamisty należy do rodziny selerowatych. Zewnętrznie po­dobny jest do kopru, lecz wyrasta znacznie wyżej, osiągając do 1-1,5 m, z wieloma drobnymi białymi kwiatkami. Charakterystyczne jest dla niego występowanie brunatnych nieregularnych plam na łodydze i nie­przyjemny zapach kwiatów przypominający odchody myszy.

Rośliny selerowate dość trudno rozróżnić między sobą i dlatego ko­nieczna jest pomoc specjalisty.

Wykorzystuje się świeżo zebrane kwiatostany i niedojrzałe nasiona szczwołu. Drobne listki i koszyczki kwiatostanów luźno, nie ubijając, umieszcza się w naczyniu, zalewa spirytusem, tak aby wierzchnia warstwa rośliny była przykryta. Niedojrzałe zielone nasiona zawierają największą ilość podstawowej substancji leczniczej – koniiny (do 0,4%).

Leczenie szczwołem plamistym:

W medycynie ludowej szczwół plamisty jest szeroko stosowany przy leczeniu włókniaków macicy, włókniako-gruczolaków piersi, astmy, za­burzeń żołądkowo-jelitowych, kiły, raka skóry i raka płuc.

Przy powiększeniu się tarczycy rozdrobnione świeże ziele szczwołu przykłada się do wola, opatrunki zmienia się dwa razy dziennie.

Przy leczeniu zewnętrznego raka do zaatakowanej okolicy przykłada się świeże liście szczwołu z miodem. Przy otwartym raku stosuje się świeży sok szczwołu z dodatkiem kalafonii i gotowanego oleju z lulka w równych częściach (robi się plastry). Przy zapaleniu węzłów chłonnych przykłada się do nich maść ze szczwołu.

Lekarze homeopaci zalecają szczwół przy łagodnych nowotworach, takich jak mięśniak macicy, endometrioza, polipy trzonu i szyjki macicy (w postaci irygacji), przy mastopatii, przy gruczolaku prostaty, polipach pęcherza moczowego, żołądka, jelita, nosogardzieli i krtani.

Nalewkę spirytusową ze szczwołu przyjmuje się przy chorobie wrzo­dowej żołądka i jelit. Przy zaparciach, zatrzymaniu moczu przyjmuje się nalewkę spirytusową ze szczwołu w następujący sposób: jedna łyżka stołowa liści i jedna łyżka stołowa nasion zalana 200 ml 90-procentowego spirytusu lub 400 ml wódki, odstawiona w butelce na 16 dni, powinna zostać potem przecedzona. Zażywa się po dwie krople na łyżkę stołową wody nie częściej niż pięć razy dziennie 30 minut przed jedzeniem. Cykl leczenia – do wyzdrowienia, lecz nie dłużej niż miesiąc.

Ostatnimi czasy w związku z dużą liczbą chorych na raka zaintereso­wanie szczwołem gwałtownie wzrosło. Uzdrowiciele ludowi opracowa­li interesujące metody profilaktyki i leczenia chorób nowotworowych. W celach profilaktycznych można zażywać lekarstwo raz w roku według schematu kropelkowego W. Tiszczenki, od jednej do 40 kropel i od­wrotnie. Po takim cyklu zauważa się znaczną poprawę ogólnego stanu i przypływ sił życiowych.

Recepta przygotowania lekarstwa ze szczwołu plamistego według Tiszczenki

Wziąć kwiatostany szczwołu – tyle, ile zmieści się w 250-gramowym szklanym słoiku, następnie przesypać je do trzylitrowego słoja i zalać 0,5 1 wódki (nalewkę z nasion najlepiej robić na spirytusie). Stopniowo dosypywać surowiec do słoja, za każdym razem potrząsając naczyniem, aby ziele było w całości nasączone wódką.

W ten sposób wypełnia się słój kwiatostanami, w razie konieczności dodając tyle wódki, aby płyn sięgał brzegów słoja. Naczynie szczelnie zamknąć i odstawić w ciemne chłodne miejsce na 10 dni. Nalewkę przechowuje się w lodówce, odlewając po trochę ze słoja w celu spożycia.

Nalewka ze szczwołu skutecznie stosowana jest przy raku żołądka, piersi, wątroby, jelit, przełyku i płuc.

Zażywanie szczwołu według schematu 1

Nalewkę przygotowaną w sposób opisany powyżej pije się rano na czczo, godzinę przed posiłkiem. Pierwszy dzień – jedną kroplę na pól szklanki wody, drugi dzień – dwie krople, i tak codziennie, dodając po jednej kropli, dochodzi się do 40 kropel. Potem dawkę zmniejsza się w odwrotnej kolejności.

Dawki od 13 do 25 kropli rozcieńcza się w 100-150 ml wody, a od 26 kropli wzwyż – co najmniej w 200 ml. Im więcej wody, tym lżej organizm znosi nalewkę. W przypadku zatrucia (przy przedawkowaniu) należy wypić jedną, dwie szklanki mleka ze słabym roztworem nadmanganianu potasu.

Należy przeprowadzić trzy kuracje według tego schematu. Wiele osób między kuracjami robi tygodniową przerwę, a niektórzy przerwę wydłużają do miesiąca. Każdy powinien sam określić długość okresu „odpoczynku” – w zależności od tego, jak organizm reaguje na lekarstwo.

Zażywanie szczwołu plamistego według schematu 2

Pierwszego dnia zażywa się po jednej kropli nalewki pięć razy dziennie. Potem co drugi dzień zwiększa się dawkę o jedną kroplę i doprowadza do sześciu kropel (pięć razy dziennie). Następnie przez dwa, trzy tygodnie przyjmuje się po dziesięć kropel trzy razy dziennie. W razie wystąpienia mdłości dawkę na kilka dni zmniejsza się o dwie, trzy krople, potem znów kontynuuje się zwiększanie dawki według schematu.

Zażywanie szczwołu plamistego według schematu 3 (metoda Tiszczenki)

Przez pierwsze cztery dni pije się po jednej kropli nalewki ze szczwołu cztery razy dziennie, przez kolejne cztery dni – po dwie krople, następne cztery dni – po trzy krople, kolejne cztery dni – po cztery krople i przez pozostałe dni – po pięć kropel cztery razy dziennie, aż do pełnego wy­zdrowienia.

Wodny wyciąg ze szczwołu plamistego

Wodny wyciąg ze szczwołu plamistego skuteczny jest przy nowotwo­rach złośliwych mózgu.

Wieczorem jedną łyżeczkę od herbaty mocno rozdrobnionego surowca – ziela z kwiatami – umieszcza się w termosie, zalewa 200 ml umiar­kowanie gorącej wody (70°C) i odstawia na noc. Zażywa się trzy razy dziennie. Dawki zależne są od przeznaczenia: siedem, dziesięć kropel w jednej łyżeczce wody; 10-20 kropel w jednej łyżce stołowej wody; 20-30 kropel w1/2 szklanki wody.

Podczas zażywania szczwołu należy całkowicie wykluczyć z diety al­kohol – pogorszenie następuje błyskawicznie i niemal pokonana choroba znów „podnosi głowę”.

W homeopatii również istnieje preparat ze szczwołu – Conium macu- latum. Leczy on jednak wyłącznie nowotwory łagodne i nie pomaga przy złośliwych. Wielokrotnie stosując ten preparat, osiągaliśmy rozpuszcza­nie się łagodnych guzów piersi u kobiet. Jednak po odstawieniu preparatu nowotwory pojawiały się ponownie, jeśli nie została usunięta przyczyna ich powstawania: zaburzenia endokrynne, inwazja helmintów i inne.

W ten sposób doszliśmy do wniosku, że szczwół plamisty jest swego rodzaju „konserwantem” nowotworów łagodnych i złośliwych, czyli nie leczy ich, lecz nie pozwala też rozwijać się im dalej.

Szalej jadowity (Cicuta virosa)

Roślina z rodziny selerowatych, bliski krewniak szczwołu. Współcześni uczeni do tej pory spierają się, czy wielki antyczny filozof grecki Sokrates został otruty w 399 roku p.n.e. szczwołem, czy szalejem – tak zbieżne są właściwości tych roślin. Skłaniają się jednak ku cykucie (łacińska nazwa szaleju). W małych dawkach obie rośliny wykazują silne właściwości lecznicze przy nowotworach złośliwych.

Szalej rośnie w miejscach bagnistych i wilgotnych. Zewnętrzne podo­bieństwo do marchewki i wyraźny marchewkowy zapach bulwy prowa­dził często do śmiertelnych zatruć wśród dzieci. W przekroju podłużnym zgrubiałego obłego korzenia wyraźnie widać równoległe poprzeczne szczeliny, co stanowi cechę wyróżniającą tę roślinę.

Przygotowanie nalewki:

Wziąć 10 g suchego korzenia, rozdrobnić i zalać 0,5 1 40-procentowego spirytusu (wódki). Zażywać według schematów identycznych jak w przypadku szczwołu.

Roślina ta stosowana jest także w homeopatii i ma działanie analo­giczne do szczwołu.

Feruła soongarica

Mieszkańcy Ałtaju nazywają ją omiką.

Feruła zewnętrznie wygląda jak typowa roślina selerowata z pięknymi bujnymi, poszarpanymi liśćmi. Korzeń charakteryzuje ostry zapach ży­wicy sosnowej i białe krople substancji żywiczej w miejscu przełamania, które żółkną z biegiem czasu.

Pod względem toksyczności Feruła jest słabsza od szczwołu i szaleju.

Nalewka z Feruli stosowana jest wewnętrznie oraz jako kompresy przeciwbólowe.

W medycynie ludowej zażywanie tej rośliny zalecane jest przede wszystkim przy łagodnych i złośliwych nowotworach żołądka.

Przygotowanie nalewki:

Wziąć 50 g świeżego lub 30 g suszonego rozdrobnionego korzenia, zalać 0,5 1 wódki i odstawić na 10-14 dni.

Zgodnie z przepisem medycyny ludowej, nalewkę zażywa się po jednej łyżeczce od herbaty raz, dwa razy dziennie 30 minut przed posiłkiem. Jednak znacznie bezpieczniej i skuteczniej zażywać ją według schematu kropelkowego: od jednej do 40 kropli i odwrotnie, potem dziesięć dni przerwy – i tak do pełnego wyleczenia. Nalewkę z Feruli z reguły zażywa się przez lata.

Tojad

Tojad to trująca roślina z rodziny jaskrowatych. W naszych czasach niewiele osób zna tę roślinę. W medycynie tybetańskiej z szacunkiem nazywano ją królem ziół, a w starych rosyjskich zielnikach – carskim zielem.

W książce K. Balickiego „Rośliny lecznicze i rak” (Kijów, 1982) opisuje się tojad rosnący w okolicach Azji Środkowej.

W Ałtaju rośnie tojad wysoki dochodzący do 1,5 m z szerokimi liść­mi i zebranymi w miotełkę fioletowymi kwiatami. Ludność miejscowa wykorzystuje go w charakterze rośliny leczniczej.

Ostatnimi czasy fitoterapeuci doszli do wniosku, że tojad rosnący w Azji Środkowej jest skuteczniejszy od innych.

Przygotowanie nalewki:

Wziąć 10 g suszonego korzenia, rozdrobnić i zalać 0,5 1 40-, 50-pro- centowego spirytusu (wódki), odstawić na dwa tygodnie. Zażywać we­dług opisanego wyżej schematu narastającego z maksymalną dawką wynoszącą 40-50 kropel.

Pojawienie się lekkich zawrotów głowy przy zażywaniu tojadu stanowi sygnał do ograniczenia dawki. Podczas kolejnej kuracji w następstwie przywykania organizmu można zwiększyć dawkę. Antidotum przy za­truciu tojadem jest kwaśne mleko i cebula. W razie konieczności płucze się żołądek mlekiem z sokiem z cebuli: jedna łyżka stołowa soku na 11 mleka (lub wody).

Przygotowanie wywaru:

Wziąć 10 g rozdrobnionego korzenia, zalać 1,5 1 wody i gotować na małym ogniu w emaliowanym naczyniu z otworem na parę przez dwie godziny, dopóki wywar nie stanie się czysty i klarowny. Przechowywać go w lodówce. Wywar przyjmuje się po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie 30 minut przed jedzeniem.

Na zewnętrzne wrzody rakowe układa się kompresy z wodnych i spi­rytusowych roztworów tojadu: lekko zwilżone chusteczki gazowe układa się na godzinę dwa, trzy razy dziennie. Opatrunki stosuje się również na okoliczne zdrowe miejsca na skórze i węzły chłonne najbliższe ranie.

Praktyka i doświadczenie wykazały, że tojad najczęściej nadaje się dla ludzi z nowotworowymi schorzeniami tarczycy, gardła, zatok obocznych nosa, głowy, piersi, czyli narządów znajdujących się poza klatką piersiową. Jest również skuteczny przy chorobach i nowotwo­rach układu pokarmowego oraz skóry. Przy innej lokalizacji nowotworu: w płucach, narządach układu moczowo-płciowego pozytywne efekty przynosi zastosowanie szczwołu plamistego.

Uwaga! Tojad, podobnie jak szczwół plamisty, szalej jadowity i Feruła, może wywołać poważne zatrucie, i dlatego przecho­wujcie preparaty z nich uzyskane w miejscach niedostępnych dla dzieci oraz osób postronnych.

Jeden z typowych przypadków zatrucia opisał Fruentow w książce „Rośliny lecznicze dalekiego Wschodu” (Chabarowsk, 1972):

„O godzinie 15:00 pan X «przypadkowo» wypił kieliszek (około 50g) na­lewki z tojadu i wkrótce poczuł się źle: pojawiły się zawroty głowy, niezwykłe ogólne osłabienie, drętwienie palców u rąk i nóg. Wezwano do chorego pogotowie. Wykonano płukanie żołądka, wprowadzono podskórnie kordiamin, dożylnie chlorek potasu i glukozę. Zabiegi te jednak nie pomogły. Potrzebna była hospitalizacja.

Kiedy pacjent trafił do szpitala o 19:35, jego stan był bardzo ciężki: sine usta, skóra pokryta zimnym lepkim potem. Puls i ciśnienie były niewyczu­walne, tony serca bardzo głuche. Intensywne zabiegi lecznicze przeprowa­dzone w szpitalu pozwoliły wyprowadzić pacjenta z tego stanu. O 20:40 chory uskarżał się na ostre bóle w miejscach, w których dokonywano iniekcji, i krzyczał z bólu. W tym samym czasie zaobserwowano całkowity brak czucia na skórze twarzy, rąk i nóg. O 21:00 stan pacjenta trochę się poprawił. Ustępowało drętwienie skóry i nadwrażliwość w miejscach iniekcji. Stan wrócił do normy po pięciu godzinach, pozostało tylko niewielkie osłabienie i zawroty głowy”.

Przykład ten pozwala wyodrębnić podstawowe i typowe objawy zatru­cia tojadem: zaburzenie czynności serca, drętwienie skóry twarzy, rąk i nóg. Ten ostatni objaw – utrata czucia skóry – jest szczególnie charak­terystyczny dla zatrucia tojadem. Ofiara czuje nie tylko drętwienie, lecz niekiedy pieczenie, kłucie, mrowienie w koniuszkach palców rąk i nóg, co jest typowe, oraz w okolicy warg, nosa i języka.

Alokazja olbrzymia

Alokazja olbrzymia, znana również pod nazwą „arma”, to bardzo roz­powszechniona roślina doniczkowa z rodziny obrazkowatych. W me­dycynie ludowej wykorzystuje się jej liście. Roślina jest bardzo trująca.

W publikacjach Wszechzwiązkowego Instytutu Roślin Leczniczych opisano przypadkowe ciężkie zatrucie młodych fizyków, którzy zażyli niewielką ilość korzenia alokazji. Pewnego razu pacjentka spróbowała soku z alokazji „na język”. Dosłownie przez kilka godzin trzymała język w naczyniu z zimną wodą, aby zmniejszyć okropny ból i pieczenie.

Przygotowanie nalewki:

Jeden liść alokazji średniej wielkości zalewa się 0,5140-procentowego spirytusu i odstawia się.

Na początku lat sześćdziesiątych XX wieku w Wszechzwiązkowym Instytucie Roślin Leczniczych, dzięki usilnym prośbom uzdrowicielki ludowej z Kobuleti A. Gorobiec, zbadano efekty zewnętrznego stosowa­nia 40-procentowego wyciągu spirytusowego. Odnotowano pozytywne działanie przeciwbólowe nalewki przy bólach stawów, osteochondrozie, mięśniobólach, poprawę ruchliwości stawów, efekt rozpuszczający przy zapaleniu wielostawowym. Zastosowanie alokazji wewnętrznie nie zo­stało zbadane.

W medycynie ludowej chorzy onkologicznie zażywają nalewkę we­wnętrznie po jednej łyżeczce od herbaty dziennie 30 minut przed posił­kiem, niekiedy stopniowo doprowadzając dawkę do jednej łyżki stołowej dziennie.

Najlepiej jednak zaczynać od bezpieczniejszego schematu kropelkowe­go, jak w przypadku leczenia szczwołem plamistym. Jest on uniwersalny przy wykorzystaniu roślin trujących w medycynie ludowej. Alokazję można stosować w połączeniu (równocześnie) ze szczwołem plamistym.

Sofora japońska

Sofora japońska to drzewo z rodziny bobowych. Rośnie w południo­wych Chinach i w Japonii, jest uprawiana na Kaukazie, w Krymie, Azji Środkowej i w południowym Kazachstanie.

Pączki, kwiatostany i owoce sofory wykorzystuje się do przemysłowej produkcji rutyny zmniejszającej, podobnie jak witamina P, łamliwość i przepuszczalność kapilar układu krwionośnego. Strączki z bobami ścina się w postaci niedojrzałej, w okresie, kiedy jest sucho – we wrze­śniu, październiku.

Przygotowanie nalewki:

Suche rozdrobnione owoce w ilości 50 g zalewa się 0,5140-, 50-procentowego roztworu spirytusu (według metody M. Goluka – 200 g surowca na 0,51 56-procentowego roztworu spirytusu). Zażywa się według uni­wersalnej metody kropelkowej z narastającą dawką. Przy czym począt­kowa dawka może wynosić 15 kropel, a maksymalna – 60.

Nalewka dysponuje umiarkowanym działaniem obniżającym ciśnienie tętnicze i dlatego w przypadku niedociśnienia dawka musi zostać zmniej­szona dwukrotnie. Zewnętrznie stosuje się jako środek przeciwzapalny i gojący.

Nalewka z owoców sofory stosowana jest w łagodniejszych, odciążają­cych kuracjach przy długotrwałym leczeniu roślinami trującymi, czyli w przerwach między stosowaniem silniejszych środków.

Glistnik jaskółcze ziele

Glistnik jaskółcze ziele to roślina z rodziny makowych. Charaktery­styczną cechą jest występowanie żółto-pomarańczowego soku w miejscu przełamania.

Glistnik jest lepiej zbadany niż inne rośliny trujące, zainteresowanie nim wśród przedstawicieli świata naukowego pojawiło się ponad sto lat temu.

W 1896 roku w czasopiśmie „Lekarz” opublikowano list naczelnego lekarza szpitala miejskiego w Briańsku, N. Denisenki. Skutecznie leczył glistnikiem przede wszystkim zewnętrzne nowotwory, stosując wyciągi z roślin wewnętrznie i w postaci iniekcji bezpośrednio do tkanki no­wotworowej.

W owym czasie doniesienie to wywołało burzliwy odzew i spowodo­wało aktywne badania nad glistnikiem. Pojawił się szereg ciekawych publikacji. Jednak później uczeni, niezadowoleni z łagodnego efektu działania rośliny, stracili nią zainteresowanie.

Glistnik pod względem toksyczności znacznie ustępuje szczwołowi, tojadowi i szalejowi. Chorzy powszechnie stosują go do samodzielnego leczenia.

Przygotowanie nalewki:

Wziąć jedną łyżkę stołową świeżego lub suchego zioła i zalać jedną szklanką wrzątku – w ten sposób otrzymuje się dobową dawkę. Przy jej przekroczeniu możliwe są reakcje chorobowe ze strony wątroby.

Glistnik jaskółcze ziele jest przeciwwskazany przy wirusowych zapa­leniach wątroby i marskości wątroby.

Leczenie glistnikiem jaskółczym zielem

Awicenna zalecał swego czasu, by gotować sok z glistnika z miodem w stosunku 1:1 na słabym ogniu, dopóki nie przestanie wydzielać się piana, i płynem tym smarować oczy przy jaglicy i bielmach.

Glistnik jaskółcze ziele, pokrzywa i nagietek należą do roślin ana­bolicznych, zasadowych i dlatego są skuteczne przy chorobach skóry, nowotworach i bliznach wywołanych przez inwazje pasożytnicze oraz działanie bakterii tlenowych, lecz nie w przypadku nowotworów zło­śliwych. Poza tym wymienione rośliny są estrogenne (związane z hor­monami żeńskimi) i dlatego mężczyźni muszą zażywać połowę dawki.

Maścią z soku z glistnika na kozim smalcu ludy arabskie tradycyjnie leczą zewnętrzne wrzody. Maść ze sproszkowanego glistnika, lanoliny i wazeliny o nazwie Plantazan – B leczy gruźlicę skóry, łuszczycę, raka skóry i odciski.

Glistnik dysponuje działaniem antynowotworowym, sprzyja roz­puszczaniu blizn po zawale serca i wylewach wywołanych atakiem larw robaków. Zalecany w tych przypadkach wyciąg przygotowuje się następująco: jedną łyżkę stołową zioła zalać jedną szklanką wrzątku i odstawić w termosie na 20 minut. Zażywać po dwie łyżki stołowe trzy razy dziennie przed posiłkiem.

Nalewka z glistnika zmieszanego z pokrzywą i nagietkiem zapobiega rozprzestrzenianiu się robaków, ponieważ nie sprzyja im środowisko zasadowe. Recepta przygotowania jest następująca: zioła w równych czę­ściach rozdrobnić, jedną łyżkę stołową mieszanki zalać jedną szklanką wrzątku i odstawić w termosie. Pić po pół szklanki rano na czczo i wie­czorem przed kolacją.

Nalewka z glistnika jest też środkiem moczopędnym, żółciopędnym, przeczyszczającym i przeciwbólowym. Według badań doktora Reviciego ból zmniejsza się lub całkowicie zanika przy kwaśnym, czyli pasożyt­niczym pH. Jest to skuteczny środek do wydalenia piasku, kamieni, a także robaków z pęcherzyka żółciowego, nerek i pęcherza moczowego.

Nalewka likwiduje kolki, pomaga przy żółtaczce, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, astmie oskrzelowej, stenokardii, gruźlicy i epilepsji. Leczy osteochondrozę kręgosłupa i przewlekłe zapalenia stawów.

Sok z glistnika można przygotować na zimę. W tym celu ścięte łodygi z kwiatami przepuszcza się przez maszynkę do mielenia mięsa, odciska i w ten sposób uzyskuje się sok. Do 11 soku dodaje się 500 ml wódki lub 250 ml spirytusu i szczelnie zamyka. Przy chorobach żołądka zażywa się pierwszego dnia po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie przed jedzeniem, a w kolejnych dniach po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie przed posiłkiem.

Przy porażeniu narządów wewnętrznych przygotowuje się nalewkę według następującego przepisu: 100 g suchego rozdrobnionego ziela glistnika i 100 g rozdrobnionego korzenia ciemiężycy zalewa się 500 ml wódki, umieszcza się w butelce z ciemnego szkła ze szczelną zakrętką i odstawia na osiem dni w ciemne miejsce, od czasu do czasu wstrzą­sając. Następnie surowiec odciska się, a nalewkę przecedza. Przecho­wywać w ciemnym miejscu. Zaczynać przyjmowanie od jednej kropli rozpuszczonej w połowie szklanki wody trzy razy dziennie, stężenie stopniowo zwiększać do jednej łyżki stołowej w tej samej ilości wody. Ilość przygotowanej nalewki wystarcza na kurację.

Zamiast nalewki z mieszanki można pić nalewkę z glistnika: jedna łyżka stołowa zioła zalana 3 1 wrzątku i odstawiona na osiem godzin. Pić jak herbatę, na ciepło po jednej szklance 40 minut przed posiłkiem rano i wieczorem przez miesiąc. Po sześciomiesięcznej przerwie kurację można powtórzyć.

Włókniak macicy, włókniako-gruczolaki piersi wywołane przez wło­śnie leczy się nalewką przygotowaną według następującego przepisu: 10 g ziela glistnika zalać 250 ml wódki i odstawić na tak długo, aż płyn stanie się zabarwiony, po czym przecedzić. Przechowywać w ciemnym naczyniu o szczelnym zamknięciu w chłodnym miejscu. Zacząć zażywać od jednej kropli dziennie, codziennie dodając jedną kroplę, doprowa­dzając dawkę do 20 kropel, a następnie tak samo stopniowo zmniejszać dawkę aż do jednej kropli. Po dziesięciodniowej przerwie przeprowadzić kolejną kurację według tego samego schematu, z tą różnicą, że nalewkę zażywa się nie raz, a trzy razy dziennie. Cykl leczenia trwa trzy miesiące.

Znane są przypadki wyleczenia nowotworów podskórnych utworzo­nych przez larwy dirofilarii przy pomocy maści o następującym skła­dzie: suchy proszek glistnika – jedna część, wazelina – cztery części, sok z marchwi – jedna część. Wszystkie składniki zmieszać i uzyskaną maścią smarować chore miejsce. Można układać kompresy z nalewki przygotowanej według następującej recepty: 300 g świeżych korzeni zalać 500 ml wódki, szczelnie zamknąć i przez siedem dni trzymać w ciemnym miejscu. Maścią i nalewką można leczyć też gruźlicę skó­ry, łojotokowe zapalenie skóry, liszaje, łuszczycę, toczeń rumieniowaty, brodawki i odciski.

Przy polipach jelita prostego zaleca się lewatywy oczyszczające, a po trzech godzinach lewatywę z ciepłym wyciągiem z glistnika. W tym celu 30-60 g zioła (w zależności od wieku rośliny – im starszy glistnik, tym więcej go potrzeba) – zaparzyć w jednej szklance wrzątku i odstawić na dwie godziny w zamkniętym naczyniu. Kuracja składa się z sześciu, ośmiu seansów.

Przy nowotworze wątroby warto przyjmować następujący wyciąg: 30 g suchych liści glistnika zalać 500 ml wrzątku, odstawić na 30 minut w ter­mosie. Zażywać po 100 ml trzy razy dziennie 30 minut przed jedzeniem. Napar można przechowywać w lodówce w ciemnej butelce najwyżej przez dwa dni.

Uzdrowiciele ludowi wykorzystują do leczenia raka własną recepturę: kwitnącą roślinę razem z korzeniem oczyszczają, podsuszają przez dwie, trzy godziny, przepuszczają przez maszynkę do mielenia mięsa i odciskają sok. Do 0,5 1 soku dodają 0,5 1 wódki, odstawiają na 14 dni w ciemne chłodne miejsce, zażywają po jednej łyżeczce od herbaty cztery razy dziennie pól godziny przed jedzeniem. Kuracja trwa 10 dni.

W celach profilaktyki i leczenia pasożytniczych nowotworów wywo­łanych przez robaki, brucelozowej ziarnicy i gruźlicy płuc służy nastę­pujący środek: jedną szklankę posiekanej zieleniny glistnika zmieszać z jedną szklanką cukru, mieszankę umieścić w woreczku z gazy obcią­żonym umytym kamykiem. Woreczek umieszcza się w trzylitrowym słoju z serwatką mleczną, pozostałą po przygotowywaniu twarogu, lub z domowym kwasem chlebowym. Serwatka powinna być surowa. Słój przykrywa się trzema warstwami gazy i pozostawia w temperaturze pokojowej do sfermentowania na trzy tygodnie. Pije się po pół szklanki trzy razy dziennie.

Glistnika nie wolno stosować podczas leczenia innymi roślinami tru­jącymi.

Piwonia

Piwonia należy do rodziny jaskrowatych. Dzięki bogatemu składowi chemicznemu, który nie umknął uwadze nauki farmaceutycznej, korzeń zajmuje godne miejsce wśród innych środków przeciwnowotworowych. Stosuje się go do leczenia raka macicy, szyjki macicy, żołądka i nadżerki układu pokarmowego.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć jedną łyżkę stołową mocno rozdrobnionych korzeni, zalać trzema szklankami wrzątku i odstawić na 30-40 minut w niewielkim emaliowanym garnku szczelnie przykrytym pokrywką i owiniętym kil­koma warstwami kołdry. Następnie odcedzić i przyjmować po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie 15-20 minut przed jedzeniem.

Można wykorzystać dostępną w aptece nalewkę spirytusową z piwonii. Zażywa się ją po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie 15-20 minut przed jedzeniem.

Nalewka spirytusowa z korzeni piwonii ma działanie uspokajające, wydłuża czas trwania narkozy, dysponuje właściwościami przeciwdrgawkowymi.

Barwinek pospolity

Jego właściwości lecznicze znane są ludziom od zamierzchłych czasów. Od dawien dawna barwinkowi przypisuje się cudowną siłę i uważa się go za talizman chroniący przed władzą diabła i złych duchów. Ziele barwinka stosuje się w postaci wyciągu przy chorobach nowotworowych krwi i limfy: przy ostrej białaczce, ziarnicy, białaczce limfatycznej. W le­czeniu nowotworów złośliwych stosuje się wyciągi z ziela oraz nalewkę z ziela i kwiecia.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć jedną łyżeczkę od herbaty suchego rozdrobnionego zioła, za­lać jedną szklanką wrzątku, odstawić na 15-20 minut w zamkniętym naczyniu i odcedzić. Zażywać po jednej łyżce stołowej dwa, trzy razy dziennie przed jedzeniem.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

Wziąć 50 g ziela z kwiatami, zalać 0,5 1 wódki i odstawić na tydzień w ciepłe ciemne miejsce, od czasu do czasu potrząsając. Następnie prze-filtrować przez gazę i odcisnąć. Zażywać po pięć, siedem kropel rano i wieczorem przed jedzeniem.

Barwinek nie może być łączony z innymi ziołami trującymi.

Huba brzozowa

W medycynie ludowej od czasów starożytnych hubę wykorzystuje się do leczenia raka żołądka, trzustki i dwunastnicy, chorób wątroby i śledziony oraz gruczołów piersiowych.

W rezultacie badań profesorów P. Jakimowa i I. Bułatowa kilkadzie­siąt lat temu farmakolodzy wyprodukowali wyciąg z huby brzozowej o nazwie Befungin. Stosuje się go do leczenia nowotworów złośliwych – jako środek pomocniczy, równolegle z innymi metodami leczenia pod obserwacją lekarza.

W warunkach domowych można przygotować wodny wyciąg z huby. Przygotowanie wyciągu:

Rozdrobnioną hubę przepłukać w zimnej wodzie i zalać wodą o tej samej temperaturze na cztery, pięć godzin – dopóki huba nie zrobi się miękka. Następnie zmielić ją w maszynce do mielenia mięsa lub zetrzeć na tarce. Wodę, w której moczyła się huba, wykorzystać do wyciągu. Wziąć 10 łyżek stołowych startej huby, zalać trzema szklankami ciepłej przegotowanej wody (temperatura do 50°C) i odstawić na 48 godzin. Następnie odlać płyn, osad odcisnąć i uzyskany roztwór zmieszać z wodą, w której wcześniej moczyła się huba. Przygotowany w ten sposób wyciąg można przechowywać przez trzy, cztery dni.

Przy nowotworach złośliwych dorośli powinni zażywać ten wyciąg po trzy szklanki na dobę, w niewielkich porcjach o dowolnej porze. Zażywanie huby nie może być łączone z posiłkiem, przerwa pomiędzy posiłkiem i wyciągiem wynosi co najmniej 30 minut.

Przy nowotworach narządów miednicy małej, oprócz zażywania wy­ciągu wewnętrznie; zalecane są ciepłe lecznicze mikrolewatywy z dwóch, czterech łyżek stołowych na noc.

Wyciąg skuteczny jest przy nowotworach o różnej lokalizacji: raku żołądka, płuc, piersi i innych narządów. Przy umiejscowieniu nowo­tworów w kościach, mózgu, na skórze rezultat jego zastosowania nie jest tak odczuwalny.

W aptekach można kupić gotowe preparaty z huby brzozowej w postaci gęstego ekstraktu i tabletek.

Uwaga! Podczas leczenia hubą nie wolno podawać dożylnie glukozy i penicyliny, a z diety trzeba wykluczyć mięso i inne produkty białkowe, gdyż są one antagonistami huby.

Hubę potocznie nazywa się rakiem brzozy. Jest to grzyb, który odżywia się żywymi pożytecznymi substancjami brzozy, skupiając je w sobie. (czlowiek, który choruje na raka i leczy się hubą, wykorzystuje te substan­cje. Rak przeciw rakowi, grzyb przeciw grzybowi. Zasada homeopatii: podobne leczyć podobnym.

Przy raku żołądka w celu stabilizacji wzrostu nowotworu jako środek ludowy często stosuje się popiół brzozowy.

Sposób przygotowania popiołu brzozowego:

Spalić drwa brzozowe, zebrać popiół, umieścić go w emaliowanym garnku i zalać czystą wodą (1:5), gotować przez 10 minut i odcedzić. Naczynie, do którego zlewa się specyfik, zatkać i wstawić do chłodnego miejsca. Zażywać po osiem łyżeczek od herbaty (50 ml) zmieszanych z sokiem owocowym lub mlekiem trzy razy dziennie przed posiłkiem. Zalecam, by popiół brzozowy spożywać przy nowotworach pasożyt­niczych, w szczególności przy raku przewodów żółciowych wątroby, raku pęcherzyka żółciowego wywołanym przez wniknięcie do tkanek przywr (opistorchów).

Medycyna ludowa leczy opistorchozę w następujący sposób: popio­łem brzozowym lub dziegciem brzozowym. Dziegieć brzozowy wkrapia się na kawałek chleba, zaczynając zażywać od jednej kropli, stopniowo zwiększając dawkę i doprowadzając do ośmiu kropel. Ta dawka pozo­staje do końca kuracji. Dziegieć można zażywać najwyżej przez miesiąc, następnie trzeba wykonać dwutygodniową przerwę, po czym wznowić leczenie – i tak do całkowitego wyzdrowienia. Dziegieć brzozowy można kupić w aptece.

Leczenie najlepiej prowadzić pod kontrolą lekarza, gdyż trzeba uważać na stan wątroby. W celu ochrony i wspierania wątroby przez cały okres leczenia należy koniecznie zażywać ostropest plamisty: jedną łyżeczkę od herbaty zioła zaparzyć w jednej szklance wrzątku, odstawić na 15-20 minut i pić po Vi szklanki dwa razy dziennie przed jedzeniem. Można zażywać ostropest dostępny w aptece – Silimarol – po jednej, dwie ta­bletki przed jedzeniem dwa razy dziennie.

Podczas leczenia popiołem brzozowym oraz hubą z diety należy wy­kluczyć mięso. W tym czasie można żywić się warzywami, owocami i produktami mlecznymi. Sadza brzozowa jest dobrze przyswajana w połączeniu z pomarańczami.

Muchomor czerwony

W medycynie ludowej muchomor z powodzeniem stosowany jest w leczeniu raka żołądka i raka skóry.

Muchomor czerwony zawiera w sobie cholinę i alkaloid muskarynę, hydroksylowy kwas cykliczny i mucylinę – substancje toksyczne moc­no pobudzające układ nerwowy. Właśnie one wywołują występowanie halucynacji przy zatruciu muchomorem.

Starożytni znachorzy nazywali muchomora „korzeniem walki”. Sto­sowali go nawet zamiast jodu i zieleni brylantowej.

W Ameryce Południowej i Indiach muchomor czerwony tradycyjnie jest czczony jako roślina rytualna. Wiadomo, że grzyb ten już trzy i pół tysiąca lat temu cieszył się dużą popularnością u plemion północnych. W Meksyku w czasie ceremonii oddawania czci „boskiemu grzybowi” człowiek zjadał kawałek muchomora czerwonego i wpadał w stan ekstazy.

W Rosji muchomor występuje powszechnie, rośnie w lasach iglastych, liściastych i mieszanych. Muchomor do celów leczniczych najlepiej przy­gotowywać w tak zwanych latach grzybnych, kiedy ogólne warunki dla wysypu grzybów są najkorzystniejsze.

Do celów leczniczych zbiera się muchomory z białymi kropkami na grubej nóżce bez „spódniczki”. Do nalewki wykorzystuje się wyłącznie kapelusze.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

Trzylitrowy słój po brzegi wypełnia się kapeluszami, zalewa się do pełna spirytusem i odstawia na tydzień. Następnie przecedza się przez gazę i odstawia w ciemnym naczyniu szklanym w chłodne miejsce. Uzy­skany stężony roztwór przed zażywaniem rozcieńcza się spirytusem do uzyskania barwy koniaku – jasnobrązowej.

Nalewkę zażywa się według schematu kropelkowego. Zaczyna się od jednej kropli (popijając Vi szklanki wody), codziennie zwiększając dawkę o jedną kroplę, doprowadzając do 20 kropel, jeśli w trakcie zwiększania dawki na jakimś etapie, na przykład przy czterech kroplach, pojawi się gwał­towne pogorszenie ogólnego stanu, to dawkę zachowuje się przez kilka dni, dopóki stan się nie unormuje i dopiero wówczas kontynuuje się zwiększanie dawki. Doprowadzając ilość przyjmowanej nalewki do 20 kropel, dawkę tę /używa się przez cztery, pięć dni, a następnie zmniejsza się stopniowo do jednej kropli – i tę ilość nalewki przyjmuje się jeszcze przez tydzień.

Zażywanie muchomora może wywołać nieoczekiwane napady weso­łości lub depresji. Niekiedy pojawiają się halucynacje. Nie należy się tego obawiać. Po zażyciu nalewki potrzebny jest spokój i pełnowartościowy wypoczynek w łóżku.

Pierwszą kurację warto prowadzić pod obserwacją lekarza.

Miejscowo wyciąg z muchomora ma działanie przeciwzapalne i gojące. Znanych jest kilka przypadków skutecznego wyleczenia długo niegojących się, ropiejących ran pooperacyjnych. Muchomora stosuje się też zewnętrznie przy bólach stawów, kręgosłupa i przy raku skóry.

Kompres z muchomora wykonuje się następująco. Chusteczkę zanu­rza się w roztworze z muchomora i układa na okolicę nowotworu oraz węzłów chłonnych, pozostawiając do całkowitego wyschnięcia.

W medycynie ludowej muchomor jest bardzo popularny. Istnieje kilka wariantów przygotowania środka leczniczego. Przytoczę najbardziej rozpowszechniony sposób, chociaż jest on nieco niezwykły. Kapelu­sze muchomorów (bez nóżek) gęsto układa się w szklanym trzylitrowym słoju i zamyka plastikową pokrywką. Słój zakopuje się w ziemi na głębokości 1 m, gdzie występują minimalne wahania atmosferyczne i optymalna temperatura. Słój wykopuje się po 30-40 dniach. Uzyska­ną niejednorodną masę przecedza się przez trzy, cztery warstwy gazy. W efekcie z trzylitrowego słoja kapeluszy uzyskuje się około 0,6-1 1 ciemnobrązowego gęstego płynu o specyficznym zapachu. Przechowuje się go w lodówce. Bez dodatku spirytusu na powierzchni pojawia się cienka warstwa pleśni, lecz lecznicze właściwości płynu zostają zacho­wane. Uzyskany roztwór można zakonserwować spirytusem w stosunku 4:1. Uważa się, że lecznicze właściwości tego środka zostają zachowane przynajmniej przez dwa lata.

Środek ten nadaje się do zażywania wewnętrznie przy chorobach nowotworowych. Muchomor częściej niż inne rośliny zażywany jest w sposób ciągły, czyli zaczynając od kropli, stopniowo doprowadza się do koniecznej.dawki 20-30 kropel, a potem kurację kontynuuje się tą maksymalną dawką przez jeden, dwa miesiące. Po przerwie trwającej siedem, dziesięć dni schemat należy powtórzyć.

ZIOŁA WSPOMAGAJĄCE LECZENIE ROŚLINAMI TRUJĄCYMI

Rzęsa drobna

Rzęsa drobna rośnie w miejscach występowania wody stojącej lub o niewielkim przepływie. Roślina ta ma szerokie zastosowanie w ludowej medycynie niemieckiej i tradycyjnej medycynie chińskiej. Zaleca się ją w postaci nalewki spirytusowej, w szczególności przy nowotworach górnych dróg oddechowych.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

Wziąć jedną łyżeczkę od herbaty świeżego dobrze rozdrobnionego zioła, zalać 50 ml wódki, odstawić na trzy, cztery dni, a następnie od- cedzić. Zażywać po 15-20 kropel rozcieńczonych w 14 szklanki wody trzy razy dziennie.

W charakterze środka zmniejszającego gorączkę, przeciwbólowego, żółciopędnego i przeciwzapalnego stosuje się proszek z rzęsy zmieszany w równych proporcjach z miodem. Z mieszanki formuje się kulki o masie 1-2 g. Zażywa się po jednej takiej kulce dwa, trzy razy dziennie.

Tymianek

Tymianek normalizuje przemianę materii, oczyszcza krew, poprawia pracę tarczycy. Preparaty lecznicze przygotowane z tymianku zaleca się chorym z rakiem żołądka i jelit.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć jedną łyżkę stołową suchego rozdrobnionego ziela, zalać jedną szklanką wrzątku i gotować 15 minut. Zażywać po 1/4 szklanki trzy razy dziennie.

Chrzan

Chrzan cenny jest nie tylko jako produkt żywnościowy, lecz także jako roślina lecznicza. Przy schorzeniach onkologicznych chrzan na leży codziennie dodawać do posiłków. Korzeń chrzanu drobno zetrzeć na tarce i dodać sok z cytryny. Z drobno startych korzeni można też odcisnąć sok, który rozcieńcza się wodą w stosunku 1:3 i zażywa po l/2 szklanki dwa, trzy razy dziennie.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć łyżkę stołową startych korzeni, zalać 0,51 wody, gotować przez 20 minut w szczelnie zamkniętym naczyniu i odcedzić. Pić po 1/2 szklanki trzy razy dziennie.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

Wziąć pięć, sześć średniej wielkości liści chrzanu i dwa, trzy korzenie, dokładnie rozdrobnić, zalać 0,51 wódki i odstawić na tydzień. Zażywać po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem. Nalewka ta jest szczególnie skuteczna przy marskości wątroby i raku płuc.

Przytoczę przypadek z własnej praktyki.

Miałam kiedyś okazję udzielać konsultacji w przychodni pewnej znanej uzdrowicielki, w której leczyli się głównie chorzy na nowotwory w IV sta­dium choroby. Potem gwałtownie zmniejszyła się moja odporność. Najwi­doczniej zaraziłam się tam jakąś „porcję” grzybów złośliwych. Po powrocie do domu jak zwykle przeprowadziłam kurację oczyszczającą. Organizm po oczyszczeniu sam zaczyna sterować potrzebami żywieniowymi i gustami kulinarnymi. Wcześniej mój organizm „żądał” czosnku. Tym razem jednak bardzo chciało mi się chrzanu, mimo że odnoszę się do niego z rezerwą. Poprosiłam przyjaciółki, by kupiły mi w sklepie słoiczki z chrzanem, umó­wiłyśmy się na spotkanie i wyjście do kina. Przed filmem wręczyły mi dwa słoiki: jeden z dodatkiem cytryny, drugi z dodatkiem buraczków. Kiedy tylko wzięłam je do ręki, dosłownie zatrzęsło mną z chęci natychmiasto­wego pochłonięcia zawartości słoików. W jakiś sposób wykombinowałam coś na kształt łyżki i w czasie seansu pochłonęłam praktycznie cały chrzan. Najwidoczniej organizm miał tak silną potrzebę uzyskania pomocy do walki z wewnętrzną infekcją, że nawet nie poczułam goryczy chrzanu, który wydał mi się niezwykle smaczny. Jeszcze przez dwa tygodnie z zado­woleniem jadłam chrzan, lecz już w niewielkich ilościach, a potem apetyt ten zniknął. Oczywiście zaczęłam się świetnie czuć!

Kora dębu

Wywar z kory młodych gałązek dębu działa jak silny środek ściągający i wzmacniający naczynia krwionośne. Zalecam go przy wszelkich krwo­tokach towarzyszących chorobom nowotworowym lub przewlekłym.

Kora dębu rozpuszcza twarde guzy bez stanu zapalnego i dlatego wy­korzystywana jest do leczenia raka piersi i wola.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć jedną łyżkę stołową rozdrobnionej podsuszonej kory dębu z młodych silnych gałązek, zalać jedną szklanką wrzątku, dwukrotnie doprowadzić do wrzenia, odstawić w emaliowanym naczyniu na trzy godziny, przykrywając poduszką, i pozwolić ostygnąć. W chłodnym wywarze moczy się grubą frotową szmatkę i na dwie godziny układa w okolicy chorego narządu (pierś lub wole), należycie okrywając z wierz­chu lnianym ręcznikiem i wełnianym szalem. Zabieg przeprowadzać codziennie rano i wieczorem aż do całkowitego wyleczenia.

Podczas leczenia należy koniecznie pilnować, by jelita właściwie pra­cowały. Przy zaparciach pić wywar z kory kruszyny. Wziąć pół łyżeczki od herbaty kory, zalać jedną szklanką wrzątku i gotować przez jedną, dwie minuty.

Można też robić lewatywy z wywaru z pokrzywy, kwiatów rumianku lub krwawnika – dwie łyżki stołowe surowca na 21 wody.

LECZENIE RAKA ROŚLINAMI NIETRUJĄCYMI

Nierzadko się zdarza, że roślina, która uzdrawia w jednym przypadku, w innym okazuje się całkowicie bezużyteczna. Rzecz w tym, że organizm w każdym konkretnym przypadku inaczej reaguje na leczenie określo­nym ziołem i efekt jest praktycznie nieprzewidywalny. Jak właściwie dobrać potrzebną roślinę? Najczęściej do leczenia zaleca się zestawy z wielu składników, gdyż ich zastosowanie wielokrotnie zwiększa praw­dopodobieństwo, że przynajmniej jeden składnik okaże się tym ziołem, które jest konieczne organizmowi do wyleczenia.

Badania wykazały, że pod względem skuteczności na pierwszym miejscu znajduje się łopian większy (korzeń i część naziemna), piwonia (korzeń), huba i rzepik szczeciniasty (część podziemna i naziemna). Te cztery rośliny powinny stać się stałymi składnikami, a inne komponenty dobiera się z uwzględnieniem cech organizmu. Koniecznie trzeba wziąć pod uwagę umiejscowienie choroby – dodaje się takie zioła, których działanie ukierunkowane jest na chory narząd, na przykład dla wątroby – ostropest plamisty, dla płuc – podbiał itd.

Istnieje szereg zestawów, które wchodzą w skład złotego skarbca „fitoterapii ludowej”. Oto jeden z nich:

huba – 150 g,

wódka – 500 ml,

liście aloesu – 500 g,

miód – 3 g,

cukier – 250 g,

sok z babki – 200 ml,

wyciąg z piołunu – 10 ml,

szyszki sosnowe (męskie – cienkie, podłużne, walcowate) – 25 g.

Z rozdrobnionych liści babki wyciska się sok. Młode szyszki sosnowe przez 12 godzin moczy się w 11 wrzątku, hubę rozdrabnia się, liście aloesu przepuszcza przez maszynkę do mielenia mięsa. Wszystkie składniki należy zmieszać, odstawić na trzy, pięć dni w temperaturze pokojowe] i przecedzić. Zażywać po jednej, dwie łyżki stołowe dwa razy dziennic 30 minut przed posiłkiem. Zestaw ten poprawia ogólny stan zdrowia, spowalnia proces rozpadu przy chorobach nowotworowych oraz prze­wlekłych płuc i układu pokarmowego.

CHARAKTERYSTYKA

I WŁAŚCIWOŚCI POSZCZEGÓLNYCH ROŚLIN

Łopian większy

Łopian stoi na pierwszym miejscu pod względem popularności wśród ludowych ziół leczniczych. Roślina jest nietoksyczna.

Stosuje się wszystkie części rośliny: korzenie, liście i nasiona. Przy­gotowywane z nich lekarstwa wykorzystywane są przy najróżniejszych chorobach zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie.

Korzenie wykopuje się wiosną podczas pojawienia się pierwszych kiełków lub jesienią po zwiędnięciu części naziemnej – tylko z nieowocujących roślin. Łopian jest rośliną dwuletnią i dlatego po owocowaniu korzeń obumiera. Młode liście zbiera się w pierwszej połowie lata, zanim zgrubieją.

W leczeniu chorób onkologicznych preparaty z łopianu najczęściej wykorzystuje się w postaci mieszanki naturalnego soku z miodem i spi­rytusem. Korzenie mieli się w maszynce do mielenia mięsa i odciska się sok. Do 500 ml soku dodaje się po 150 g miodu i spirytusu. Zażywa się po jednej lub dwie łyżki stołowe trzy lub cztery razy dziennie pół godziny przed jedzeniem. Mieszankę przechowuje się w lodówce.

Podobny preparat leczniczy można przygotować z naziemnej części łopianu, tylko miodu dodaje się dwa, trzy razy więcej, ponieważ sok z liści ma bardzo gorzki smak. W stosunku 1:1 z miodem mieszankę można przechowywać bez spirytusu w lodówce.

Przy raku żołądka i przełyku przyjmuje się czysty sok przygotowany z korzeni i liści po jednej lub dwie łyżki stołowe cztery lub pięć razy dziennie przed jedzeniem.

Przygotowanie wywaru z korzeni:

Pierze się 10 g korzeni, zalewa się 200 ml wrzątku, odstawia na kąpiel wodną na 30 minut, często mieszając, następnie odstawia się w tem­peraturze pokojowej na dwie, trzy godziny i przecedza. Pije się po pół szklanki dwa, trzy razy dziennie. Jest to środek skuteczny przy raku macicy i przełyku.

Przygotowanie wywaru z liści:

Wziąć dwie łyżki stołowe suchych rozdrobnionych liści zebranych podczas kwitnienia, zalać 0,51 wody, trzymać w kąpieli wodnej 10 minut i odcedzić. Pić po pół szklanki dwa, trzy razy dziennie. Środek ten sku­tecznie działa przy nowotworach złośliwych o najróżniejszej lokalizacji.

Zażywanie łopianu można łączyć z równoczesnym przyjmowaniem tojadu.

Prawoślaz lekarski

Prawoślaz rośnie w sadach, ogrodach i na polach w pobliżu domostw. Kwitnie od czerwca do września. W tym czasie zbiera się jego kwiaty i liście. Korzenie najlepiej wykopywać jesienią, kiedy źdźbła obumierają.

Medycyna ludowa wykorzystuje korzeń prawoślazu przy zapaleniu oskrzeli, rozedmie płuc, astmie sercowej, ostrym zapaleniu gardła, wrzo­dach żołądka i innych chorobach, a także przy nowotworze prostaty.

Prawoślaz wchodzi w skład wielu zestawów leczniczych, przede wszyst­kim w skład herbaty dla niemowląt. Śluz z korzenia dysponuje działaniem powlekającym, chroni wrażliwe zakończenia nerwowe przed podrażnie­niem. Wyciąg z korzenia stosuje się wewnętrznie jako środek wykrztuśny, zmiękczający i przeciwzapalny przy chorobach dróg oddechowych.

Przygotowanie wyciągu:

Rozdrobniony korzeń zalewa się zimną wodą w proporcji 1:20, odstawia na 30 minut i przecedza. Zażywać po jednej łyżce stołowej dwa lub trzy razy dziennie. Można trzy łyżki stołowe rozdrobnionego korzenia (w tym przypadku wykorzystuje się tylko boczne niezdrewniałe korzenie oczysz­czone z warstwy korkowej) zalać 0,5 1 wrzątku i odstawić w termosie na 10-12 godzin. Pić przy nowotworach gruczołu krokowego trzy razy dziennie po pół szklanki 20-30 minut przed jedzeniem.

Przy raku prostaty zażywanie prawoślazu można połączyć ze szczwołem plamistym.

Brzoza

W tym prawdziwie rosyjskim drzewie wszystko jest lecznicze – liście, kora, pączki i pyłek.

Przygotowanie wywaru z kory:

Wziąć 200 g suchej rozdrobnionej kory, zalać 1 1 wody i gotować w glinianym naczyniu na małym ogniu, dopóki objętość płynu nie zmniejszy się dwukrotnie. Wywar odstawić na dwie lub trzy godziny w szczelnie zamkniętym naczyniu w ciepłe miejsce, a następnie prze­cedzić. W pierwszym i ostatnim tygodniu miesiąca zażywać po jednej łyżce stołowej dwa razy dziennie przed posiłkiem, a w pozostałym czasie po dwie łyżki stołowe trzy razy dziennie przed posiłkiem. Taki wyciąg pomaga przy wszystkich postaciach raka.

Przygotowanie wywaru z pączków:

Wziąć jedną łyżeczkę od herbaty pączków brzozy, zalać połową szklan­ki wrzątku, trzymać na wrzącej kąpieli wodnej w szczelnie zamkniętym naczyniu przez 15 minut, potem 45 minut ochładzać w temperaturze pokojowej i przecedzić. Uzyskaną porcję wypić w ciągu dnia na trzy razy.

Lekarstwa te wywierają pozytywny wpływ przy raku wątroby, płuc, przy nowotworach złośliwych układu moczowo-płciowego (rak nerek, prostaty, pęcherza moczowego).

Możliwe jest równoczesne zastosowanie preparatów z brzozy z tojadem lub szczwołem plamistym.

Rdest ptasi

Na pewno widzieliście to zioło, ścieli się ono wzdłuż dróg i ścieżek, wokół rowów, rośnie na pastwiskach. Nie wszyscy pewnie wiedzą, jakim mnóstwem właściwości leczniczych Bóg obdarzył tę cudowną roślinę. Nie bez powodu z takim zadowoleniem jedzą ją ptaki – prawdopodobnie dlatego nazwano ją rdestem ptasim.

Jest to naturalne lekarstwo przeciwko wszelkim chorobom: choro­bom płuc, w tym również groźnej gruźlicy, bólowi głowy, zadyszce, reumatyzmowi, hemoroidom, schorzeniom żołądka, wątroby, pęcherza moczowego i nerek. Rdest ptasi usuwa piasek i kamienie z nerek oraz pę­cherzyka żółciowego. Ileż witaminy C zawiera to cudowne zioło! Znacz­nie więcej niż cytryna i pomarańcza. I to jeszcze nie wszystko! Jeszcze długo można wyliczać pożyteczne właściwości tej cudownej rośliny. My jednak mówimy teraz o raku. Wyciąg z ziela rdestu ptasiego stosuje się przy nowotworach o różnym umiejscowieniu.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć dwie łyżki stołowe świeżego rozdrobnionego ziela, zalać dwoma szklankami wrzątku, odstawić na cztery godziny i przecedzić. Pić po pół szklanki cztery razy dziennie przed posiłkiem.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć dwie łyżki stołowe rozdrobnionego ziela, zalać półtorej szklanki wody, gotować kilka minut, odstawić na dwie godziny i przecedzić. Za­żywać po pół szklanki trzy razy dziennie jako środek tonizujący i ogólnie wzmacniający.

Możliwe jest zażywanie równocześnie ze szczwołem plamistym.

Lukrecja

Wschodnia medycyna od dawna stosuje lukrecję do leczenia nowotwo­rów. Jest ona również stosowana w celu zwiększenia ogólnego napięcia organizmu, leczenia alergii i likwidacji spazmów. Jeśli niepokoi serce i jego naczynia, to trudno znaleźć lepszy środek leczniczy: lukrecja obniża poziom cholesterolu we krwi, pomaga zniszczyć płytki cholesterolowe w naczyniach krwionośnych – ich światło staje się szersze, a serce za­czyna działać jak nowe.

Uczeni wykazali, że wywar z lukrecji pomaga organizmowi szybciej uporać się z trującymi substancjami chemicznymi i toksynami wydzie­lanymi przez szkodliwe bakterie.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć jedną łyżkę stołową rozdrobnionego korzenia lukrecji, zalać szklanką wrzątku, trzymać w kąpieli wodnej 30 minut, 10 minut nacią­gać i odcedzić. Przyjmować po jednej łyżce stołowej cztery lub pięć razy dziennie po jedzeniu. Wywar przechowywać w lodówce.

Można go łączyć z równoczesnym zażywaniem tojadu.

Fiołek trójbarwny

Z dawien dawna rosyjscy znachorzy w celu ulżenia w bólach serca radzili chorym picie herbaty z kwiecia fiołka trójbarwnego. W niemiec­kiej medycynie ludowej wyciągiem z fiołka leczy się choroby narządów oddechowych, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcia i utrudnione oddawanie moczu.

Fiołek przynosi ulgę w bólu przy reumatyzmie, dnie moczanowej, zapaleniu stawów, a także przy różnych postaciach raka. Nie zapominaj jednak, że zbyt duże dawki i długotrwałe zażywanie nalewek i wywarów z fiołka mogą wywołać mdłości i wymioty oraz swędzącą wysypkę. Te same nieprzyjemne objawy mogą pojawić się przy przekroczeniu zale­canego dawkowania.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć jedną łyżkę stołową rozdrobnionego ziela fiołka, zalać szklanką wrzątku, odstawić na dwie godziny i przecedzić. Zażywać po ‚A szklan­ki trzy lub cztery razy dziennie po jedzeniu. Kuracja trwa miesiąc, po tygodniowej lub dwutygodniowej przerwie leczenie się ponawia. Przy nowotworach złośliwych skóry warto zastosować wyciąg z fiołka na oleju roślinnym. Kwiaty miesza się z olejem roślinnym w stosunku 1:5 i odsta­wia na dobę. Gotową mieszanką smaruje się zaatakowane okolice skóry.

Oman wielki

W mitologii greckiej zachowała się legenda o tym, że roślina ta wyrosła z łez pięknej Heleny, córki Zeusa.

W celach leczniczych wykorzystuje się korzenie i kłącza omanu – wy­kopuje się je jesienią, na przełomie września i października, lub wiosną, kiedy pojawiają się pierwsze listki.

Oman, nazywany niekiedy dzikim słonecznikiem, od najdawniejszych czasów przyciągał uwagę mieszkańców różnych krajów. Wśród Słowian cieszył się dużym powodzeniem, przypisywano mu nadnaturalną siłę. W starożytności cyfra „dziewięć” uważana była za magiczną. Nazwa rosyjska „dziewiasił” nadawana była roślinom, przy pomocy których można było wyleczyć „dziewięć chorób”, co oznaczało wielkie możli­wości lecznicze. Oman wielki nosi nazwę rosyjską „dziewiasił wysoki”.

Faktycznie, ta roślina o żółtych kwiatach jest w stanie wyleczyć wie­le chorób: zapalenie oskrzeli, koklusz, gruźlicę, zapalenie płuc, astmę oskrzelową, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelit, choroby wątroby i pęcherzyka żółciowego, ból głowy, kołatanie serca, epilepsję, niedokrwistość i przede wszystkim choroby nowotworowe.

Drogie kobiety, wiele z nas zna problemy z miesiączkowaniem. Jeśli macie nieregularne miesiączki, to z pomocą przyjdzie Wam oman.Przygotowanie wywaru:

Wziąć jedną łyżkę stołową rozdrobnionych korzeni i kłączy, zalać dwoma szklankami wody i gotować 15 minut na małym ogniu. Przyjmo­wać po dwie łyżki stołowe co godzinę w ciągu dnia. Zewnętrznie stosuje się bardziej stężony wywar: 100 g korzeni zalać czterema szklankami wrzątku, gotować 15 minut, a następnie odstawić na cztery godziny. Stosować przy swędzących wysypkach, egzemie i świerzbiączce.

Ostrzeżenie: oman jest przeciwwskazany przy chorobach nerek i w cza­sie ciąży.

Zażywanie omanu nie może być łączone z zażywaniem tojadu i szczwołu.

Kocanki piaskowe

W medycynie ludowej kocanki stosowane są przy raku wątroby i jaj­ników.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć trzy łyżeczki od herbaty koszyczków kwiatowych, zalać dwo­ma szklankami zimnej przegotowanej wody, odstawić na dwie lub trzy godziny, od czasu do czasu potrząsając zawartością, i odcedzić. Zażywać po pół szklanki trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem przez 10-15 dni. Można łączyć z zażywaniem trujących ziół.

Bez koralowy

W leczeniu i profilaktyce nowotworów złośliwych zaleca się stosowanie wszystkich części bzu – kory, korzenia, kwiatów i szczególnie owoców – w postaci wyciągu lub wywaru.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć dwie łyżeczki od herbaty suchych rozdrobnionych kwiatów bzu koralowego, zalać szklanką wrzątku i odstawić na 10-15 minut. Zażywać po pół szklanki dwa, trzy razy dziennie.

Nie łączyć z trującymi ziołami.

Borówka brusznica

Wywar i wyciąg z liści borówki zażywa się wewnętrznie przy raku żołądka. Sok i wyciąg z owoców wykorzystuje się przy objawowym le­czeniu raka skóry i nowotworów narządów jamy brzusznej.

W świeżej postaci owoce spożywa się od pół do jednej szklanki raz lub dwa razy dziennie.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć łyżkę stołową rozdrobnionych liści, zalać dwoma szklankami gorą­cej wody, gotować w przykrytym emaliowanym naczyniu w kąpieli wodnej przez 15 minut, schłodzić w temperaturze pokojowej i po 45 minutach prze­cedzić. Zażywać po V* szklanki trzy, cztery razy dziennie przed jedzeniem. Możliwe jest połączenie z tojadem.

Powój polny

Nalewkę lub wyciąg ze świeżego ziela powoju przyjmuje się wewnętrz­nie przy nowotworach złośliwych różnej lokalizacji.

Przygotowanie wyciągu:

Wziąć łyżkę stołową rozdrobnionego ziela, zalać szklanką wrzątku, naciągnąć, otulając kocem, i po dwóch godzinach przecedzić. Zażywać po V4 szklanki trzy razy dziennie kwadrans przed posiłkiem.

Przygotowanie nalewki:

Rozdrobnione kwiaty lub ziele zalać spirytusem lub wódką w stosunku 1:5, odstawić na dwa tygodnie w ciemne, chłodne miejsce, od czasu do czasu wstrząsać zawartością i odcedzić. Zażywać po pół łyżeczki od herbaty dwa, trzy razy dziennie 15-20 minut przed posiłkiem.

Ostrzeżenie. Powój polny zawiera w swym składzie toksyczne skład­niki, dlatego też należy stosować go ostrożnie.

Możliwe jest zażywanie razem ze szczwołem.

Borówka bagienna

Wywar z borówki bagiennej zażywa się wewnętrznie przy białaczkach i nowotworach złośliwych różnej lokalizacji. Preparat przygotowuje się z rośliny wziętej w całości wraz z korzeniami.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć łyżkę stołową suchego, rozdrobnionego surowca, zalać szklanką wrzątku, trzymać 30 minut na wrzącej kąpieli wodnej w zamkniętym naczyniu, schładzać 10 minut w temperaturze pokojowej i odcedzić. Pić po 1/3 szklanki trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Można łączyć z zażywaniem szczwołu.

Granat

Do leczenia wrzodów złośliwych zewnętrznie stosuje się maść ze spro­szkowanych nasion owocu granatu zmieszanych z miodem. Zaleca się leż gotowany sok z owocu kwaśnego granatu z miodem – preparat ten pomaga przy złośliwych wrzodach i rozpuszcza ziarninę na skórze.

Sok z granatu zalecany jest w celu pobudzenia apetytu i poprawy tra­wienia.

Można łączyć z zażywaniem trujących ziół.

Dąb

Wywar z kory dębu skuteczny jest przy raku gardła.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć 15 g rozdrobnionej kory dębu, zalać 11 wody, gotować pół go­dziny, a następnie dodać cztery łyżki stołowe miodu i znów doprowadzić do wrzenia, a następnie odcedzić. Ciepłym wywarem płukać gardło do 10 razy dziennie. Równocześnie trzy razy dziennie przyjmować proszek z kory dębu w ilości mieszczącej się na czubku noża. Wywar przecho­wywać w ciemnym, chłodnym miejscu.

Można łączyć z zażywaniem tojadu.

Nagietek

Proszek z kwiatostanu nagietka zmieszany z kwasem nikotynowym stosuje się do objawowego leczenia nieoperacyjnych postaci raka, szcze­gólnie raka żołądka.

Przy raku nerek proszek z kwiatów nagietka miesza się w równych częściach z miodem i zażywa po pół łyżeczki od herbaty dwie godziny po posiłku.

Przy raku żołądka przyjmuje się po jednej łyżce stołowej świeżego soku z surowej rośliny raz dziennie.

Przygotowanie nalewki na winie:

Wziąć 50 g świeżych płatków nagietka, zalać 1 1 czerwonego wina gronowego (o mocy najwyżej 18%), odstawić na dwa tygodnie w butel­ce z ciemnego szkła w temperaturze najwyżej 20°C, od czasu do czasu wstrząsając zawartość. Przez pierwsze dwa dni pić po szklance dziennie, a następnie po pół szklanki cztery razy dziennie. Kuracja trwa miesiąc, po dwutygodniowej przerwie leczenie powtórzyć. Wino to korzystnie wpływa na organizm przy chorobach nowotworowych.

Można łączyć z trującymi ziołami.

Kalina

Przy złośliwych nowotworach o różnej lokalizacji zaleca się sok z owo­ców zmieszany z miodem w dawkach po dwie, trzy łyżki stołowe trzy, cztery razy dziennie.

Przy raku skóry i raku włókniakowatym szczególnie skuteczna jest nalewka i wywar z owoców.

Nalewka z kwiatów pożyteczna jest przy nowotworach złośliwych o różnej lokalizacji.

Przygotowanie nalewki:

Wziąć łyżkę stołową suchych rozdrobnionych kwiatów, zalać szklanką wrzątku, zawinąć i odstawić na 30 minut. Pić po jednej szklance trzy, cztery razy dziennie przed jedzeniem.

Przy raku piersi wykonuje się kompresy i okłady ze świeżych tłuczo­nych owoców.

Można łączyć z zażywaniem szczwołu plamistego.

Koniczyna łąkowa

Wywar z ziela koniczyny powszechnie stosowany jest zewnętrznie w postaci plastrów, kompresów, okładów przy nowotworach złośliwych. Przepis na ich przygotowanie znajduje się w rozdziale „Rośliny lecznicze stymulujące fagocytozę”.

Dobrym środkiem antynowotworowym jest papka z ziela koniczyny. Zalecana jest również przy zapaleniu przydatków.

Nie należy łączyć z tojadem i szczwołem plamistym.

Lipa drobnolistna

Lipę drobnolistną stosuje się w postaci wywaru z nasion przy raku żołądka i jelit.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć dwie łyżki stołowe nasion, zalać szklanką wrzątku, przez 30 minut trzymać w zamkniętym naczyniu w kąpieli wodnej, schłodzić przez 10 minut w temperaturze pokojowej i odcedzić. Pić po ‚A szklanki I rzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Możliwe jest stosowanie równocześnie z tojadem.

Niezapominajka

Sok lub proszek z niezapominajki stosuje się wewnętrznie i zewnętrz­nie przy nowotworach złośliwych jamy ustnej i narządów płciowych.

Przy zastosowaniu niezapominajki wewnętrznie przeciwwskazane jest zażywanie tojadu i szczwołu plamistego.

Owies

Wywar z ziarna owsa z miodem nadaje się dla chorych osłabionych przez ciężkie dolegliwości. Zaleca się go przy raku gardła.

Przygotowanie wywaru:

Wziąć 0,5 kg ziaren owsa i słomy owsianej, zalać 2 lub 3 1 wody i go­tować w zamkniętym naczyniu przez 20 minut. Wywarem tym przez 30 sekund przecierać ciało – zabieg nie powinien trwać dłużej niż pół minuty – po czym koniecznie od razu położyć się do łóżka. W trakcie takiego leczenia możliwe jest wystąpienie na ciele sinych lub czerwonych plam oraz obrzęków na nogach. Nie należy przerywać leczenia, gdyż są to objawy pozytywnej reakcji.

Można łączyć z przyjmowaniem tojadu.

Mniszek

Chorym na nowotwory zaleca się następującą sałatkę: 100 g młodych liści mniszka moczyć przez 30 minut w zimnej osolonej wodzie, na­stępnie poszatkować, dodać drobno posiekany szczypiorek (50 g), .25 g natki pietruszki, wszystko wymieszać, przyprawić olejem roślinnym i posypać koperkiem.

Pod względem swych właściwości jest to unikalny środek leczniczy. Jeśli nie będziesz leniem, a latem wciąż będziesz przygotowywać taką sałatkę, nigdy nie rozwinie się u Ciebie rak.

Mniszek można łączyć ze wszystkimi ziołami.

Babka zwyczajna

Do celów leczniczych stosuje się liście babki zwyczajnej. Należy je zbierać pod koniec maja lub na początku czerwca. Najlepszą porą do zbiorów jest wczesny ranek natychmiast po wyschnięciu rosy.

Babkę stosuje się przy schorzeniach nowotworowych żołądka, jelit i płuc. Bardzo popularna jest mieszanka mocno rozdrobnionego świe­żego liścia z cukrem (1:1), odstawiona w ciepłe miejsce na dwa tygodnie i zażywana trzy, cztery razy dziennie po jednej łyżce stołowej 20 minut przed posiłkiem.

Liście babki zaparza się wrzątkiem i pije przy raku żołądka jak her­batę – jedną łyżkę stołową liści na dwie szklanki wrzątku. Środek ten poprawia zdolność do pracy, zwiększa poziom hemoglobiny we krwi.

Sok ze świeżych liści babki uważany jest w medycynie ludowej za jeden z najskuteczniejszych środków przy leczeniu nowotworów złośliwych. W celu uzyskania soku w warunkach domowych liście odcina się z częścią sadzonki, dokładnie płucze pod zimną bieżącą wodą, pozwala odciek- nąć, parzy wrzątkiem, przepuszcza przez maszynkę do mielenia mięsa i odciska przez grubą tkaninę. Podczas upałów uzyskany sok jest lepki i gęsty – w takim przypadku należy rozpuścić go w wodzie w stosunku 1:1. Uzyskany sok gotuje się przez jedną lub dwie minuty. Zażywać po jednej łyżce stołowej cztery razy dziennie 15-20 minut przed jedzeniem.

Sok ze świeżych liści stosowany jest też zewnętrznie przy leczeniu raka rogówki oka – zakrapia się go do oczu i stosuje jako kompresy oraz okłady.

Przygotowanie nalewki spirytusowej:

W celu długotrwałego przechowywania sok ze świeżych liści babki miesza się ze spirytusem – na dwie części soku jedna część spirytusu – lub z wódką (1:1). Zażywać po jednej łyżce stołowej przy raku żołądka, jelit i płuc.

Uwaga: w żadnym wypadku nie wolno zakrapiać do oczu nalewki spirytusowej.

Podczas zażywania tojadu i innych ziół trujących należy przerwać przyjmowanie babki.

Pszenica

Spożywanie kiełków jest wyjątkowo pożyteczne przy chorobach onko­logicznych. Ich zawartość i powłoka zawierają witaminy z grupy B, które są ważnym stymulatorem czynności życiowych organizmu. Oprócz tego w pszenicy występuje wiele innych witamin, enzymów i mikroelementów koniecznych do regulacji ważnych dla życia procesów, w szczególności procesów budowy komórki i regulacji układu nerwowego.

Przygotowanie kiełków:

Wziąć ziarno w ilości 50-100 g na porcję i dokładnie wypłukać w zim­nej bieżącej wodzie, po czym zalać chłodną przegotowaną wodą (najlepiej źródlaną lub ze studni). Na dnie naczynia znajdzie się wówczas wyłącznie pełnowartościowe ziarno. Wszystko, co wypłynie, należy odlać. Pozo­stawić tyle wody, by przykrywała pozostałe pełnowartościowe ziarno. Naczynie z ziarnem postawić w ciepłym miejscu, przykrywając papierową serwetką chroniącą je przed kurzem. Po 24 godzinach pszenica powin­na wykiełkować. W ziarnach pojawiają się małe białe kiełki długości do 1 mm. To właśnie tyle, ile trzeba. Jeśli kiełki wyrastają dłuższe lub jeśli są zielone, nie jest to już lekarstwo, lecz trucizna. Ziarno, które nie wykiełkowało, należy przebrać i wyrzucić.

Przygotowanie kaszy z kiełków pszenicy:

Ziarno z kiełkami dwukrotnie przepuścić przez maszynkę do mie­lenia mięsa, włożyć do garnka z wrzącą wodą, zdjąć z ognia, przykryć pokrywką i odstawić, dopóki kasza nie ostygnie. Można do niej dodać olej, miód, sól, ale w żadnym wypadku nie cukier. Chorzy na nowotwory w ogóle powinni zaprzestać spożywania cukru, który lepiej zastąpić miodem. Ważne jest, by kiełków nie zagotować!

Zawarte w pszenicy pożyteczne substancje łatwo się utleniają i dla­tego kiełki nie mogą być długo przechowywane. Najlepiej hodować je codziennie po trochę.

Spożywanie kiełków pszenicy jest nieodzowne dla chorych na abso­lutnie wszystkie choroby, a szczególnie na raka. Kiełki można łączyć z każdym ziołem.

ZESTAWY Z ROŚLIN LECZNICZYCH

Jak już wspomniałam, zestawy ziół leczniczych to bardzo skutecz­na forma leczenia. Medycyna ludowa zachowała do naszych czasów świadectwa dotyczące nie tylko poszczególnych ziół dysponujących aktywnością antynowotworową, lecz także różnych zestawów o takim działaniu. Zestawy to złożone wieloskładnikowe lekarstwa, które po­magają choremu ochronić organizm i pozbyć się wielu niepożądanych efektów towarzyszących procesowi nowotworowemu. Ich zażywanie jest szczególnie konieczne w przypadku pacjentów osłabionych fizycznie.

Chorym z przewlekłym lub onkologicznym schorzeniem przy znacznym wycieńczeniu medycyna ludowa zaleca fitostymulatory z zawartością liści aloesu.

Zestawy z aloesem

Przygotowanie soku:

Przed ścięciem rośliny nie podlewać przez dwa tygodnie. Liście aloesu w wieku trzech do pięciu lat odstawia się w ciemne miejsce o tempe­raturze od 4 do 8°C, następnie płucze się je w chłodnej przegotowanej wodzie, rozdrabnia i zalewa wodą w stosunku 1:3. Odstawia się w ciemne, chłodne miejsce na półtorej godziny. Uzyskany płyn odciska się i filtruje.

1. Wziąć 100 ml soku z aloesu, zmieszać z 50 g rozdrobnionych orzechów włoskich i 30 g miodu. Mieszankę odstawić do ciemnego, chłodne­go miejsca na miesiąc. Zażywać po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

2. Po dwie szklanki soku z aloesu, buraka ćwikłowego, marchwi, rzod­kiewki, żurawiny, czarnej porzeczki, soku z brzozy, soku z dziurawca (część naziemna), a także sok z 10 cytryn zmieszać z 200 ml spiry­tusu i 500 g miodu. Wszystkie składniki wlać do ciemnego naczynia i odstawić na trzy tygodnie w ciemne, chłodne miejsce, od czasu do czasu wstrząsając. Następnie przecedzić przez gazę. Zażywać po 30 ml trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

3. W emaliowanym naczyniu rozpuścić 1 kg miodu, nie dopuszcza­jąc do wrzenia. Dodać szklankę soku z aloesu i gotować na słabym ogniu przez 10 minut. Równocześnie zaparzyć po 25 g roztartych pączków brzozowych i kwiatów dziurawca w dwóch szklankach soku z brzozy, gotować na słabym ogniu przez 10 minut, odstawić w szczelnie zamkniętym naczyniu do ciemnego miejsca na godzinę, potem przecedzić, odcisnąć i wlać wywar do pierwszej mieszanki oraz należycie zmieszać. Następnie przelać wszystko do ciemnych butelek i dodać 100 ml oleju roślinnego. Przed zażyciem mieszankę wstrząsnąć. Przyjmować po jednej łyżce stołowej trzy, cztery razy dziennie.

4. Przygotować mieszankę z jednej łyżki stołowej soku z aloesu, jednej łyżeczki od herbaty masła śmietankowego i jednej łyżki stołowej rozdrobnionych świeżych płatków nagietka. Do mieszanki wlać 250 ml wrzącego mleka owczego lub koziego, dodać łyżeczkę od herbaty miodu i wszystko dokładnie zmieszać. Zażywać dwa lub trzy razy w tygodniu. Mieszanka ma działanie przeciwzapalne i antynowo- tworowe.

Preparaty z aloesu nie powinny być zażywane wewnętrznie przy choro­bach wątroby, pęcherzyka żółciowego, podczas ciąży, przy krwawieniach z macicy, hemoroidach, nadciśnieniu i ciężkich chorobach sercowo-naczyniowych. Uniwersalne zestawy ziół i roślin przy wszelkich procesach przewlekłych i onkologicznych

Drodzy Czytelnicy!

Jeśli źle się czujecie, cierpicie na długotrwałe schorzenia przewlekłe, podejrzewacie u siebie proces łagodny lub złośliwy, to nie traćcie czasu i przystąpcie do zażywania dowolnego z ukazanych poniżej zestawów ziół leczniczych. Następnie kiedy zostanie wykryta przyczyna i charakter Wa­szych dolegliwości, będziecie w stanie zacząć przyjmowanie specyficznych, czyli trujących ziół o silnym działaniu, lecz już na tle zestawów leczniczych działających ochronnie. Nie traćcie czasu i zaczynajcie zażywanie tych ziół, które macie pod ręką. Do swojego zestawu stale będziecie dodawać pozostałe opisane w tej książce rośliny lecznicze i uzupełniać swoje leczenie przy pomocy nowych zestawów.

Stosując wymienione poniżej przepisy, zapewnicie sobie ulgę i po­prawę samopoczucia.

1. Kwiaty nagietka, nasturcji i dzikiej róży – po jednej łyżce stołowej – zalać jedną szklanką świeżego mleka prosto od krowy i odstawić, owijając w koc na 10 minut. Dodać trochę miodu i wypijać na raz łącznie z kwiatami. Stosować dwa lub trzy razy dziennie.

2. Zmieszać w równych częściach rozdrobnione liście poziomki i ziele krwawnika, jedną łyżkę stołową zalać szklanką wrzątku, trzymać w kąpieli wodnej przez 15 minut, schładzać przez 45 minut w tem­peraturze pokojowej i odcedzić. Zażywać przy niedokrwistości po V4 szklanki trzy razy dziennie przed jedzeniem.

3. Zmieszać następujące komponenty, biorąc pod uwagę ich wagę, a nie objętość: lnica pospolita (ziele) – sześć części.

szyszki chmielu – 16 części,

babka lancetowata (liście) – trzy części,

glistnik jaskółcze ziele – dwie części,

macierzanka (ziele) – jedna część,

melisa (ziele) – jedna część.

Na jedną porcję: jedną łyżkę stołową suchej rozdrobnionej mieszanki zalać szklanką wrzątku, odstawić, zawijając na 40 minut, i przecedzić. Pić z miodem lub z dżemem z czarnej porzeczki dwa razy dziennie: rano na czczo i wieczorem 30-40 minut przed snem. Zestaw jest skuteczny w leczeniu i profilaktyce raka żołądka, wątroby, a także ma działanie przeciwbólowe.

4. Zmieszać następujące zioła:

serdecznikpospolity (ziele) – sześć części,

melisa (liście) – cztery części,

rdest ptasi (ziele) – pięć części,

czerwona koniczyna (kwitnące główki) – trzy części,

mięta pieprzowa (liście) – dwie części,

dziurawiec (ziele) – jedna część.

Na porcję wziąć jedną łyżkę stołową suchej rozdrobnionej mieszanki, zalać szklanką wrzątku, odstawić, owijając na 20 minut, i przecedzić. Wypić na ciepło z miodem lub dżemem za jednym razem.

5. Zmieszać następujące zioła:

glistnik jaskółcze ziele (ziele) – cztery części,

rumianek (kwiat) – trzy części,

uczep trójlistkowy (ziele) – dwie części,

dziurawiec (ziele) – dwie części,

poziomka (liście) – jedna część,

babka (liście) – jedna część.

Wziąć jedną łyżkę stołową suchego rozdrobnionego zestawu, zalać szklanką wrzątku, odstawić, owijając na 30-40 minut, i przecedzić. Pić na ciepło z miodem lub dżemem morelowym.

6. Kwiecie dziewanny, nagietka, gryki, poziomki i jabłoni zmieszać w równych proporcjach Wagowych, wziąć trzy łyżeczki od herba­ty mieszanki i zalać 100 ml wrzącego mleka. Przy nowotworach złośliwych o różnej lokalizacji pić na ciepło za jednym razem wraz z kwiatami pięć razy dziennie.

7. Sok z aloesu, sok z kaliny, sok z cytryny i miód zmieszać w równych ilościach, dwie łyżki stołowe mieszanki zalać 300 ml wrzącego mleka i wszystko dokładnie zmieszać. Pić na ciepło dwa razy w tygodniu jako ogólny środek antyrakowy.

8. Zmieszać następujące zioła:

nagietek (kwiecie) – 10 części,

popłoch (liście) – sześć części,

czarna porzeczka (liście) – dwie części,

oman (korzeń) – dwie części,

lukrecja (korzeń) – jedna część.

Na porcję wziąć jedną łyżkę stołową suchej rozdrobnionej mieszanki, zalać 250 ml wrzącego mleka, odstawić, zawijając na 20 minut, i prze­cedzić. Pić dwa razy dziennie rano i wieczorem.

9. Ziele glistnika jaskółczego ziela, dziurawca, krwawnika, liście czarnej porzeczki, wierzbowca, brzozy i kwiaty nagietka zmieszaj w równych proporcjach Wagowych, cztery łyżki stołowe suchej rozdrobnionej mieszanki zalej 300 ml wrzątku, odstaw, owijając na 20 minut, prze­cedź i dodaj szklankę soku z surowej kapusty. Zażywać w dwóch porcjach – rano i w południe.

10. Korę dębu, korzeń jeżyny, łopianu, pokrzywy zmieszaj w równych ilościach, trzy łyżki stołowe suchej rozdrobnionej mieszanki zalej 0,5 1 wrzątku, trzymaj na gorącej łaźni wodnej w zamkniętym naczyniu przez 10 minut, odstaw, owijając na dwie godziny, i przecedź. Wypij pierwszą szklankę z miodem, a po 10 minutach drugą z masłem śmietankowym.

11. Zmieszaj następujące rośliny:

orzech włoski (liście) – dwie części,

brzoza (liście) – dwie części,

wierzbownica (liście) – dwie części,

glistnik jaskółcze ziele (ziele) – dwie części,

bagno (ziele) – jedna część,

rdest ptasi (ziele) – jedna część.

Na porcję weź jedną łyżkę stołową suchego rozdrobnionego surowca i zalej jedną szklanką wrzącego mleka, odstaw, owijając na 15 minut, i przecedź. Wypij za jednym razem.

12. Kwiecie nagietka i ziele glistnika jaskółcze ziele zmieszaj w równych proporcjach wagowych, półtorej łyżeczki od herbaty suchej rozdrob­nionej mieszanki zalej 100 ml wrzątku, odstaw, owijając na 15 minut, przecedź i zmieszaj z 50 ml świeżo wyciśniętego soku z marchwi. Proporcje odpowiadają jednej porcji mieszanki. Należy ją pić dwa razy dziennie rano i wieczorem.

APTECZNE PREPARATY Z ZIÓŁ

Naukowcy z zakresu medycyny z wielu krajów stale prowadzą prace nad stworzeniem nowych, skutecznych preparatów przeciwrakowych, w tym również z surowca roślinnego. Opierają się przy tym na osiągnięciach medycyny tradycyjnej, które wchłonęły doświadczenie wielu pokoleń. W rezultacie niektóre preparaty roślinne z tradycyjnej medycyny, które dysponują zdolnością do przeciwdziałania procesom onkologicznym, zostały wzięte pod uwagę przez medycynę ortodoksyjną w charakterze środków antyrakowych.

Badania poświęcone przygotowaniu nowych medykamentów pocho­dzenia roślinnego do zastosowania w onkologii prowadzone są dwukie­runkowo:

dobór preparatów dysponujących aktywnością cytotoksyczną, czyli porażających komórki nowotworu

poszukiwanie modyfikatorów reakcji biologicznych, czyli sztucznych odpowiedników roślin leczniczych.

Dzięki badaniom uczonych fitoterapeutów opracowano wiele aptecz­nych roślinnych preparatów o udowodnionym działaniu przeciwrakowym. Profesor W. Korsun usystematyzował je według tropizmu, czyli wrażliwości na te lub inne rodzaje tkanek narządów porażonych przez proces rakowy (tabela 3).

NARZĄD,

TKANKA

ROŚLINA

FITOPREPARAT APTECZNY

Jama ust­na, gardło, przełyk

Lubczyk, mięta, babka, chrzan, szczaw, stopkowiec, glistnik, huba, czosnek, tojad,

Wyciąg z huby, wyciąg z bab­ki, wyciąg z mięty

Żołądek

Lubczyk, tatarak, centuria, Weron­ika, dąb, kopytnik, olcha, osina, babka, huba, wiązówka, żywokost, tojad

Befungin, wikalin, planta- glucyd, sok z babki, wyciąg z babki, wyciąg z huby

Jelito proste

Kozłek, mięta, bylica piołun, bab­ka, barwinek, żywotnik, glistnik, szczwół plamisty

Arglabin, sok z babki, olej z żywotnika, rozewin

Żeńskie

narządy

płciowe

Kruszyna, sporysz, biedrzeniec, mięta, bylica piołun, stopkowiec, żywokost, szczwół, trędownik

Arglabin, wyciąg z bylicy pi­ołunu, podofillin, kondylin

Pęcherz

moczowy

Barwinek, glistnik, bawełna, rokitnik, biedrzeniec, jemioła, rzepień, zimowit

Giporamin, gossipol, roze­win, eskador

Skóra

Glistnik, przytulia, chmiel, rozchodnik, makleja, chrzan, stop­kowiec, rzepień, zimowit

Sigwiritrin, kolchamin, kol- chicyn, podofillin, kondilin

Gruczoł pier­siowy

Irys, tojad, grusza, gruszyczka, kalina, jemioła, tulipan, zimowit, stopkowiec, krwiściąg, gruszówka

Wyciąg z kaliny, eskador, podofillin

Płuca

Zimowit, barwinek, huba, babka, cis, jemioła, wierzbownica, szc­zwół plamisty, bluszczyk

Taksol, tamoksyfen, wyciąg z huby, sok z babki, hitokor, eskador

Wątroba

Kocanki piaskowe, nagietek, oman, dziurawiec, burak, babka, żywokost, glistnik, rzepik, bar­winek, ostropest

Kaleflon, anerarin, nowoima- nin, legalon, silimarol, silibor, karsil, mariol-mk

Prostata

Zimowit, przytulia, jemioła, szc­zwół, wierzbownica, glistnik, jałowiec, cis, szczwół, bylica pi­ołun, gruszyczka, siedmiopalec- znik, topola osika, leszczyna

Taksol, tamoksifen, arglabin, wyciąg z babki

NARZĄD,

TKANKA

ROŚLINA

FITOPREPARAT APTECZNY

Krew

Zimowit, wlerzbownica, gorysz, stopkowiec, rzepień, ogórecznik, czosnek

Hitokor, podofillln, kondilin

Tarczyca

Nawrot polny, żywotnik, rzepień, trędownik, przytulia, kozłek, siekiernica, babka, tojad

Alllzarin, waleriana, olej z ży­wotnika, sok z babki, planta- glucid

Tkanka móz­gowa, szpik kostny

Żywokost, trędownik, bergenia, rzepień, dzięgiel, arnika, tojad, orzech włoski, kasztan, gruszyczka

Badanoplast, wyciąg z arniki, todikamp, kasmin

Układ kostny

Żywokost, przytulia, jemioła, pi- wonia, huba, bylica piołun, siedmi- opalecznik, ostróżka, ciemiężyca

Wyciąg z piwonii, eskador, wyciąg z huby, wyciąg z byll- cy piołunu, wyciąg z siedml- opalecznika

Szczególnie skuteczne okazały się odkrycia uczonych z Syberii. Wyod­rębnili oni całą grupę preparatów dysponujących aktywnością przeciw- nowotworową i zwiększających skuteczność leczenia cytostatycznego. Należą do nich sekurinega, bergenia grubolistna, lespedeza krzewiasta, sierpik, aralia mandżurska.

DODATKOWE PRZEPISY

LECZENIE POSZCZEGÓLNYCH PATOLOGII PRZY POMOCY ZIÓŁ

Mastopatia

Owoce sofory:

Świeże owoce zalać 70-procentowym spirytusem w stosunku 1:1, odsta­wić na 21 dni w ciemnym miejscu, przecedzić i odcisnąć. W przypadku nalewki z suszonych owoców stosunek powinien wynosić 1:2. Przecho­wywać w suchym, ciemnym i chłodnym miejscu. Stosować wewnętrznie od 10 kropel cztery lub pięć razy dziennie do jednej łyżeczki od herbaty dwa lub trzy razy dziennie, aż do pełnego wyleczenia.

Owoce czarnego bzu:

Owoce wypłukać, podsuszyć i umieścić w trzylitrowym szklanym naczyniu w warstwach na przemian z cukrem (grubość warstwy wynosi 1-2 cm). Zakręcić i odstawić w otwartej przestrzeni (lecz nie na słońcu) na dobę, następnie wstawić do lodówki na osiem dni. Odcisnąć, prze­cedzić i znów umieścić w lodówce. Zażywać po łyżce deserowej z wodą godzinę przed posiłkiem rano na czczo i wieczorem. Odstęp pomiędzy porannym i wieczornym zażywaniem powinien wynosić 12 godzin. Przyjmować aż do wyzdrowienia.

Kwiaty ziemniaka:

Zalać jedną łyżeczkę od herbaty rozdrobnionych kwiatów jedną szklan­ką wrzątku. Przyjmować napar po V4 szklanki trzy razy dziennie przed posiłkiem, aż do całkowitego wyleczenia.

Ostra cebula czerwona:

Cebulę rozdrobnić i umieścić w litrowym słoiku – rozdrobnionej po­staci cebuli powinno być około 0,5 kg. Następnie zalać po brzegi miodem majowym, postawić w ciemnym, chłodnym miejscu (można do lodów­ki) na dwa tygodnie. Przecedzić i przyjmować po jednej łyżce stołowej trzy, cztery razy dziennie przez posiłkiem. Przechowywać w lodówce. Zażywać aż do wyzdrowienia.

Maści, oleje i kremy do stosowania zewnętrznego:

Do ich przygotowania stosuje się takie rośliny jak tojad (kwiaty), szczwół plamisty (nasiona), ciemiężyca biała lub zielona (nasiona), no­strzyk żółty (kwiaty), łopian większy (kwiaty), lnica pospolita (ziele), żywokost (korzeń), ostrzeń (korzeń), żmijowiec, goryczka (korzeń). Do przygotowania maści z roślin trujących stosunek surowca i bazy powinien wynosić 1:10-1:20, a z roślin nietrujących – 1:5-1:10. Oleje zazwyczaj robi się bardziej stężone: stosunek przy zastosowaniu roślin trujących wynosi 1:5-1:10, w przypadku zwykłych ziół 1:2—1:3. Oprócz tego należy uwzględniać stopień wysuszenia roślin. Wskazane wyżej proporcje odnoszą się do suszonego surowca. Jeśli stosuje się świeżą roślinę, to zazwyczaj używa się jej trzy razy mniej.

Maści i oleje w różnym stopniu tworzą na powierzchni skóry cienką błonę stwarzającą tak zwany efekt cieplarniany sprzyjający szybkiemu wchłanianiu się substancji leczniczych. Maści dysponują działaniem zmiękczającym, co stanowi ich zaletę przy suchej skórze.

W celu przygotowania kremu w kąpieli wodnej równocześnie topi się 25 g wosku pszczelego i 25 g bezwodnej lanoliny. Kiedy przybiorą one płynną konsystencję, dodaje się 100 ml oleju słonecznikowego, 25 ml gliceryny, 75 ml wody i 10-50 g (w zależności od toksyczności) su­szonego, rozdrobnionego surowca roślinnego. Mieszankę trzymać na kąpieli wodnej trzy godziny. Następnie dopóki krem jest jeszcze płynny, przecedzić go przez kilka warstw gazy i wlać do właściwego naczynia. Aby wydłużyć okres przechowywania, do wystudzonego kremu dodać kilka kropel styrakowca benzoesowego.

Można uzyskać krem z już posiadanego oleju leczniczego. W tym celu do roztopionego w kąpieli wodnej wosku pszczelego z lanoliną wodną (po 25 g) dodać 100 g olejowego wyciągu roślinnego i 50 ml nalewki spirytusowej tej samej rośliny.

Do przygotowania kremów stosuje się te same rośliny i ich części, których używa się do maści i olejów.

Rak piersi

Ziele przytulii czepnej:

Cztery łyżki stołowe rozdrobnionego ziela zalać dwoma szklankami wrzątku, odstawić na dwie, trzy godziny i odcedzić. Pić na gorąco po pół szklanki cztery razy dziennie małymi łykami. Leczenie trwa do sześciu miesięcy.

Korzeń ostrożenia głowacza:

Zalać w termosie jedną łyżkę stołową suchych rozdrobnionych korzeni ostrożenia jedną szklanką wrzątku, odstawić na jedną, półtorej godziny i przecedzić. Pić napar po pół szklanki trzy, cztery razy dziennie 15-20 minut przed jedzeniem. Ostrożeń nie tylko rozpuszcza guzy piersi, lecz zwiększa napięcie naczyń i jelit, poprawia pracę serca.

Owoce kaliny:

Odcisnąć sok z dojrzałych owoców kaliny, dodać do niego miód w pro­porcji trzy łyżki stołowe miodu na szklankę soku. Pić po *4 szklanki dwa razy dziennie jedną lub dwie godziny po jedzeniu.

Kwiaty i liście nagietka:

Świeżo zerwane kwiaty i liście rozetrzeć w moździerzu do postaci jednorodnej masy, dodać do smaku miód i przyjmować po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie 30 minut przed jedzeniem przez miesiąc.

Huba i rdest wężownik:

Zmieszać po 50 g huby brzozowej i kłącza rdestu wężownika, jedną łyżkę stołową suchej rozdrobnionej mieszanki zalać szklanką ciepłej przegotowanej wody (temperatura najwyżej 50°C), odstawić na dwie, trzy godziny i odcedzić. Pić po pół szklanki trzy razy dziennie 20-30 minut przed jedzeniem. Kuracja trwa do trzech, czterech miesięcy.

Środki zewnętrzne:

Układać kompres w temperaturze pokojowej z papki świeżo utarte­go buraka, korzenia żywokostu i miodu. Mieszankę nanosi się na liść kapusty i na noc przykłada w okolicę piersi.

Tak samo zewnętrznie stosuje się maść z glistnika jaskółczego ziela i nagietka: 100 g kwiatów nagietka i 50 g kwiatów oraz liści glistnika rozetrzeć na proszek i dokładnie wymieszać w 500 g roztopionego na turalnego smalcu świńskiego. Mieszając, doprowadzić do wrzenia, zdjąć z ognia i przecedzić przez czystą lnianą tkaninę. Gotować maść, po czym schłodzić. Nanieść na czystą tkaninę lnianą i przyłożyć do zaatakowanej okolicy na dwie, cztery godziny. Przechowywać w lodówce.

W razie nieprzyjemnych doznań w okolicy węzłów chłonnych umieścić tam przynajmniej na dwie godziny świeży twaróg na zmianę z miąższem dyni ugotowanym w mleku. Papkę z dyni przygotowuje się następująco: świeżą dynię rozdrobnić, wlać do niej 50 ml mleka, odczekać 40 minut i przecedzić.

Włókniak macicy

Kwiaty łopianu:

Zaparzyć jedną łyżkę stołową rzepów łopianu w jednej szklance wrząt­ku, przykryć i odstawić na sześć godzin, a następnie przecedzić i odci­snąć. Przechowywać w naczyniu szklanym. Wykonywać irygację dwa, trzy razy dziennie przez dwa tygodnie. Po dwutygodniowej przerwie powtórzyć kurację.

Kwiaty nagietka:

Do szklanego słoika wlać 100 ml 70-procentowego spirytusu i umie­ścić tam 10 g kwiatów i koszyczków kwiatostanów nagietka lekarskiego, szczelnie zamknąć korkiem i odstawić w ciemne miejsce na osiem dni, a potem przecedzić, odcisnąć surowiec, wlać do szklanego naczynia i szczelnie zamknąć. Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu. Przyjmować po 10-20 kropel przed jedzeniem. Można wykorzystać dostępny w aptece wyciąg z nagietka.

Wewnętrzne przegródki orzechów włoskich:

Z 20-25 orzechów włoskich wydostać przegródki wewnętrzne, zalać 100 ml spirytusu i odstawić na siedem, dziesięć dni. Przyjmować po 15-20 kropel zmieszanych z 30-50 ml przegotowanej wody trzy razy dzien­nie. Kuracja trwa dwa miesiące, po siedmiu, dziesięciu dniach przerwy leczenie można powtórzyć. Nalewkę zaleca się także przy raku macicy, przy mastopatii i innych schorzeniach przedrakowych.

Propolis i zestaw ziół:

Dwa, trzy razy dziennie zażywać 20-procentową nalewkę z propolisu po 30-40 kropel rozpuszczonych w 50 ml wody i jednocześnie pić wywar z ziół o następującym składzie: liście maliny – 15 g,

ziele dziurawca – 15 g,

liście borówki brusznicy – 10 g,

liście wierzby białej – 10 g,

ziele przełącznika – 10 g,

kwiaty rumianku – 10 g,

ziele krwawnika – 10 g,

liście pokrzywy – 10 g,

ziele przytulii czepnej – 10 g.

Wziąć jedną łyżkę stołową suchej, rozdrobnionej mieszanki, zalać szklanką wrzątku, gotować 10 minut na słabym ogniu, zdjąć z ognia i odstawić na 20-30 minut, a następnie przecedzić. Pić na ciepło po pół szklanki 20-30 minut przed jedzeniem dwa razy dziennie. Wywarem tym wykonywać irygację dwa razy w tygodniu przed snem.

Na cykl leczenia składa się osiem tygodni, zaś przy dużym guzie nawet półtora roku. Co dwa, trzy miesiące leczenia robić dwu-, trzytygodniowe przerwy.

Pyłek kwiatowy i zestaw ziół:

Dwa, trzy razy dziennie przyjmować po pół łyżeczki od herbaty pyłku kwiatowego i równocześnie pić wyciąg z ziół o następującym składzie:

ziele poziomki – 20 g,

rdest ostrogorzki (ziele) – 20 g,

kwiatostan chabra łękowego – 15 g,

macierzanka (ziele) – 15 g,

przytulia (ziele) – 15 g,

krwiściąg (korzeń) – 10 g,

rzepik (korzeń) – 5 g.

Wziąć łyżkę stołową suchej, rozdrobnionej mieszanki, zalać 0,51 wody, gotować przez 10 minut, odstawić na 20-30 minut i przecedzić. Pić po 150 ml trzy razy dziennie 20-30 minut przed posiłkiem. Jeśli nowotwór został wykryty we wczesnym stadium, kiedy rozmiar macicy nie przewyższa jej wielkości odpowiadającej czwartemu lub piątemu tygodniowi ciąży, to cykl leczenia wynosi dwa miesiące. Przy większych rozmiarach – do półtora roku z przerwami wynoszącymi 10-15 dni po każdej miesięcznej kuracji. Nowotwór może się zmniejszyć do wielkości pięciotygodniowej ciąży i nie postępować.

naczyniu, zalać 200 ml wrzątku, trzymać pod przykryciem w kąpieli wodnej przez 30 minut, odstawić do ostygnięcia w temperaturze pokojowej na 10 minut, odcedzić, odcisnąć surowiec i dolać wrzącej wody do uzyskania pierwotnej objętości. Przelać do butelki szklanej ze szczelnym zakryciem i przechowywać w chłodnym, ciemnym miejscu. Przyjmować po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie.

Rak macicy

Nafta:

Przecedzić przez cztery warstwy gazy, zmieszać z wodą przegotowaną i wykonywać irygację. Można przyjmować wewnętrznie po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie przed jedzeniem. Nafta do tego celu musi być przefiltrowana. Przygotować czysty słoik szklany, na górę przywiązać gazę, na gazę położyć kawałek czarnego chleba grubości 3 cm, posypać węglem drzewnym z brzozy na grubość 3 cm. Naftę ogrzać i w postaci gorącej przefiltrować przez chleb z węglem.

Liście babki:

Wziąć w równych proporcjach świeże rozdrobnione liście babki i cukier lub miód, dobrze zmieszać, zamknąć pokrywką i odstawić w ciemne miejsce na dwa tygodnie. Przyjmować trzy, cztery razy dziennie po łyżce stołowej 20 minut przed jedzeniem. Jeśli guz nie znajduje się, głęboko pod powierzchnią skóry, można wykonywać z tego płynu wilgotne kompresy.

Piwonia (korzeń):

Jedną łyżkę stołową mocno rozdrobnionych suchych korzeni zalać trze­ma szklankami wrzątku, odstawić na 30 minut w szczelnie zamkniętym naczyniu. Przyjmować po łyżce stołowej trzy razy dziennie 15 minut przed posiłkiem.

Ziele tobołka polnego:

Półtorej łyżki stołowej wysuszonego rozdrobnionego ziela zalać szklan­ką wrzątku, odstawić na cztery godziny w szczelnie zamkniętym naczy­niu i przecedzić. Zażywać po łyżeczce od herbaty co trzy, cztery godziny cztery, pięć razy dziennie.

spirytusu, szczelnie zamknąć nakrętką, porządnie wstrząsnąć i odstawić w ciemne miejsce na osiem dni. Następnie przecedzić, odcisnąć suro­wiec, przelać do szklanej butelki ze szczelną zakrętką. Przyjmować po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie przed posiłkiem. Środek ten stosuje się jako krwiotwórczy przy raku macicy. Kuracja trwa do pełnego ustania wydzieliny krwawej.

Mleczko pszczele i zestaw ziół:

Przyjmować po pół łyżeczki od herbaty mieszanki mleczka pszczelego z miodem przygotowanej w stosunku 1:1 (trzymać pod językiem do pełnego wchłonięcia) i równocześnie pić wyciąg z ziół o następującym składzie:

korzeń rzepiku – 40 g,

korzeń bodziszka czerwonego – 35 g,

korzeń barszczu – 15 g,

korzeń żywokostu – 5 g,

korzeń kozłka lekarskiego – 5 g.

Wziąć łyżkę stołową suchej, rozdrobnionej mieszanki, zalać 0,51 prze­gotowanej wody, gotować na słabym ogniu 10-12 minut, odstawić na pół godziny, godzinę i przecedzić. Pić po 2/3 szklanki trzy razy dziennie 20-30 minut przed posiłkiem. Na noc wykonywać irygację wywarem z glistnika.

Rak waginy i szyjki macicy

Ziele skrzypu polnego:

Suche ziele zalać wodą w proporcji 100 g suszu na 3 1 wody i przygo­tować mocny napar. Codziennie przyjmować kąpiele w temperaturze pokojowej lub układać kompres na 45 minut. Równocześnie wewnętrznie zażywać po 0,25 g popiołu ze skrzypu polnego oblepionego ciastem.

Szczwół plamisty i pastyła ziołowa:

Wyciąg ze szczwołu plamistego zażywać według indywidualnie dobra­nego schematu, równocześnie przyjmować środek przygotowany z ziół według następującego przepisu:

Popłoch pospolity, pokrzywa, krwawnik, rdest ostrogorzki, korzeń piołunu.

Każdego ze składników wziąć po łyżce stołowej, dokładnie rozdrobnić, zmieszać i gotować w 1 1 wody. Kiedy l/3 wyparuje, dodać 100 g miodu i gotować do zgęstnienia. Następnie do lepkiej wrzącej masy dodać 50 g cukru, 20 g proszku z ziela glistnika i gotować, mieszając, dopóki masa jeszcze bardziej nie zgęstnieje. Następnie masę wylać na czystą, tłustą (polistyrenową) powierzchnię, pociąć na równe kawałki, po około 5 g. Zażywać codziennie wewnętrznie po trzy kawałki rano, 30 minut przed posiłkiem, i na noc.

Liście aloesu i bodziszka:

Na 0,5 1 koniaku wziąć dwie łyżki stołowe soku z aloesu (sposób przygotowania opisano wyżej w stosownym rozdziale poświęconym tej roślinie), osobno przygotować wyciąg z liści bodziszka. Sparzyć trzy świeże liście bodziszka trzema łyżkami stołowymi wrzątku, szczelnie przykryć filiżanką i wstawić na osiem godzin na gorącą, lecz nie wrzącą kąpiel wodną, przecedzić, wlać do koniaku zmieszanego z sokiem z alo­esu i dodać trzy krople pięcioprocentowej jodyny. Wszystkie proporcje muszą być ściśle zachowane. Preparat stosuje się po jednej łyżce stołowej dwa razy dziennie na pusty żołądek rano i wieczorem. Po kilku dniach mogą pojawić się bóle, szczególnie nocą, i krwawe wydzieliny – jest to charakterystyczna oznaka początku zdrowienia: po jakimś czasie na­stępuje trwała poprawa – ból znika i więcej nie wraca.

Rak żołądka

Ziele dziurawca:

10 g ziela umieścić w emaliowanym naczyniu, zalać 200 ml wrzątku, przykryć pokrywką, ogrzewać przez 30 minut w kąpieli wodnej, odsta­wić do ostudzenia w temperaturze pokojowej na 10 minut, przecedzić, odcisnąć surowiec i przelać do butelki szklanej z zakrętką. Przechowywać najwyżej przez dwa dni w ciemnym, chłodnym miejscu. Przyjmować po V4 szklanki, popijając szklanką świeżego soku brzozowego, trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Owoce kaliny:

Do naczynia emaliowanego lub szklanego słoja włożyć 0,5 kg mio­du, ogrzać go do temperatury 80-100°C i wsypać dwie, cztery szklanki świeżych owoców kaliny, przykryć pokrywką, trzymać w tej tempe­raturze przez sześć, siedem godzin. Dobrze zmieszać, przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu. Przyjmować po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie.

Zestaw z pięciu składników:

świeże drewno wiązu – 100 g,

kora dębu – 50 g,

kłącze tataraku – 100 g,

kłącze łopianu – 200 g,

pączki czarnej topoli – 10 g.

Gotować w 1 1 wody, dopóki wywar nie wyparuje w 14, następnie dodać miód i znów wstawić na ogień, tak by płyn wyparował jeszcze w ‘A. Pić po 14 szklanki trzy razy w ciągu dnia i raz w nocy. Po lewatywie oczyszczającej wprowadzić 10 g wywaru do jelita prostego.

Ziele rzepienia:

Świeży sok z rzepienia zmieszać z 96-procentowym spirytusem w sto­sunku 1:1. Zażywać, zwiększając dawkę o jedną kroplę – od 10 do 50 kropel i odwrotnie.

Mieszanka nalewek spirytusowych:

po 20 kropel cytryńca chińskiego i szczodraka krokoszowatego i 10 kropel eleuterokoka zmieszać i zażywać cztery razy dziennie. Pierwsze zażycie powinno nastąpić wczesnym rankiem.

Szyszki chmielu:

Zalać dwie łyżki stołowe szklanką wrzątku i gotować na małym ogniu przez 10 minut, odstawić na 20 minut. Przyjmować na noc po pół szklanki.

Zestaw wieloskładnikowy:

huba – 200 g,

pączki sosnowe – 100 g,

owoce dzikiej róży – 100 g,

gorzki piołun (ziele) – 5 g,

dziurawiec (ziele) – 200 g,

korzeń lukrecji – 10 g,

krwawnik (ziele) – 20 g.

Rozdrobnić hubę i korzeń lukrecji, obrać owoce dzikiej róży, wszyst­kie składniki zmieszać, zalać 3 1 zimnej wody (źródlanej lub ze studni) i odstawić na dwie godziny, a następnie przez dwie godziny gotować na słabym ogniu w przykrytym naczyniu. Zdjąć z ognia, szczelnie owinąć i przez dobę trzymać w ciepłym miejscu, po czym odcedzić, dodać do wywaru 200 ml soku z aloesu, 250 ml koniaku i 500 g miodu. Mieszankę dokładnie zmieszać i odstawić na cztery godziny. Zażywać w przerwach między przyjmowaniem trujących ziół: przez pierwsze sześć dni po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie dwie godziny przed jedzeniem, kolejne dni – po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie godzinę przed posiłkiem. Minimalny czas trwania kuracji to dwa lub trzy tygodnie, maksymalny – dwa do czterech miesięcy.

Igliwie sosny:

Pięć łyżek stołowych młodego igliwia sosny drobno posiekać i za­lać 0,5 1 wody, doprowadzić do wrzenia, gotować na słabym ogniu pod przykryciem 10 minut, odstawić w ciepłe miejsce na sześć, osiem godzin i przecedzić. Pić po pół szklanki cztery lub pięć razy dziennie przed je­dzeniem. Igliwie pomaga wydalić z organizmu radionuklidy, substancje chemiczne i inne szkodliwe czynniki. Do wywaru można dodać dwie, trzy łyżki stołowe owoców dzikiej róży i dwie łyżki stołowe łupiny z cebuli.

Bylica piołun:

100 g suchego rozdrobnionego piołunu umieścić w szklanej butelce, zalać 100 ml 70-procentowego spirytusu, dobrze wstrząsnąć i szczelnie zakręcić, odstawić w ciemne miejsce na osiem dni, potem przecedzić i przelać do szklanej butelki ze szczelną zakrętką. Przechowywać w ciem­nym miejscu. Przyjmować po 10-20 kropel trzy razy dziennie 30-40 minut przed posiłkiem. Jest to skuteczna kuracja antyhelmintyczna.

Ziele przytulii:

Zalać w termosie pięć łyżek stołowych suchego rozdrobnionego ziela 0,51 wrzątku, odstawić na trzy, cztery godziny i przecedzić. Pić niewiel­kimi łykami po ió szklanki trzy razy dziennie 20 minut przed jedze­niem. Przyjmować świeży sok z przytulii po jednej łyżeczce od herbaty rozcieńczonej w 100 ml wody trzy razy dziennie 15-20 minut przed posiłkiem. Przytulia dysponuje właściwościami przeciwgorączkowymi, oczyszczającymi krew i przeciwbólowymi. Dobrze zmiękcza infiltraty nowotworowe. Może być stosowana przy raku o różnej lokalizacji, lecz przede wszystkim stosuje się ją przy raku żołądka.

Nowotwory przewodu pokarmowego

Popłoch pospolity i propolis:

Przygotować proszek z suszonych kwiatostanów i liści popłochu po­spolitego. Przy nowotworach łagodnych i złośliwych przewodu pokarmo­wego zażywać po pół łyżeczki od herbaty 20-30 minut przed posiłkiem trzy razy dziennie, popijając niewielką ilością wody (jeden lub dwa łyki). Równocześnie dwa, trzy razy dziennie przyjmować po 40-50 kropel 20-procentowej nalewki z propolisu rozcieńczonej w 50 ml przegotowanej wody. Przy raku jelita prostego dodatkowo robić na noc mikrolewatywy z wyciągiem z huby – 600-100 ml na lewatywę.

Propolis i zestaw ziół:

Dwa, trzy razy dziennie przyjmować po 40-50 kropel 20-procentowej nalewki z propolisu rozcieńczonej w koniecznej ilości wody i równocze­śnie zażywać wyciąg z następujących ziół:

-jemioła (młode gałązki i listki) – 20 g,

łopian większy (korzeń) – 15 g,

łopian większy (kwiatostan) – 10 g,

topola czarna (pączki) – 10 g,

glistnik (ziele) – 10 g,

nagietek lekarski (ziele) – 10 g,

nawłoć pospolita (ziele) – 10 g,

ostrożeń lancetowaty (kwiatostan) – 10 g,

tatarak (kłącze) – 5 g.

Wziąć dwie łyżki stołowe suchej, rozdrobnionej mieszanki, zalać 0,51 przegotowanej wody, gotować na słabym ogniu 10-12 minut, odstawić na godzinę i przecedzić. Przy raku jelita prostego i polipach pić po % szklanki 20-30 minut przed jedzeniem trzy razy dziennie. Dodatkowo zaleca się trzy, cztery razy dziennie spożywać świeżo wyciśnięty sok z buraka po 100 ml i robić na noc lewatywy z zimnego wyciągu wodnego rozdrobnionego świeżego ziela glistnika.

Zaleca się, by trzy razy w tygodniu, nawet przy normalnym stolcu, robić lewatywy oczyszczające. Na 1,51 objętości wlewnika wziąć trzy łyżeczki od herbaty soku z cytryny, 200 ml wywaru z zielonej kawy (w razie po­budzenia i skurczów dawkę zmniejszyć), 50 ml odstałego soku z buraka (przy zespole drażliwego jelita dawkę zmniejszyć), pozostałą objętość wlewnika uzupełnić przegotowaną wodą o temperaturze pokojowej.

Nowotwory górnych dróg oddechowych

Kwiaty nagietka:

Zalać dwie łyżki stołowe suchych rozdrobnionych kwiatów jedni) szklanką wrzątku, odstawić na pół godziny lub godzinę i przecedzić. Wyciągiem płukać gardło po każdym posiłku. Równocześnie pić wyciąg z nagietka po l/4 lub 1/3 szklanki trzy razy dziennie 20 minut przed posiłkiem.

Babka z miodem i olej propolisowy:

Rozdrobnić świeżo zebrane liście babki zwyczajnej, zmieszać z jedna­kową ilością miodu, odstawić w ciepłe miejsce na dwa tygodnie. Przyj­mować po jednej łyżce stołowej trzy, cztery razy dziennie 20-30 minut przed jedzeniem. Równocześnie przyjmować 10-, 15-procentowy olej propolisowy po pół łyżeczki od herbaty dwa lub trzy razy dziennie. Zaleca się przy chorobach nowotworowych narządów oddechowych.

Ziele rzepienia:

Świeże ziele rzepienia rozdrobnić i odcisnąć sok, jedną łyżeczkę od herbaty soku rozpuścić w 100 ml ciepłej przegotowanej wody i stosować do płukania.

Nowotwory płuc

Arnika, glistnik jaskółcze ziele i olej propolisowy:

Zmieszać po 50 g kłącza arniki górskiej i ziela glistnika, jedną łyżkę stołową suchej rozdrobnionej mieszanki umieścić w termosie i zalać 0,5 1 wrzątku, odstawić na osiem, dziesięć godzin i przecedzić. Pić do 2A szklanki trzy razy dziennie 20 lub 30 minut przed jedzeniem. Rów­nocześnie przyjmować 10-, 15-procentowy olej propolisowy od pół do jednej łyżeczki od herbaty dwa, trzy razy dziennie. Po każdym miesiącu leczenia zrobić przerwę trwającą dwa tygodnie.

Propolis i zestaw ziół:

Przyjmować po 40-50 kropel 20-procentowej nalewki z propolisu trzy razy dziennie i równocześnie zażywać następujący zestaw ziół:

jemioła biała (kwiaty),

nawłoć pospolita (ziele),

bukwica zwyczajna (ziele),

glistnik jaskółcze ziele (ziele),

macierzanka (ziele),

krwawnik (ziele),

nagietek lekarski (ziele),

łopian większy (kwiatostan),

koniczyna polna (kwiatostan),

ostrożeń lancetowaty (kwiatostan).

Wziąć każdego zioła po 10 g, zmieszać, dwie łyżki stołowe suchej rozdrobnionej mieszanki zalać w termosie 0,5 1 wrzątku, odstawić na osiem, dziesięć godzin i przecedzić. Pić po % szklanki trzy razy dziennie 20-30 minut przed posiłkiem. Po miesiącu zmienić zestaw ziół lub zrobić dwutygodniową przerwę, a następnie kontynuować leczenie. W czasie każdego posiłku należy zjadać jeden lub dwa ząbki czosnku.

Gruczolak prostaty

Produkty pszczelarskie:

Wziąć jedną łyżkę stołową podmoru pszczelego, czyli martwych pszczół leżących wokół ula, zalać 0,5 1 przegotowanej wody, doprowa­dzić do wrzenia i gotować na słabym ogniu dwie godziny. Następnie odstawić w temperaturze pokojowej na jedną, dwie godziny, przecedzić, dodać dwie łyżki stołowe miodu pszczelego i dwie łyżeczki od herbaty 10-procentowego spirytusowego ekstraktu z propolisu, wszystko wy­mieszać, tak by miód się rozpuścił. Zażywać na czczo po jednej łyżce stołowej mieszanki raz lub dwa razy dziennie przez miesiąc. Po sześciu miesiącach kurację można powtórzyć.

Leczenie takie sprzyja znacznemu zmniejszeniu się gruczołu kroko­wego, normalizacji jego funkcji wydzielniczej, przywróceniu właściwego odpływu moczu. Niekiedy leczenie może przeciągnąć się w czasie i trwać dwa i pół, trzy lata. W większości przypadków pozwala ono osiągnąć rozpuszczenie się gruczolaka, pozbawia konieczności interwencji chi­rurgicznej, przywracając drożność dróg moczowych i zapobiegając zezłośliwieniu gruczolaka.

Pyłek i zestaw ziół:

Trzy razy dziennie zażywać od pól do jednej łyżeczki od herbaty pyłku pszczelego lub pierzgi i równocześnie pić wyciąg z następujących ziół:

skrzyp polny (ziele) – 35 g,

pokrzywa (liście) – 35 g,

borówka brusznica (liście) – 30 g.

Zioła zmieszać, dwie łyżki stołowe suchej rozdrobnionej mieszanki zalać w termosie 0,5 1 wrzątku, odstawić na pół godziny lub godzinę, przecedzić i pić po pół szklanki trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Czopki propolisowe i zestaw ziół:

Codziennie wprowadzać do odbytu na noc po jednym czopku pro polisowym i zażywać zestaw następujących ziół:

huba – 35 g,

dziurawiec (ziele) – 20 g,

tatarak (kłącze) – 15 g,

glistnik jaskółcze ziele (ziele) – 15 g,

krwawnik (ziele) – 15 g.

Zioła zmieszać, dwie łyżki stołowe suchej rozdrobnionej mieszanki zalać w termosie 0,5 I wrzątku, odstawić na dwie lub trzy godziny, prze­cedzić i dodać miód do smaku. Pić po pół szklanki trzy razy dziennie 20 lub 30 minut przed posiłkiem.

Czopki z olejem jodłowym:

Zamówić w aptece czopki na bazie oleju kakaowego z zawartością oleju jodłowego – w każdym czopku powinno być go 10-12 kropel – i wpro­wadzać je na noc codziennie po jednej sztuce w ciągu 25-30 dni. Każdy czopek osobno zawiń w pergamin i przechowuj w lodówce najwyżej przez pięć, sześć dni, gdyż w razie długotrwałego przechowywania olej jodłowy wyparowuje. Poza tym należy przyjmować trzy razy dziennie po jednej łyżeczce od herbaty 10-procentowego miodu propolisowego – trzymać go w ustach aż do pełnego rozpuszczenia.

Leczenie takie sprzyja również rozpuszczaniu polipów w jelicie pro­stym i wywiera pozytywny wpływ na hemoroidy i zapalenie jelit.

Korzeń lukrecji:

Zalać jedną łyżkę stołową suchych rozdrobnionych korzeni 0,51 prze­gotowanej wody, gotować na słabym ogniu przez 10 minut, odstawić na dwie, trzy godziny, przecedzić i pić po l/3 szklanki pół godziny przed jedzeniem trzy, cztery razy dziennie. Równocześnie dwa, trzy razy dziennie 20 minut przed posiłkiem przyjmować po jednej łyżeczce od herbaty 10-procentowego miodu propolisowego – trzymać w ustach do całkowitego rozpuszczenia się.

Liście leszczyny:

Zalać w termosie dwie łyżki stołowe suchych rozdrobnionych liści leszczyny 0,5 1 wrzątku, odstawić na jedną, dwie godziny, przecedzić i dodać miód do smaku. Pić po l/2 szklanki trzy, cztery razy dziennie. Wziąć dwie łyżki stołowe suchych rozdrobnionych liści, zalać 0,51 wrząt­ku, gotować na słabym ogniu przez 10 minut, odstawić na pół godziny, przecedzić i pić po l/2 szklanki trzy razy dziennie 20-30 minut przed jedzeniem. Równocześnie trzy razy dziennie zażywać po 40-50 kropel 20-procentowej nalewki propolisowej.

Cebula i suszona śliwka:

Woreczek bawełniany wypełnić rozdrobnioną cebulą zapieczoną w pie­karniku, zmieszaną z 20 suszonymi śliwkami bez pestek. Przykładać na dwie, trzy godziny kompresy o temperaturze pokojowej na narządy płciowe, pokrywając całą owłosioną okolicę łonową.

Rak prostaty

Szyszki chmielu:

Dwie łyżki stołowe surowca zalać 0,5 1 wrzątku, odstawić na dwie godziny i przecedzić. Pić po pół szklanki cztery razy dziennie przed posiłkiem. W celu wykonania nalewki zalać szyszki 40-procentowym spirytusem w proporcji 1:4, zażywać ją po 40 kropel trzy razy dziennie przed posiłkiem. Do celów leczniczych szyszki chmielu należy zebrać, kiedy stają się złocisto-zielone, sprężyste i podczas rozcierania wydają silny zapach chmielu. Zrywać je razem z ogonkami, aby zapobiec roz­padowi. Zebrany surowiec należy od razu ułożyć do suszenia w cieniu lub w dobrze przewietrzonym pomieszczeniu.

Preparaty z chmielu uspokajają układ nerwowy, zwiększają diurezę, dysponują wysoką aktywnością estrogenową.

Kwiatostan wierzby iwy:

Świeżo zebrane męskie kwiatostany – puszyste żółte „kolczyki” – ściśle ułożyć w słoiku szklanym, zalać 96-procentowym spirytusem, odstawić na trzy, cztery tygodnie w ciemne miejsce i przecedzić. Zażywać po jednej łyżeczce od herbaty nalewki rozcieńczonej w połowie szklanki wody trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem. W celu przygoto­wania nalewki jedną łyżkę stołową rozdrobnionego surowca zalać 600 ml wrzątku, odstawić na 30-60 minut i przecedzić. Pić po szklance trzy razy dziennie 10-15 minut przed posiłkiem.

Wierzba iwa zawiera estriol – hormon żeński i dlatego jej preparaty zmniejszają pociąg płciowy. Jednak hormon ten jest konieczny do stłu­mienia rozrostu komórek złośliwych prostaty.

Działaniem estrogennym dysponuje też lucerna, kiełki nasion zbóż (tygodniowe). Najlepiej stosować je w świeżej postaci jako dodatek do sałatek. Lucernę najlepiej stosować jako młode pędy i liście: dysponują one nie tylko właściwościami leczniczymi, lecz również przyjemnym smakiem. Można je też suszyć i kisić jak kapustę.

Korzeń lukrecji:

Jedną łyżkę stołową rozdrobnionego korzenia zalać 0,51 wrzątku, goto­wać na słabym ogniu przez 10 minut, odstawić do ostygnięcia i odcedzić. Zażywać po 150 ml trzy razy dziennie przed posiłkiem. Przechowywać w lodówce najwyżej przez dobę.

Kwiaty wiązówki:

Zalać jedną łyżkę stołową suchego kwiecia 300 ml wrzątku, odstawić na trzy lub cztery godziny i przecedzić. Pić po 70-100 ml trzy lub cztery razy dziennie przed posiłkiem.

Żywotnik zachodni:

30 g świeżych pozbawionych liści pędów zalać 100 ml 60-procentowego spirytusu, odstawić na dziesięć dni i przecedzić. Zażywać po dziesięć kro­pel dwa razy dziennie. Do wyciągu wziąć 20 g suchego rozdrobnionego surowca, zalać 11 wrzątku, trzymać w kąpieli wodnej 15 minut, odstawić do ochłodzenia i przecedzić. Pić po jednej szklance trzy razy dziennie.

Kwiatostany wierzbówki:

Zalać łyżkę stołową rozdrobnionego surowca 300 ml wrzątku, odstawić do schłodzenia i przecedzić. Przyjmować po 100 ml trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

W celu uaktywnienia sił obronnych organizmu wraz z zalecanymi wy­żej środkami należy zażywać immunostymulatory – preparaty z jeżówki purpurowej, żeń-szenia, eleuterokoka, szczodraka krokoszowatego, a tak­że pyłek kwiatowy i środki wielowitaminowe, takie jak wyciąg z dzikiej róży, jarzębiny, sok z rokitnika, czarnej porzeczki, czarnego bzu i aronii.

Do diety osób chorych na raka prostaty należy włączyć więcej cebuli, czosnku, kapusty, czerwonej porzeczki, marchewki i pomidorów. Te warzywa i owoce są skutecznymi środkami profilaktycznymi nowotwo­rów złośliwych. Pomidory zawierają wiele likopenu – witaminy z grupy karotenoidów, w chwili obecnej jednego z najskuteczniejszych środków profilaktyki raka prostaty.

Ogólny schemat fitoterapii raka prostaty wygląda w następujący sposób:

1. Wykluczyć z diety tłuszcze zwierzęce i produkty mięsne.

2. Włączyć do diety lucernę, kiełki zbóż, cebulę, czosnek (oczywiście jeśli brak przeciwwskazań), kapustę, buraka ćwikłowego, pomidory, marchew, wyciąg z dzikiej róży, sok z rokitnika, czerwonej porzeczki, aronii i czarnego bzu.

3. Codziennie zażywać preparaty z roślin wykazujących aktywność estrogenową, na przykład wyciąg z szyszek chmielu lub korzenia lukrecji.

4. Codziennie wraz z ziołami estrogenowymi przyjmować preparaty z roślin wykazujących aktywność cytostatyczną, na przykład wyciąg z kwiecia wiązówki lub wierzbówki.

5. Codziennie zażywać preparaty z roślin będących immunostymulatorami. Najlepiej stosować nalewki spirytusowe (na przykład z jeżówki), dodając je przed spożyciem do wyciągu wodnego roślin dysponujących aktywnością estrogenową lub do wyciągów z roślin cytostatycznych.

Wszystkie wymienione wyżej rośliny mają właściwości zasadowe, na­leżą do anabolicznych i dysponują aktywnością estrogenową. Dlatego są efektywne przy porażeniu schistosomą (helminty), przy którym według danych WHO w 90% przypadków stawia się diagnozę „rak prostaty”.

Rak trzustki

Ziele dziewięciornika błotnego:

Zalać jedną łyżkę świeżego rozdrobnionego ziela półtorej szklanki wrzątku, odstawić na dwie godziny w szczelnie zamkniętym naczyniu i przecedzić. Zażywać po jednej łyżce stołowej trzy, cztery razy dziennie przed jedzeniem.

Ziele rzeżuchy łąkowej:

Zalać jedną łyżkę stołową ziela 200 ml wrzątku, odstawić na 20 minut i przecedzić. Zażywać po !4 szklanki trzy razy dziennie.

Rak jamy ustnej

Płukanie:

Płukać na przemian jamę ustną wywarem z kory dębu i sokiem brzozowym (skoncentrowanym lub świeżym).

Ziele bluszczyku kurdybanka:

Zalać jedną łyżkę stołową rozdrobnionego ziela jedną szklanką wrząt­ku, postawić na wrzącej kąpieli wodnej na 15 minut, odstawić do schło­dzenia w temperaturze pokojowej na 45 minut i przecedzić. Zażywać po ‚A szklanki ciepłego naparu trzy, cztery razy dziennie przed jedzeniem. Do przygotowania nalewki surowiec zalać 40-procentowym spirytusem w stosunku 1:10, odstawić w ciemne miejsce w temperaturze pokojowej na 21 dni, okresowo wstrząsając, a następnie przefiltrować. Przyjmować po 15-20 kropel trzy razy dziennie przed posiłkiem. Przechowywać w ciemnym miejscu w temperaturze pokojowej. Sok ze świeżego ziela bluszczyku przyjmuje się po 10-15 kropel rozpuszczonych w wodzie trzy razy dziennie przed jedzeniem. Dla długotrwałego zażywania można go zakonserwować spirytusem, dodając do 100 ml soku 20-25 ml spirytusu.

Bluszczyk kurdybanek to jeden z najskuteczniejszych środków roślin­nych oczyszczających krew, stymulujących ogólną przemianę materii w organizmie. Dysponuje działaniem antyseptycznym, przeciwzapalnym, przeciwbólowym, krwiotwórczym i gojącym. Sok ze świeżego ziela, na­lewka i wyciąg z zioła mają działanie zapobiegające przerzutom.

Cebulki tulipana:

Zalać 10 g suchych cebulek 200 ml wrzątku i odstawić na 20 minut, a następnie przyjmować po 75 ml trzy razy dziennie przed posiłkiem.

Krwawnik, jasnota i pokrzywa:

Zalać po 10 g ziela krwawnika, kwiecia jasnoty i liści pokrzywy 200 ml wrzątku, odstawić na godzinę w ciemne miejsce. Przyjmować po 30 ml cztery razy dziennie przed posiłkiem.

Kłącza perzu:

Zalać jedną łyżkę stołową suchych korzeni 200 ml wrzątku, odstawić w termosie na godzinę. Przyjmować po 1/4 szklanki trzy razy dziennie.

Rak krtani

Rzepień:

Przyjmować sok z ziela rzepienia po jednej łyżeczce herbaty, po czym wdychać dym palonych nasion rzepienia. Garść suchych nasion wsypać do metalowego czajnika i trzymać go na ogniu, dopóki tlące się nasiona nie wydzielą dymu. Oddychać, wstawiając do dzióbka czajnika ustnik (lejek). Nasiona można posiekać jak tytoń i zrobić skręta. Jeden seans trwa dwie do pięciu minut. Cykl kompleksowego leczenia to równoczesne przyjmowanie soku z rzepienia i palenie jego nasion trwające od dwóch, trzech miesięcy do pół roku.

Rak tarczycy

Ziele tasznika:

Jedną łyżkę stołową suchego rozdrobnionego ziela zalać jedną szklanką wrzątku, odstawić na dwie godziny i przecedzić. Przyjmować po łyżce stołowej trzy razy dziennie przed posiłkiem.

Kłącza szczodraka krokoszowatego:

Kłącza zalać 40-procentowym spirytusem w stosunku 1:5, odstawić na osiem do dziesięciu dni, od czasu do czasu wstrząsać zawartość i przece­dzić. Przyjmować po 20-30 kropel trzy razy dziennie przed posiłkiem. Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu.

Korzeń patrinii:

Zalać 20 g korzeni i kłączy 100 ml 40-procentowego spirytusu lub wódki, odstawić na dwa tygodnie w ciemne miejsce, od czasu do czasu wstrząsać zawartość, przefiltrować. Przyjmować po 15-30 kropel roz­puszczonych w łyżce stołowej wody trzy razy dziennie przed posiłkiem. Cykl leczenia wynosi 20-30 dni, w razie konieczności po dwutygodniowej przerwie powtórzyć.

Ziele rzepienia:

Zalać jedną łyżeczkę od herbaty rozdrobnionego surowca jedną szklanką wrzątku, odstawić w szczelnie zamkniętym naczyniu w ciepłe miejsce na 30 minut i przecedzić. Pić po jednej szklance na ciepło trzy razy dziennie po posiłku. Świeży sok z zioła zmieszać w równych proporcjach z wódką, szczel­nie zatkać i przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu. Przyjmować w ilości od 30 kropel do łyżeczki od herbaty trzy razy dziennie przed posił­kiem. Niekiedy dawkę zwiększa się indywidualnie do jednej łyżki stołowej.

Chłoniaki skóry

Zestaw z pięciu ziół:

wilżyna (ziele) – pięć części,

skrzyp polny (ziele) – jedna część,

-fenkuł (ziele) – jedna część,

kora kruszyny – jedna część,

owoce jałowca – dwie części.

Umieścić 10 łyżek stołowych zestawu w naczyniu emaliowanym, zalać 11 wrzątku i gotować na otwartym ogniu dziesięć minut, potem posta­wić do stygnącego piekarnika na trzy godziny i umieścić w uzyskanym wywarze jedną łyżkę stołową liści melisy. Przyjmować po 75 ml pół godziny przed posiłkiem cztery razy dziennie.

Liście borówki brusznicy:

Łyżkę stołową rozdrobnionych liści zalać dwoma szklankami wrzątku, odstawić w przykrytym naczyniu emaliowanym na 15 minut, następnie schłodzić w temperaturze pokojowej przez 45 minut i odcedzić. Zaży­wać po l/2 szklanki trzy lub cztery razy dziennie przed posiłkiem. Przy objawowym leczeniu raka sok i ekstrakt z owoców borówki brusznicy zażywać wewnętrznie. W świeżej postaci zjadać od pół do jednej szklanki owoców raz lub dwa razy dziennie.

Nowotwory tkanki kostnej

Korzeń lubczyku:

Jedną łyżeczkę od herbaty rozdrobnionych korzeni zalać szklanką wrzątku, ostudzić w temperaturze pokojowej i przecedzić. Przyjmować w równych porcjach na pięć, sześć razy. Do wywaru: jedną łyżeczkę od herbaty rozdrobnionych korzeni zalać szklanką wrzątku, odstawić na wrzącą kąpiel wodną na 30 minut, schładzać w temperaturze pokojowej przez dziesięć minut i przecedzić. Przyjmować po jednej, dwie łyżki stołowe trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Korzeń dzięgielu:

Trzy łyżki stołowe rozdrobnionego surowca zalać szklanką gorącej wody, gotować na słabym ogniu przez 30 minut, odstawić do schłodzenia w temperaturze pokojowej na 20 minut i przecedzić. Zażywać na gorąco po pół szklanki dwa, trzy razy dziennie po jedzeniu.

Ziele gwiazdnicy:

Zalać jedną łyżkę stołową rozdrobnionego ziela jedną szklanką wrząt­ku, odstawić na cztery godziny i przecedzić. Przyjmować po ‚A szklanki cztery razy dziennie przed posiłkiem. Sok z rośliny zażywać po jednej, dwie łyżeczki od herbaty cztery, sześć razy dziennie przed posiłkiem.

Rak tkanek miękkich

Olibanum:

Przyjmować wewnętrznie w postaci proszku po 1,5 g dwa, trzy razy dziennie.

Orzechy włoskie z miodem:

Zielone orzechy włoskie zebrane przed 24 czerwca zemleć w maszynce do mielenia mięsa, zmieszać z miodem w proporcji 1:1, umieścić w bu­telce, szczelnie zatkać korkiem i odstawić na miesiąc w ciemne, chłodne miejsce, od czasu do czasu wstrząsając. Zażywać po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie przed posiłkiem. Zaleca się także przy wielotorbielowatości nerkowej i płucnej, chorobach wątroby, przewodu pokar­mowego, a także przy wszystkich chorobach związanych z zakażeniem.

Mikstura ta zwiększa odporność organizmu. Jej zażywanie w ciągu roku pozbawia chorób skóry, wobec których ortodoksyjna medycyna jest bezsilna.

Do nowotworów złośliwych przykładać maść złożoną z proszku z prze­gródek owoców orzecha włoskiego i oleju roślinnego.

Ziarnica złośliwa

Korzeń korkowca amurskiego:

Jedną łyżkę stołową rozdrobnionych korzeni zalać jedną szklanką wrzątku, gotować pod przykryciem na słabym ogniu przez 10-15 minut, odstawić na godzinę i przecedzić. Przyjmować po jednej, dwie łyżki stołowe trzy razy dziennie przed jedzeniem.

Barwinek i babka:

Zalać łyżeczkę od herbaty suchego rozdrobnionego ziela barwinka i pół łyżki stołowej babki szklanką wrzątku, odstawić na 15-20 minut w zamkniętym naczyniu i przecedzić. Przyjmować po pół łyżki stołowej dwa, trzy razy dziennie przed posiłkiem. Można przyjmować wyciąg z barwinka (patrz rozdział „Barwinek”). Zaleca się także przy ostrej białaczce, białaczce limfatycznej i raku jąder.

Białaczka lub rak krwi

Pędy gryki:

Jedną szklankę suszonych kwitnących pędów gryki umieścić w ema­liowanym naczyniu, zalać 1 1 wrzątku, przykryć pokrywką i trzymać dziesięć minut w kąpieli wodnej, odstawić do schłodzenia w temperaturze pokojowej na godzinę, po czym przecedzić, odcisnąć surowiec i przelać do szklanego słoja z zakrętką. Przechowywać w ciemnym miejscu naj­wyżej przez dwa dni. Wyciąg przyjmować po trochę, wypijając całość w ciągu dwóch dni.

Siemię lniane i miodunka plamista:

Siemię lniane sparzyć lekko wrzątkiem i jeść po łyżce stołowej dwa, trzy razy dziennie 30 minut przed posiłkiem. Równocześnie zażywać wyciąg z miodunki: dwie łyżki stołowe suchego rozdrobnionego ziela zalać w termosie 0,51 wrzątku, odstawić na jedną, dwie godziny, odcedzić i pić po pół szklanki trzy lub cztery razy dziennie.

Miodunka zawiera różne witaminy i mikroelementy nieodzowne w procesie krwiotwórczym. Dysponuje działaniem antyseptycznym i przeciwzapalnym.

Skorupa orzechów cedrowych:

Skorupę wsypać do butelki, nie ubijać, zalać wódką w taki sposób, aby przykryć całą zawartość. Odstawić w ciepłe miejsce na osiem, dziesięć dni. Pić nalewkę po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie. Zaleca się również przy schorzeniach skóry.

Miód propolisowy, mleczko pszczele i zestaw ziół:

Dwa, trzy razy dziennie zażywać od pół do jednej łyżeczki od herbaty 10-, 15-procentowego miodu propolisowego, po dwie tabletki preparatu z mleczka pszczelego Apilak (trzymać pod językiem do całkowitego rozpuszczenia się) i równocześnie przyjmować zestaw następujących ziół:

szarota błotna (ziele) – 10 g,

nagietek lekarski (kwiaty) – 10 g,

dymnica (ziele) – 10 g,

przetacznik (ziele) – 10 g,

krwiścięg (korzeń) – 10 g,

dzika róża (owoce) – 10 g,

borówka brusznica (liście) – 5 g,

tasznik (ziele) – 5 g,

bylica piołun (ziele) – 5 g,

skrzyp polny (ziele) – 5 g,

czarna jagoda (liście) – 5 g,

eukaliptus gałkowy (liście) – 5 g,

jałowiec (owoce) – 5 g,

tatarak (korzeń) – 5 g.

Zalać w termosie dwie, trzy łyżki stołowe suchej rozdrobnionej mie­szanki 0,5 1 wrzątku, odstawić na noc, przecedzić i pić po pół szklanki cztery razy dziennie.

Pyłek i zestaw ziół:

Przyjmować pyłek kwiatowy od pół do jednej łyżeczki od herbaty trzy razy dziennie i równocześnie pić wyciąg z następujących ziół:

sosna (pączki) – 10 g,

topola czarna (pęczki lub młode listki) – 10 g,

brzoza (pęczki lub młode listki) – 10 g,

więzówka (zgrubienia korzeni) – 10 g,

mniszek lekarski (korzeń lub ziele) – 10 g,

popłoch pospolity (ziele) – 10 g,

poziewnik (ziele) – 10 g,

centuria pospolita (ziele) – 10 g,

dziurawiec (ziele) – 10 g,

borówka brusznica (liście) – 10 g.

Zalać dwie łyżki stołowe suchej rozdrobnionej mieszanki 0,51 przego­towanej wody, gotować na słabym ogniu przez siedem, dziesięć minut, odstawić na pół godziny, przecedzić i pić po pól szklanki cztery razy dziennie 20-30 minut przed posiłkiem.

Nowotwory mózgu

Zmieszać według wagi następujące komponenty:

kora czarnego bzu – 30 części,

kora wierzby – 20 części,

pokrzywa (korzeń) – 15 części,

lukrecja (korzeń) – trzy części.

Zalać jedną łyżkę stołową suchej rozdrobnionej mieszanki 250 ml wrzątku, gotować pod przykryciem na kąpieli wodnej przez pięć minut, zawinąć i odstawić na cztery godziny oraz przecedzić. Przyjmować 250 ml przed południem, a następnie zaparzyć nową porcję i wypijać w ciągu drugiej połowy dnia.

Nowotwory urazowe i rany

Mumio:

20 g mumio rozpuścić w 600 ml przegotowanej wody. W celu leczenia nowotworów pić po % szklanki roztworu trzy godziny po kolacji przez dziesięć dni. Na rany na noc układać kompresy z roztworem z mumio.

Rak skóry

Korzeń łopianu:

Na patelnię ze stali nierdzewnej lub do garnka zetrzeć na tarce 1 kg korzenia łopianu, dodać 600 g cukru, trochę wody i dusić na małym ogniu, dopóki nie powstanie powidło. Przełożyć do słoika szklanego i zakręcić. Smarować tym powidłem chleb i jeść jak kanapki z herbatą. Stosować również przy gangrenie.

Czosnek:

100 g czosnku obrać, zmiażdżyć w kamionkowym lub emaliowanym naczyniu, umieścić w butelce, zalać 150 g 40-procentowej wódki, szczel­nie zatkać korkiem, wstrząsnąć i odstawić na dwa tygodnie w ciemnym, chłodnym miejscu. Po dwóch tygodniach znów porządnie wstrząsnąć, przecedzić przez grubą tkaninę, odcisnąć surowiec, przelać do butelki i zakorkować. Przechowywać w ciemnym miejscu. Zażywać po trzy razy dziennie 15-20 minut przed posiłkiem po 25 kropel rozpuszczonych w połowie szklanki ciepłego mleka.

Ziele przytulii:

Wziąć dwie łyżki stołowe suchego ziela zebranego w czasie kwitnienia, zalać szklanką wrzątku, odstawić na dwie, trzy godziny w szczelnie zamkniętym naczyniu i przecedzić. Przyjmować na ciepło trzy, cztery razy dziennie po lA szklanki przed posiłkiem. Na zaatakowane miej­sca układać kompresy ze świeżym roztartym ziołem przytulii. Pomaga również przy wrzodach i wysypkach skórnych.

Maść z miodem i propolisem:

200 g miodu, 200 g klarowanego masła i 10 g propolisu zmieszać z 200 g szpiku z kości długich wołowych, wstawić na ogień, trzykrot­nie doprowadzić do wrzenia, przecedzić i umieścić w szklanym słoiku ze szczelną zakrętką. Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu. Smarować zaatakowane okolice. Ten sam zestaw przyjmować po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie. Pomaga także przy gangrenie.

Wywar z ziela glistnika:

Pięć łyżek stołowych rozdrobnionego ziela glistnika zalać 1 1 przego­towanej wody, gotować przez 10 minut, odstawić na jedną, dwie godziny, przecedzić i wykorzystać do kompresów przy raku skóry, a także przy liszajach, zapaleniach mieszków włosowych, egzemach, do przemywania ran i słabo gojących się wrzodów.

Maść z glistnika:

proszek z ziela glistnika – 20 g,

lanolina – 10 g,

wazelina – 70 g.

Wszystko porządnie zmieszać i smarować zaatakowane miejsce dwa lub trzy razy dziennie. Maść jest skuteczna przy leczeniu raka skóry, a także odcisków, brodawek, kurzajek, łuszczycy, egzemy, gruźlicy skóry i kłykcin kończystych.

Kalina z miodem:

200 ml świeżo wyciśniętego soku z kaliny doprowadzić do wrzenia, odstawić na godzinę, odlać sok bez osadu i dobrze zmieszać z 200 g pod­grzanego miodu. W uzyskanej mieszance moczyć tampony i przykładać do miejsc zaatakowanych przez raka na skórze. Zmieniać kompresy cztery, pięć razy na dobę.

Purchawka:

Dwa razy dziennie pudrować zaatakowane miejsce z wysiękiem spo­rami purchawki.

Łopian z miodem i żółtkiem:

Zetrzeć świeże korzenie łopianu większego, zmieszać je z masłem w stosunku 1:4, gotować przez 10-15 minut, następnie przecedzić, dodać surowe żółtko jaja. Stosować do aplikacji przy raku skóry.

Figi:

Świeże owoce figi rozgnieść i przykładać je do miejsc porażonych przez nowotwór skóry. Można wykorzystać też suszone figi: owoce porządnie ugotować z masłem w stosunku 10:1, tak by nabrały czerwonej barwy, następnie mieszankę ostudzić. Przykładać do zaatakowanych miejsc.

Korzeń omanu z miodem:

200 g suchego korzenia omanu zemleć w młynku do kawy i zmie­szać z 500 g miodu. Mieszankę porządnie zmieszać i na dobę odstawić w ciemne miejsce pod przykryciem. Zażywać po jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie 15 minut przed posiłkiem. Zaleca się też przy zabu­rzeniach przemiany materii.

Wyciąg z kwiatów ziemniaka:

Zaparzyć jedną łyżkę stołową wysuszonych w cieniu kwiatów ziemnia­ka w 0,51 wrzątku, odstawić na trzy godziny w ciemne miejsce, szczelnie przykrywając. Następnie odcisnąć surowiec, przecedzić płyn, przelać do szklanej butelki ze szczelnym zamknięciem. Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu najwyżej przez dwa dni. Pić po pół szklanki trzy razy dziennie 30-40 minut przed posiłkiem. Na jedną kurację potrzeba 4 1 takiego płynu. Zaleca się też przy zaburzeniu przemiany materii.

Rak narządów wewnętrznych: uniwersalne przepisy antyrakowe

Nalewka z rdestu wężownika z hubą i propolisem:

Po 50 g rozdrobnionej huby brzozowej i korzenia rdestu wężownika zalać 500 ml spirytusu w stosunku 1:5, odstawić w ciemne miejsce na osiem, dziesięć dni i przefiltrować. Przyjmować po 30-40 kropel nalewki i po 40-60 kropel 10-procentowego ekstraktu spirytusowego propolisu rozcieńczonych w niewielkiej ilości wody trzy razy dziennie 30-40 minut przed posiłkiem. Stosuje się przy raku żołądka, jelit, płuc i innych dobrze ukrwionych narządów. Cykl leczenia w zależności od stanu trwa od kilku tygodni do trzech miesięcy, a niekiedy dłużej. Zaleca się też przy schorzeniach skóry.

Nalewka z glistnika jaskółczego ziela:

Zalać jedną łyżkę stołową suchego rozdrobnionego ziela glistnika w termosie 0,5 1 wrzątku, odstawić na jedną, półtorej godziny, przece­dzić i pić po 14 szklanki trzy razy dziennie 20-30 minut przed posiłkiem przy raku narządów wewnętrznych.

Wyciąg z ziela glistnika w medycynie ludowej stosuje się także przy schorzeniach wątroby, pęcherzyka żółciowego, układu pokarmowego, polipach jelita prostego, dnie moczanowej, reumatyzmie i przy choro­bach wenerycznych.

Korzeń łopianu:

200 g suchego rozdrobnionego korzenia łopianu umieścić w butel­ce, zalać 200 ml 70-procentowego spirytusu, szczelnie zakręcić, dobrze wstrząsnąć i odstawić w ciemne miejsce na sześć, osiem dni. Następnie jeszcze raz wstrząsnąć, odcisnąć surowiec, przecedzić, przelać do szkla­nego naczynia ze szczelną zakrętką. Przyjmować po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie przed jedzeniem. Zaleca się także przy raku skóry: wcierać nalewkę w chore miejsce. Nalewkę przechowywać w zaciemnieniu.

Kiełki ziemniaka:

Długie kiełki ziemniaka ze starych bulw pociąć na drobne odcinki o długości 0,5 cm i suszyć w ciemnym, przewiewnym pomieszczeniu. Wziąć 200 g suszonych kiełków, umieścić w szklanej butelce, zalać 200 ml 70-procentowego spirytusu, szczelnie zakręcić i odstawić w ciemne miejsce na osiem dni. Następnie dobrze zmieszać, odcisnąć surowiec, przecedzić, przelać do szklanej butelki i szczelnie zakręcić. Przyjmować trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem według następującego schematu: w ‚A szklanki ciepłej wody rozpuścić jedną kroplę nalewki, zwiększać codziennie dawkę o jedną kroplę, doprowadzając do 25 kropli w jednej dawce, a następnie zażywać w tej dawce przez dwa miesląi < Przeprowadzić trzy kuracje z miesięcznymi przerwami. Nalewkę pr/i chowywać w ciemnym miejscu.

Korzeń bodziszka:

20 g drobno pociętych suszonych korzeni bodziszka czerwonego umie­ścić w emaliowanym naczyniu, zalać dwoma szklankami wrzątku, przy­kryć pokrywką, rozgrzać w kąpieli wodnej przez 15 minut, schłodzić w temperaturze pokojowej przez 10 minut, odcisnąć surowiec, prze­cedzić i przelać do szklanego naczynia. Pić po pół szklanki dwa, trzy razy dziennie przed jedzeniem. Przechowywać w ciemności najwyżej przez dwie doby.

Mieszanka soku z krwawnika, marchwi i szczwołu plamistego:

Zmieszać świeżo wyciśnięty sok z ziela krwawnika, marchwi i liści szczwołu w stosunku 2:2:1 i przyjmować na czczo przy raku skóry po jednej łyżce stołowej raz dziennie, popijając mlekiem. Równocześnie stosować kompresy z mieszanką tartej marchwi i rozdrobnionego ziela szczwołu. Zmieniać je pięć razy na dobę.

Wyciąg z glistnika:

Zaparzyć jedną łyżkę stołową ziela glistnika w 3 1 wrzątku i odstawić na osiem godzin. Odcisnąć surowiec i przecedzić wyciąg. Pić po pod­grzaniu po jednej szklance 40 minut przed posiłkiem rano i wieczorem przez miesiąc. Po sześciomiesięcznej przerwie kurację można powtórzyć. Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu.

Czeremcha:

W emaliowanym naczyniu umieścić dwie łyżki stołowe suchych kwiatów i dwie łyżki suszonej kory z młodych gałązek czeremchy, za­lać trzema szklankami wrzątku i odstawić na sześć, osiem godzin, aż uzyskamy kolor ciemnego wina. Surowiec odcisnąć i przecedzić. Pić na ciepło po pół szklanki trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem. Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu najwyżej przez dwa dni.

Wyciąg z rdestu wężownika z hubą i propolisem:

Wziąć po 50 g rozdrobnionej huby i korzenia rdestu wężownika, za­lać 500 ml spirytusu (w stosunku 1:5), odstawić w ciemne miejsce na osiem, dziesięć dni i przefiltrować. Przyjmować po 30-40 kropel nalewki i po 40-60 kropel 10-procentowego ekstraktu spirytusowego propolisu rozcieńczonych w niewielkiej ilości wody trzy razy dziennie 30-40 mi­nut przed posiłkiem. Zaleca się przy raku żołądka, jelit, płuc i innych narządów wewnętrznych wymagających zwiększonego ukrwienia. Ku-racja w zależności od stanu trwa od trzech tygodni do trzech miesięcy, a niekiedy dłużej.

Kwiaty wrotyczu:

30 g kwiatów wrotyczu umieścić w emaliowanym naczyniu, zalać sześcioma szklankami wrzątku (1,2 1), przykryć pokrywką i ogrzewać przez 15 minut w kąpieli wodnej. Następnie zdjąć i odstawić na dwie godziny. Wyciąg przecedzić, odcisnąć surowiec, przelać do słoika szkla­nego z zakrętką. Przyjmować codziennie po pięć kropli trzy razy dzien­nie po posiłku przez sześć tygodni. Przechowywać w ciemnym miejscu najwyżej przez dwie doby.

Korzeń babki:

40 g suszonych korzeni babki umieścić w emaliowanym naczyniu, zalać 800 ml (cztery szklanki) wrzątku, ogrzewać w kąpieli wodnej przez 30 minut, następnie ostudzić w temperaturze pokojowej przez 15 minut, przecedzić i odcisnąć surowiec. Ponownie wlać do emaliowanego naczy­nia i odparować na małym ogniu do objętości dwóch szklanek (400 ml). Przelać do butelki szklanej, szczelnie zakręcić. Przyjmować trzy, cztery razy dziennie po łyżce stołowej przed posiłkiem. Przechowywać w ciem­nym, chłodnym miejscu. Środek ten można wykorzystywać do profi­laktyki antyhelmintycznej lub do zapobiegania inwazji pasożytniczej układu pokarmowego.

Wyciąg z kwiecia wrotyczu i korzeni babki skutecznie wykorzystuje się też przy wrzodach żołądka i dwunastnicy, żółtaczce, niedokwaśności i nadciśnieniu.

Profilaktyka raka narządów wewnętrznych

Zestaw czterech ziół:

Zmieszać po 10 g wysuszonych kwiatów nagietka, lawendy, bzu i mal­wy, półtorej, dwie łyżki stołowe mieszanki umieścić w emaliowanym naczyniu, zalać 200 ml wrzątku, przykrywając pokrywką, ogrzewać przez 10 minut w kąpieli wodnej, odstawić do ostudzenia w tempera­turze pokojowej na 15 minut. Następnie przecedzić, surowiec odcisnąć, odlać do szklanej butelki, dolać przegotowanej wody do 200 ml i zatkać korkiem. Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu najwyżej przez dwie doby. Do gotowego wywaru dodać 100 ml słodkiego soku klonowego i zmieszać. Przyjmować po 100 ml trzy razy dziennie przed posiłkiem w celu profilaktyki raka żołądka.

Zestaw z dwudziestu ziół:

skrzyp polny – jedna łyżka stołowa,

poziomka (ziele i owoce) – dwie łyżki stołowe,

borówka brusznica (owoce) – jedna łyżka stołowa,

paprotnik (korzeń) – jedna łyżka stołowa,

kocanki piaskowe (ziele) – dwie łyżki stołowe,

uczep (ziele) – jedna łyżka stołowa,

dzika róża (owoce) – dwie łyżki stołowe,

kruszyna (owoce) – jedna łyżka stołowa,

wrzos (owoce) – jedna łyżka stołowa,

głóg (owoce) – jedna łyżka stołowa,

huba – dwie łyżki stołowe,

nagietek lekarski (kwiaty) – jedna łyżka stołowa,

pączki brzozowe – dwie łyżki stołowe,

pokrzywa (ziele) – jedna łyżka stołowa,

szarota błotna (ziele) – jedna łyżka stołowa,

modrzew (kora) – jedna łyżka stołowa,

kalina (owoce) – dwie łyżki stołowe,

krwawnik – dwie łyżki stołowe,

dziurawiec (ziele) – jedna łyżka stołowa,

babka (liście) – jedna łyżka stołowa.

Wszystkie składniki umieścić w szklanym naczyniu, zalać 500 ml 40-procentowej wódki lub 70-procentowego spirytusu, szczelnie zatkać korkiem i odstawić na dziesięć dni w ciemne miejsce. Następnie zlać, odcisnąć surowiec i przelać do szklanej butelki ze szczelnym korkiem. Przyjmować po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie przed posiłkiem.

Ten zestaw przywraca odporność, wyrównuje balans kwasowozasadowy (pH). Jeśli spośród dwudziestu wymienionych ziół zbierzesz tylko 15-17, to i tak uzyskasz dobry efekt.

Choroby serca

Ziele roślin bobowatych:

120-150 g mieszanki suchych ziół roślin z rodziny bobowatych (na przykład bobu, soi, wyki, koniczyny, łubinu) umieścić w emaliowanym naczyniu, zalać sześcioma szklankami wrzątku, przykryć pokrywką i ogrzewać w kąpieli wodnej przez 15 minut. Następnie studzić w temperaturze pokojowej przez godzinę, odcisnąć surowiec i przecedzić. Pić trzy razy dziennie po jednej szklance na ciepło. Przechowywać w ciemnym, chłodnym miejscu najwyżej przez dwie doby. Moja praktyka wykazała, że kuracja ta jest skuteczna przy grzybiczych porażeniach osierdzia.

Zatrzymanie płynu na tle schorzeń nowotworowych (wodobrzusze, obrzęki)

Pietruszka z mlekiem:

700-800 g dokładnie umytej i rozdrobnionej pietruszki umieścić w garnku i zalać świeżym mlekiem (niepasteryzowanym) – aby mleko przykryło na dwa palce pietruszkę – postawić na kąpiel wodną (może być niezbyt gorący piekarnik), dopóki mleko nie wyparuje do połowy pierwotnej objętości, a następnie przecedzić. Wywar pić po jednej, dwie łyżki stołowe co godzinę, dopóki się nie skończy. W przypadku dzieci ilość pietruszki, mleka i dawkowanie – dwa razy mniejsze. Jest to sku­teczny środek moczopędny.

Pieprzyca siewna (rzeżucha):

Dodawać do posiłków jak najwięcej na surowo.

Przytulia:

40 g rozdrobnionego zioła zalać 11 wrzącej wody i odstawić do zaparze­nia. Przyjmować po szklance wyciągu dwa razy w tygodniu przez miesiąc.

Osłabienie i wycieńczenie

Sok warzywny z witaminą A:

Na jedną porcję zmieszać 50 ml surowego soku z ziemniaka, 50 ml soku z buraka, 15 kropel roztworu witaminy A (olejowy preparat do­stępny w aptece). Zażywać codziennie rano na czczo i wieczorem przed przyjęciem innych środków leczniczych.

Wywar z soczewicy:

Na jedną porcję jedną łyżeczkę od herbaty soczewicy sparzonej do beżowego koloru zalać 50 ml wrzątku, gotować trzy minuty w kąpieli wodnej, ostudzić i wszystko wypić. Zażywać po każdym posiłku.

Miód z orzechem włoskim, czosnkiem i koperkiem:

1 kg rozdrobnionych jąder orzecha włoskiego, 100 g obranego czosnku ugotowanego na parze (do zmięknięcia) i 50 g rozdrobnionych nasion koperku. Zażywać po łyżce stołowej dziennie.

Problemy z układem rozrodczym

Aplikacje z suszonej śliwki:

Na okolicę brzucha poniżej pępka, wraz z okolicą narządów płcio­wych, i na okolicę lędźwiową ułożyć woreczki wypełnione mieszanką różnych zestawów, zmieniając zestawy co dwa dni (oczywiście woreczki nie mogą być plastikowe).

Pierwszy zestaw:

300 g ryżu, 30 rozdrobnionych suszonych śliwek bez pestek, trzy łyżki stołowe mączki lnianej (siemię lniane zetrzeć na proszek) gotować w 11 wody do zgęstnienia, odcisnąć i umieścić w woreczku.

Zestaw drugi:

Zapieczona cebula, 30 owoców suszonej śliwki, trochę mąki – żeby zlikwidować wilgoć. Aplikację wykonywać wieczorem, czas trwania zabiegu – cztery godziny.

Tampony:

Z dziesięciu główek pieczonej cebuli wyjąć środek, zastąpić jedną łyż­ką cukru i piec, aż cebula puści sok. Otrzymany sok zmieszać z łyżką stołową żywicy sosnowej lub olibanum zmielonego na proszek, jedną łyżką stołową oleju kamforowego (preparat apteczny), dwoma ampułkami witaminy E, jedną łyżeczką od herbaty (płaską) zmielonych nasion pigwy pospolitej. Tampony z tą mieszanką układać na noc: kobiety powinny wprowadzać je do waginy, a mężczyźni do jelita prostego.

Plaster białkowy:

Kawałek mydła dziecięcego zetrzeć na tarce, dodać tyle samo smalcu owczego lub króliczego, postawić na ogniu, roztopić, zmieszać i pozwolić ostygnąć. Dodać dwa białka kurzych jaj i ponownie zmieszać. Mieszanką nasycić kawałki czystej tkaniny i układać w postaci kompresu na dolną część brzucha i narządy płciowe na cztery godziny. Zabiegi prowadzić przez cztery dni z rzędu.

Wszelkie nowotwory pochodzenia helmintycznego

Mumio:

2 g mumio rozpuścić w 21 przegotowanej wody. Pić po jednej szklance (200 ml) dziennie na czczo. Przygotowany roztwór wypić w ciągu 20 dni.

Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie ustalić charakter no­wotworu, ponieważ grzybicze (rakowe) nowotwory będą stymulowane przez ten środek. Nadaje się on więc tylko do nowotworów pochodzenia pasożytniczego.

ROŚLINY LECZNICZE PRZY ZANIEDBANYM RAKU

Przepis nr 1 według M. W. Gluka

Niektóre sposoby leczenia chorych na raka, którymi posługują się uzdrowiciele ludowi, niekiedy dają pozytywne efekty, nawet w późnych stadiach rozwoju guza.

Na przykład znany uzdrowiciel mieszkający na Dalekim Wschodzie M. W. Gluk wykorzystywał wyciągi z następujących ziół:

1. Korzeń bergenii. Korzeń rozdrobnić do rozmiarów ziaren kaszy gryczanej, umieścić w emaliowanym naczyniu i dodać przegotowa­nej wody schłodzonej do temperatury 60°C w stosunku 1:7. Owinąć i odstawić na osiem godzin. Korzeń pozostawić w wyciągu. Przecho­wywać w chłodnym miejscu.

2. Ziele glistnika. Wziąć 100 g suchego glistnika, umieścić w ciemnej butelce, zalać 0,5 1 wódki i odstawić na pięć dni.

3. Korzeń eleuterokoka. Rozdrobnić 100 g korzenia, umieścić w ciemnej butelce, zalać 0,5 1 wódki i odstawić na 10 dni.

4. Korzeń piwonii. Rozdrobnić 50 g korzeni rośliny, umieścić w ciemnej butelce, zalać 0,51 wódki i odstawić na 10 dni.

Kuracja trwa trzy miesiące i składa się z kolejnego zażywania wymie­nionych wyżej nalewek:

Nalewkę z piwonii zażywać trzy miesiące po 30-40 kropel trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Nalewkę z bergenii – trzy dni trzy razy dziennie po dwie lub trzy łyżeczki od herbaty godzinę przed posiłkiem.

Nalewkę z glistnika – trzy dni po jednej łyżce deserowej lub jednej łyżce stołowej trzy razy dziennie 40 minut przed posiłkiem.

Nalewkę z eleuterokoka – trzy dni po jednej łyżeczce od herbaty trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem.

Każdą z nalewek przyjmuje się wraz z piwonią po trzy dni we wskazanej kolejności przez trzy miesiące.

Nalewki przygotowywane na wódce podczas zażywania mieszać z wodą w stosunku 1:3.

Przy wyraźnych guzach zaleca się w czasie pierwszych czterech, sześciu tygodni dwa razy dziennie układać na guza kompres z nalewki bergenii rozcieńczonej wodą w stosunku 1:1. Następnie podczas kolejnych czte­rech, sześciu tygodni kompresy układa się z nierozcieńczonej nalewki. Przy przerzutach do wątroby wszystkie lekarstwa należy przyrządzać na wodzie: 30 g suchego ziela glistnika w 500 ml wody doprowadzić do wrze­nia w emaliowanym naczyniu, zdjąć z ognia i naciągać przez 10 minut, odcedzić, zlać do ciemnej butelki i przechowywać w chłodnym miejscu. Przyjmować po 100 ml trzy razy dziennie 10 minut przed posiłkiem.

Przepis nr 2 według M. W. Gluka

Ten wariant leczenia ziołami wskazany jest przy schorzeniach nowo­tworowych, a także przy mięśniakach, włókniakomięśniakach i mastopatii. Do leczenia wykorzystuje się następujące rośliny:

1. Bergenia. Wziąć 50 g korzenia, rozdrobnić i zalać 350 ml wrzątku, naciągać przez noc i nie odcedzając, wstawić do lodówki.

2. Piwonia biała. Rozdrobnić 50 g korzenia, zalać 0,51 wódki i odstawić na 10 dni, a następnie przecedzić.

3. Glistnik jaskółcze ziele. Wziąć 12 g suchego ziela, zalać 0,5 1 wódki, odstawić na 10 dni i przecedzić.

4. Eleuterokok. Wziąć 50 g korzenia, zalać 400 ml wódki, odstawić na 14 dni. Nie odcedzać!

5. Powojnik. Wziąć 10 g ziela, zalać 250 ml wódki, odstawić na 10 dni i przecedzić.

6. Atractylodes. Wziąć 30 g ziela, zalać 250 ml wódki, naciągać 15 dni. Nie przecedzać!

Zwykły cykl leczenia trwa dwa miesiące. Przeanalizujmy miesięczny schemat zażywania, kolejny miesiąc będzie się on powtarzał, trzeba tylko ponownie przygotować nalewkę z bergenii, nalewki z pozostałych ziół wystarczą na dwumiesięczną kurację.

W trakcie leczenia kompleks ziół zmienia się co trzy dni. Wszystkie spirytusowe nalewki należy rozcieńczać w połowie szklanki wody.

Dni od pierwszego do trzeciego:

Bergenia – po jednej łyżce deserowej godzinę przed posiłkiem trzy razy dziennie.

Piwonia – po 30-40 kropel 30 minut przed posiłkiem trzy razy dzien­nie.

Powojnik – po 30-40 kropel 30 minut przed posiłkiem raz dziennie rano.

Atractylodes – po 30-40 kropel pół godziny przed posiłkiem raz dziennie rano.

Dni od czwartego do szóstego:

Glistnik – po jednej łyżce deserowej pół godziny przed posiłkiem trzy razy dżiennie.

Piwonia – po 30-40 kropel pół godziny przed posiłkiem trzy razy dziennie.

Powojnik – po 30-40 kropel pół godziny przed posiłkiem raz dziennie rano.

Atractylodes – po 30-40 kropel 30 minut przed posiłkiem raz dzien­nie rano.

Dni od siódmego do dziewiątego:

Eleuterokok- po jednej łyżeczce od herbaty 30 minut przed posiłkiem trzy razy dziennie.

Piwonia – po 30-40 kropel pół godziny przed posiłkiem trzy razy dziennie.

Powojnik – po 30-40 kropel pół godziny przed posiłkiem raz dziennie rano.

Atractylodes – po 30-40 kropel pół godziny przed posiłkiem raz dziennie rano.

Dzień dziesiąty – przerwa.

Według przepisu nr 1 lub przepisu nr 2 przeprowadzić powtórną ku­rację, następnie trzy dni przerwy i cykl powtórzyć. W ten sposób prze­chodzi się trzy kuracje i wykonuje miesięczną przerwę. Potem prowadzi się jeszcze trzy kuracje według opisanego schematu.

Przepis nr 3

W medycynie ludowej istnieje wiele różnych sposobów leczenia raka na zaniedbanych stadiach. Stosuje się na przykład różne zestawy ziół dysponujące zdolnością do oczyszczania organizmu z odpadów i toksyn oraz do zwiększania ogólnej odporności. W skład tych zestawów wchodzi wiele z wymienionych wcześniej leczniczych roślin antyrakowych, a także środki moczopędne, żółciopędne i przeczyszczające. Przytoczę jeden z takich sposobów leczenia.

Wziąć 25 g pączków sosnowych lub brzozowych, zalać 1 1 wrzątku, odstawić na dobę i przecedzić. Następnie przygotować mieszankę złożoną z następujących składników:

– huba – 150 g (lub 200 g dostępnego w aptece preparatu Befungin),

– spirytus medyczny – 250 ml (lub 0,5 1 wódki),

– liście aloesu – 500 g (rozdrobnić),

– miód – 300 g,

– cukier – 250 g,

– sok z babki – 20 ml,

– spirytusowa nalewka z bylicy piołunu – 10 ml.

Przygotowaną mieszankę zmieszać z wyciągiem pączków brzozowych i odstawić na trzy, pięć dni. Dawka dla dorosłych – po dwie łyżki stołowe dwa razy dziennie 20-30 minut przed posiłkiem.

Podczas badań laboratoryjnych zestaw ten wykazał ewidentne działanie antynowotworowe, a także zdolność do nasilania skuteczności i osłabiania toksyczności chemioterapii anty nowotworowej. Oprócz tego odkryto jego działanie adaptogenne i zdolność do powstrzymywania przerzutów nowotworowych.

Przepis Gluka również przeszedł podobne testy laboratoryjne dowodzące jego działania antynowotworowego. Przykłady te potwierdzają fakt, że niektóre sposoby leczenia raka stosowane w medycynie ludowej mogą być z powodzeniem wykorzystywane w praktyce medycznej. Mogą to być środki, które nie tylko przynoszą ulgę w ciężkich stanach nowotworowych, lecz także skutecznie zapobiegają występowaniu nowotworów i przerzutów.

Przepis nr 4

Praktyka dowodzi, że najzwyklejsze rośliny lecznicze o właściwościach moczopędnych, żółciopędnych i adaptogennych mogą poprawić stan przy procesach onkologicznych, a nawet powstrzymać rozwój nowotworu.

Przytoczę przepis na jeden z zestawów szeroko stosowanych w syberyjskiej medycynie ludowej podczas leczenia chorych z osłabioną odpornością:

– kocanki piaskowe – 75 g,

– pączki brzozy – 50 g,

– liść borówki brusznicy – 50 g,

– kora dębu – 50 g,

– centuria pospolita – 25 g,

– kora kruszyny – 25 g,

– pokrzywa – 75 g,

– tasznik – 50 g,

– babka – 75 g,

– serdecznik – 75 g,

– bylica piołun – 25 g,

– krwawnik – 50 g,

– uczep – 50 g,

– szałwia – 50 g,

– owoce dzikiej róży – 100 g,

– skrzyp polny – 25 g.

Wszystkie składniki zmieszać i podzielić na 10 części, a następnie wziąć ćwierć jednej części, zalać 2 1 wody, gotować przez 20 minut, ostudzić i odstawić w chłodne miejsce w szklanym słoju.

Pić po jednej szklance trzy razy dziennie pół godziny przed posiłkiem. Po trzech miesiącach zrobić przerwę trwającą dwa tygodnie, a następnie kontynuować kurację.

W czasie zażywania tego zestawu odnotowano zauważalną poprawę samopoczucia u chorych oraz ustępowanie dolegliwości.

Wszystkie te zioła są zasadowe i dlatego działają jak preparaty antyhelmintyczne. Niech Cię to nie powstrzymuje, pamiętasz bowiem, że w 70% przypadków przyczyną diagnozy „rak” jest inwazja pasożytnicza, wirusowa i bakteryjna, nie zaś nowotwory złośliwe wywołane przeniknięciem grzybów i elementów wodorostów.

1 komentarz do dr n.med.Olga l.Jelisejowa zioła w nowotworach

Napisz komentarz

Możesz użyć tych tagów HTML

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

zielona kawa forum  acai właściwości najlepsza dieta gdy zażywam probolan 50  cellulitis  jak pozbyć sie pryszcy  co zrobic żeby mieć białe zęby  odchudzanie bez tabletek